ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΚΑΡΕΚΛΕΣ LAS DOCE SILLAS...Σε σκηνοθεσία του Tomás Gutiérrez Alea

Μαίρη Κεφαλά

Μαίρη Κεφαλά

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


ΟΙ ΔΩΔΕΚΑ ΚΑΡΕΚΛΕΣ
LAS DOCE SILLAS
 
Συντελεστές
 
Σκηνοθεσία: Tomás Gutiérrez Alea,
Σενάριο: Tomás Gutiérrez Alea / Ugo Ulive
Παραγωγή: ICAIC,
Χώρα: Κούβα,  1962,
Μουσική: Juan Blanco,
Φωτογραφία: Ramón F. Suárez
 
Με τους: Enrique Santiesteban / Reynaldo Miravalles / René Sánchez / Max Beltrán / María Pardo
 
Κομεντί
Διάρκεια: 97΄
Έγχρωμο
 
Από 22/8/2019 στους Κινηματογράφους

Επίσημη επιλογή Πιο Σημαντικής Ταινίας της Χρονιάς , Αβάνα, Κούβα 1963

Τιμητικό Δίπλωμα Εργατικού Συνδικάτου III Μόσχα, 1963

Αυτή την ταινία πρέπει να τη δείτε. Είναι αστεία, έξυπνη.

Ένα κομψό, πρωτότυπο, σατυρικό «θρίλερ»

«Οι 12 καρέκλες, μία από τις δεκάδες διασκευές του ρωσικού μυθιστορήματος του Ilya Ilf , είναι μία ταινία ιδεολογική που δίνει έμφαση στην άπληστη φύση ενός αριστοκράτη αντιήρωα, με σκοπό το εύκολο χρήμα. Σε αυτή τη βερσιόν, όμως, οι καρέκλες δεν έχουν πουληθεί σε δημοπρασία, αλλά έχουν κατασχεθεί από το κράτος με σκοπό την ανακατανομή του πλούτου».

                                                                          David Kehn, New York Times 2007

 

H Επανάσταση είναι κάτι πολύ σοβαρό και σημαντικό και οι Κουβανοί είναι προσκείμενοι σε αυτό. Μα με χιούμορ. Και αυτό είναι η καθαρή αλήθεια. Δεν περίμενα πολλά από το νέο Κουβανικό κινηματογράφο με την πρώτη του κωμωδία, που είναι ένα είδος που όπως όλοι ξέρουμε -και από το σοβιετικό παράδειγμα-  αρκετά δύστροπο. Αξίζει, λοιπόν, να ειπωθεί ότι οι Δώδεκα Καρέκλες, είναι ένα μοναδικό επίτευγμα. Η ειρωνεία της ξετυλίγεται ομαλά, στην υπηρεσία του καλού και του κακού και η άγρια σάτιρα εμφανίζεται σε κάθε σκηνή που ο κάθε πλούσιος προσπαθεί να σώσει ό,τι μπορεί εν μέσω ενός «ναυαγίου».

Marcel Martin, Les Lettres Françaises, Παρίσι, 1964.

ΣΥΝΟΨΗ

Η χώρα περνάει στα χέρια σοσιαλιστών επαναστατών. Μια πλούσια γυναίκα δεν αντέχει να δώσει όλο τον πλούτο και τα υπάρχοντα της στη νέα κυβέρνηση. Κρύβει, λοιπόν, όλα τα πολύτιμα κοσμήματα της, σε δώδεκα καρέκλες, από μία τραπεζαρία. Μέτα το θάνατο της, ο γαμπρός της (Ιππόλυτος) , ανακαλύπτει τι είχε κάνει η πεθερά του. Οι καρέκλες όμως έχουν «εθνικοποιηθεί» και ανήκουν σε δώδεκα διαφορετικούς ανθρώπους. Μαζί με έναν παπά και τον πρώην υπηρέτη του, ο Ιππόλυτος αρχίζει μια τρελή κούρσα για να βρει τις καρέκλες και να πάρει ότι νομίζει, πως δικαιωματικά του ανήκει.

Το 1928, ο Ρώσος συγγραφέας Ilya Ilf κυκλοφορεί το σατυρικό του μυθιστόρημα «Οι Δώδεκα Καρέκλες», που έχει να κάνει με τον μικροκακοποιό Ostar Bender. Τα επόμενα χρόνια, το μυθιστόρημα παίρνει τη θέση που του αξίζει στην Παγκόσμια Λογοτεχνία. Το 1938 το βιβλίο παίρνει τη μορφή ταινία στη Γερμανία με τίτλο «13 Καρέκλες» με τον Heinz Ruhmann. Ακολουθούν διάφορες άλλες κινηματογραφικές διασκευές. Το 1962 ο Κουβανός σκηνοθέτης Tomas Gutierrez μεταφέρει τη δράση στην Κούβα. Οι παράλληλες διαδρομές Κούβας και Σοβιετικής Ένωσης επιτρέπουν την ελεύθερη απόδοση του βιβλίου. Η καρτουνιστική εισαγωγή της ταινίας δίνει από την αρχή τη σατυρική χροιά της ταινίας. Το χιούμορ είναι διάχυτο σε όλη την ταινία καθώς, μέσω αυτού, προκαλείται η ηθική των «κυνηγών» του θησαυρού. Σαν παιδιά που παίζουν ο Ιππόλυτο και ο Πάδρε, αρπάζουν τις καρέκλες και βάζουν τρικλοποδιές ο ένας από τον άλλον. Αυτή η κωμωδία καταστάσεων καταφέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα και είναι απολαυστικότατη. 

 

15/8/2019

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2019 07:20

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2017 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online