ΤΗΣ ΕΥΑΣ ΤΑ ΚΕΡΑΣΜΑΤΑ: "Χορεύουμε όπως μας βαράνε..."

Εύα Τσαροπούλου

Εύα Τσαροπούλου Αρθρογράφος

 

 

 

 

 

 

 

Πέρασε και η 44η επέτειος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, με τις γνωστές «αποκλίνουσες» συμπεριφορές κι εγώ –κάπου εδώ- θα υψώσω, για άλλη μια φορά, το ποτήρι μου στην υγειά του ανώνυμου, που έλαβε μέρος στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και μέχρι σήμερα δεν θέλησε, παρά το ότι θα είχε σίγουρα τις καλές του ευκαιρίες, να εξαργυρώσει με κανέναν τρόπο αυτή του τη συμμετοχή.

Με την καλή αυτή αφορμή, λοιπόν, βρεθήκαμε μπροστά στο φαινόμενο, οι ίδιοι άνθρωποι που στέκονταν κρεμασμένοι στις οθόνες τους, προκειμένου να γίνουν κοινωνοί της πρόσφατης επίσκεψης του θεσμού μας στον Λευκό Οίκο, συνεπείς στο ιστορικό τους «καθήκον» ή ακολουθώντας τη συνήθεια του παραδείγματος, να λαμβάνουν μέρος στην πορεία, διαδηλώνοντας «ειρηνικά» έξω απ’ αυτήν την ίδια την αμερικανική πρεσβεία! Σε αγαστή, μάλιστα, σύμπνοια κι επικοινωνία με το κατεψυγμένο ΚΚΕ, φώναζαν τα ίδια, ευφάνταστα συνθήματα: «Κάτω ο Ιμπεριαλισμός» και «Φονιάδες των λαών, Αμερικάνοι». 

Με αφορμή τούτα, τα εντελώς «καθημερινά» που μας συμβαίνουν και διάφορους ακόμα ισχυρισμούς-απόψεις που διαβάζω γύρω από ποικίλα ζητήματα, έχω καταλήξει πως η αξία του παραδείγματος, εκτός που είναι τόσο σημαντική για τον άνθρωπο, είναι ταυτόχρονα και αρκετά επικίνδυνη! 

Τις προάλλες, σε ένα σεμινάριο που παρακολουθούσα, ανέσυρα το ζήτημα της μαντίλας που φορούν οι μικρές μουσουλμάνες, που πηγαίνουν στα ευρωπαϊκά σχολεία, όπως και το ζήτημα της ευθανασίας.

Μεγάλα ζητήματα και τα δύο, που άπτονται των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κι έχουν προκαλέσει αρκετό «θόρυβο» στα διάφορα πολιτικά –κι όχι μόνο- στρατόπεδα.

Κάποιοι λένε πως η μαντίλα πρέπει να καταργηθεί, διότι λειτουργεί ως «κακό παράδειγμα» στην υπόλοιπη κοινωνία, άρα παύει να είναι «δικαίωμα» αυτής που την φοράει, αφού εμπίπτει στο γενικό πρόσταγμα: «Η ελευθερία σου σταματάει εκεί που αρχίζει η δική μου», υπό το πρίσμα του έμμεσου, πλην όμως δυνατού, επηρεασμού. 

Κάποιοι επίσης ισχυρίζονται ότι δεν μπορούμε να νομιμοποιήσουμε την ευθανασία, διότι δημιουργείται κακό προηγούμενο, που λειτουργεί ως «κακό παράδειγμα» και οδηγεί σε ροπή προς την αυτοκτονία.  

Όλα μαζί τα παραπάνω, αν και διαφορετικά μεταξύ τους, αναδεικνύουν την αξία του παραδείγματος, θεωρώντας όμως τον ίδιο τον άνθρωπο ως εξαιρετικά αδύναμο και πολύ εύκολα επηρεαζόμενο απ’ αυτά τα «εξωτερικά» ερεθίσματα.

