OI ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ OKRAINA

Μαίρη Κεφαλά

Μαίρη Κεφαλά

 

 

 

 

 

 

 

 

 

OI ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ OKRAINA 
 

Σκηνοθεσία:  Boris Barnet, Σενάριο:  Konstantin Finn (short story), Boris Barnet

Παραγωγή: Ρωσία, 1933, Γλώσσα: Ρώσικα, Γερμανικά, Διάρκεια: 98’

Πρωταγωνιστούν: Aleksandr ChistyakovSergey KomarovYelena Kuzmina

Από 4/7/19 στους Κινηματογράφους.

Διανομή NEW STAR

Ο καλύτερος Σοβιετικός σκηνοθέτης μετά από τον Αϊζενστάιν.

Jacques Rivette


Ένα διεθνούς φήμης αριστούργημα του πρώιμου ομιλούντα κινηματογράφου

Mία από τις πέντε κορυφαίες ταινίες για τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο


Κριτικοί κινηματογράφου την παρομοιάζουν με το «Grand Illusion» του Godard.

Υπόθεση

Σε μια μικρή πόλη σε ένα απομακρυσμένο τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, οι εργάτες των εργοστασίων, προσπαθούν να οργανωθούν κατά των ιδιοκτητών. Όταν έρχεται ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ενώνονται ως στρατιώτες του τσάρου στο Ανατολικό Μέτωπο. Ένα κορίτσι από τα μέρη, η Άνκα, δημιουργεί μια σχέση με έναν Γερμανό.

Η ταινία επικρίνει τους κερδοσκόπους του πολέμου και ενθαρρύνει τους εργαζόμενους να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον σε εθνικό επίπεδο. Το 1917, ο Τσάρος αναγκάζεται να παραιτηθεί μετά την Φεβρουαριανή Επανάσταση.

Είναι από τις ταινίες ανατροπων, όπου ένας στρατιώτης μπορεί να υποκριθεί το νεκρό στα χαρακώματα και να ξεγελάσει τόσο εμάς όσο και τους φίλους του και όπου μια νέα  γυναίκα μπορεί να ερωτευτεί έναν Γερμανό κρατούμενο με τον οποίο ίσα μπορεί να επικοινωνήσει.

 Οι κωμικές στιγμές γίνονται ξάφνου τραγικές και το αντίστροφο.  Οι φαινομενικά παράλογες μετατοπίσεις της διάθεσης και του σχεδίου είναι έτσι δοσμένες έτσι ώστε να δημιουργήσουν μια βαθιά αίσθηση του πολέμου ως κατάσταση χάους. 

 Ο ήχος στο Okraina έχει το ιδιαίτερο γνώρισμα του επαναπροσδιορισμού της σιωπής,   μια αρετή που είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή σε σχέση με τις σημερινές ταινίες, όπου η σιωπή οποιουδήποτε είδους, είναι σπάνια. Με τα παρατεταμένα διαστήματα σιωπής, τα σφυρίγματα και τους ήχους των εκρήξεων, ο Μπαρνέτ ευαισθητοποιεί και τα αυτιά και τα νεύρα μας , αφήνοντας απ’ έξω το διάλογό. Μας αφηγείται τα πάντα ηχητικά. 

 Πρόκειται  για μια ταινία γεμάτη ωμά συναισθήματα,  και όπως έλεγε κάποτε ο Ρώσσος ιστορικός ταινιών Jay Leyda, «δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αν η επόμενη σκηνή θα είναι αστεία ή μελοδραματική, ήπια ή βίαια».

Η ταινία επικρίνει τους κερδοσκόπους του πολέμου και ενθαρρύνει τους εργαζόμενους  να προσεγγίσουν ο ένας τον άλλον σε εθνικό επίπεδο.

 Η δράση είναι κυρίως στα χαρακώματα - με εξαίρεση μια σκηνή στην οποία Γερμανοί και Ρώσοι στρατιώτες  αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον σε όλη την έκταση κι επιχειρούν να σφυρηλατήσουν ο καθένας  τη δική τους κατάπαυση του πυρός και σχεδόν τα καταφέρνουν.

 Παρεμπιπτόντως, αυτό συνέβη πραγματικά στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο. Κουρασμένα στρατεύματα από το αδιέξοδο, αποφασίζουν να σταματήσουν και να περιμένουν, χωρίς να μάχονται ο ένας τον άλλο πια. Δεν ήταν απλώς μια συμβολική σκηνή. Η ταινία δείχνει την άσκοπη κατάσταση του πολέμου.  Κανείς δεν έχει γενναίο θάνατο. Κανείς δεν δικαιώνεται.  Κανείς δεν διαπράττει ηρωική πράξη Αυτό δεν γίνεται για το μελόδραμα. Δεν υπάρχει: "Ω, τι ματαιότης".  Είναι απλά ο τρόπος που είναι.  Είναι βγαλμένο με λίγο πικρό χιούμορ.  Και υπάρχει ένα πολύ περίεργο και πολύ ρωσικό τέλος.

Μπορίς Μπαρνέτ

Ο Μπορίς Μπαρνέτ  γεννήθηκε στη Μόσχα το 1902. Ο παππούς του Τόμας Μπαρνέτ ήταν τυπογράφος που μετακόμισε στη Ρωσική Αυτοκρατορία από τη Μεγάλη Βρετανία τον 19ο αιώνα. Μαθητής της Σχολής Καλών Τεχνών της Μόσχας, εντάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό στην ηλικία των 18 ετών και στη συνέχεια ασχολήθηκε επαγγελματικά με την πυγμαχία. Το 1927 σκηνοθέτησετην πρώτη του ταινία, The Girl with a Hatbox, με πρωταγωνήστρια την Άννα Στεν. Η μελοδραματουργική του ταινία "The House on Trubnaya" του 1928, με πρωταγωνήστρια την Βέρα Μανέτσκαγια, ανακαλύφθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1990 και τώρα κατατάσσεται ως μια από τις κλασικές ρωσικές βωβές ταινίες.

Μετά από την πρώιμη δουλειά του, ο Μπαρνέτ βρίσκεται να είναι στη δεκαετία του 1930 ένας από τους κορυφαίους κινηματογραφιστές της χώρας, δουλεύοντας με τους Σεράφιμα Μπέρμαν και Νικολάι Ερντμάν.

Μεταξύ των αριστουργημάτων του Μπαρνέ, βρίσκουμε τους «Πατριώτες»  (1933), μια ταινία αναγνωρισμένη στο 1ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Το μεταπολεμικό έργο του Μπαρνέτ, παρουσιάζεται με το «Secret Agent» τη πρώτη σοβιετική κατασκοπική ταινία, Η ταινία κέρδισε το βραβείο Στάλιν και ήταν αρκετά χρόνια μπροστά απο την εποχή της, παρουσιάζοντας Χιτσκοκικές τεχνικές που βοήθησαν τον Μπαρνέτ να εδραιωθεί  και στο εξωτερικό. 

Ήταν η καλλιτεχνική φύση του, που τον έκανε να ξεχωρίζει από του λοιπούς Σοβιετικούς κινηματογραφιστες. Σε μια ταινία του Μπαρνέτ, μια φωτογραφία σε μια εφημερίδα θα ζωντάνευε απροσδόκητα και μια μικρή λεπτομέρεια στο τέλος μιας σκηνής θα μας εισήγαγε στην επόμενη. Θα ξεκινηνούσε μια σκηνή με ένα κοντινό πλάνο, έτσι ώστε «ο χώρος να ανακαλύπτεται σταδιακά με την μετακίνηση του άξονα ή την προοδευτική κίνηση της κάμερας.» Μεταξύ των Ρώσων κινηματογραφιστών που μιλούσαν με θαυμασμό για τον Μπόρις Μπαρνέτ ήταν και ο Αντρέι Ταρκόφκυ. 

Το 1965 και μετά από αρκετό καιρό καλλιτεχνικης σιωπής, αυτοκτονεί δια απαγχονισμού σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στην Ριγα της Λετονίας. 

 

1/7/2019

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 01 Ιουλίου 2019 08:21

Video

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2017 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online