Δεν ξέρω εσένα, αλλά εμένα αυτή η παραδοχή μου ακούγεται πολύ απλοϊκή και μάλλον άδικη για τον καθένα από μας. Υποτιμά σε τρομερό βαθμό την αντίληψή μας και την ικανότητά μας να κρίνουμε τις καταστάσεις και μας τοποθετεί όπως-όπως σε στάνη για πρόβατα και μάλιστα διόλου ευρύχωρη! 

Με άλλα λόγια, η θεωρία του παραδειγματισμού λειτουργεί καλά, υπό την προϋπόθεση ότι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος αδιάκριτα, είναι πάντα ο «πιο αδύναμος κρίκος» στην αλυσίδα της ιστορίας.

Η αλήθεια είναι πως όσο και να θέλω να εναντιωθώ σε αυτή τη «ρατσιστική» προκατάληψη εις βάρος του ανθρώπου, οι κατά τόπους εκλογικές διαδικασίες έρχονται να με διαψεύσουν! 

Όχι μόνο ο άνθρωπος μοιάζει να είναι ο «αδύναμος κρίκος», αλλά το παραδέχεται κιόλας! Έχει μάλιστα ο ίδιος φτιάξει μηχανισμούς που βγάζουν κέρδος απ’ αυτή του την αδυναμία! Καλό είναι, δεν λέω, να μπορείς να μετατρέπεις μια εντελώς χαμένη κατάσταση έστω και σε «λιγότερο χαμένη», ωστόσο το ότι αυτό το κάνει μία ομάδα «λιγότερο αδύναμων κρίκων», που καλείται «επιτήδεια», σωρεύοντας γύρω της τη δύναμη της γνώσης της αδυναμίας, εμένα μόνο επικίνδυνο μου κάνει.

  

Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, μου είναι δύσκολο να προτείνω λύσεις, που να είναι και αρκετά πειστικές.

Μία ενδεχόμενη πρόταση θα ήταν να εξετάζουμε τις καταστάσεις «κατά περίπτωση», πριν τις αφορίσουμε γενικολογώντας. 

Η ευθανασία πρέπει να μπορεί να γίνεται εκεί που χρειάζεται να γίνεται, η μαντίλα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να φορεθεί, εκεί που χρειάζεται να φορεθεί, οι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν να σέβονται τους θεσμούς και να τους τιμούν, αλλά ακόμα περισσότερο να γνωρίζουν πότε ακριβώς πρέπει να τους αμφισβητήσουν, αν πρέπει αυτοί να αμφισβητηθούν! 

Οι καταστάσεις έχουν μεταξύ του άσπρου και του μαύρου, τις πενήντα αποχρώσεις του γκρι κι αυτό δεν είναι τίτλος βιβλίου, είναι απλώς η πραγματικότητα! 

Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι και ανθρωπάκια κι αυτό πλέον, εκτός του ότι το έχει πια αποδείξει η ίδια η ιστορία, με τις άπειρες ευκαιρίες και το υλικό που της δίνουν καθημερινά, πρέπει να διδάσκεται στα σχολειά ως εμπειρική και διά βίου μάθηση, μπας και κάποτε καταφέρουμε να δώσουμε ουσιαστική Παιδεία στις επόμενες γενιές…

Αφού έχουμε τη δυνατότητα να διαγνώσουμε ότι ο άνθρωπος είναι ο «πιο αδύναμος κρίκος», έχουμε σίγουρα τη δυνατότητα να τον φτιάξουμε αλλιώς! 

Χρειάζεται να φτιάξουμε τους ανθρώπους «πιο δυνατούς», ικανούς να κρίνουν και να διαχειρίζονται τις καταστάσεις, τα φαινόμενα και κυρίως, τα «παραδείγματα» προς όφελος δικό τους και της κοινωνίας μέσα στην οποία ζουν, αντί να γίνονται έρμαια και αντικείμενα εκμετάλλευσης αυτών που κατάφεραν να ορίσουν την αδυναμία τους χαμηλότερα απ’ τη δική τους.  

Να φτιάξουμε ανθρώπους δυνατούς, όχι πρόβατα! 

Θυμήσου: Οι ίδιοι οι άνθρωποι μισούν τα πρόβατα! Κι απόδειξη αυτού είναι μία: Τα τρώνε!

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2017 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online