Του μετανάστη... (απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημά μου "Για τη Μενεξελιά ")

lifespeed.gr


Ελένη Λύτρα

 

 

 

 

 

"...Ε...εσύ, μου φώναξε σήμερα ένα πουλί τιτιβίζοντας στο κλαδί που έγερνε στο μπαλκόνι μου. Το κοίταξα, τα μάτια μου ήταν γεμάτα δάκρυα από σκέψεις, ελλείψεις και την αίσθηση ενός «τέλους», που δεν ήθελα ποτέ να με καταλάβει.. κι όμως μοιραία ήρθε, σφραγίστηκε με τη φράση «η ζωή είναι αλλού» κι έμεινα να θρηνώ από τότε...
Ε...εσύ, επανέλαβε, σκύψε κι αφουγκράσου τον παλμό της ζωής...αφουγκράσου τον καλά... θα νιώσεις τότε στα κύτταρά σου την απεραντοσύνη της... είπε ο κιτρινολαίμης και πέταξε γι άλλες γειτονιές.
Τα λόγια του με γήτεψαν. Έμεινα αποσβολωμένη κι άρχισα να διώχνω τα δάκρυα και όλα τα αρνητικά που είχαν σταθεί στην καρδιά κι είχαν εγκλωβίσει τη σκέψη μου.. να γκρεμίσω τα όρια ήθελα που στένευαν τη ζωή μου και να κοιτώ πέρα απ’ τον ορίζοντα.. Ο ήλιος κρυμμένος ήταν μέσα σε αχνά φθινοπωριάτικα πέπλα, όμως οι αντανακλάσεις απ το χρυσαφί των ακτίνων του, σχημάτιζαν χίλιες δυο υποσχέσεις, μικρά όνειρα , ομορφιές καινούργιες, ακόμα και λίγους στίχους ποιημάτων, να ξορκίζουν τη θλίψη από χέρια σφιγμένα μη φανούν οι πληγές στις παλάμες. Κοιτούσα μια τα σχήματα των τελευταίων ανοιξιάτικων αισθημάτων και μια των προθέσεων της ζωής. Μοιραίος ο ισολογισμός. Απώλειες και κέρδη όπως λέγαμε κάποτε... κοίταξα πάλι τις άδειες παλάμες μου, σημάδια απ’ τις χαρακιές αιμορραγούν ακόμα, μα απ’ τις άκρες των δακτύλων καταρράχτες από λέξεις κύλησαν στη σιωπή. 
Πατρίδες ανάγκης ξεπρόβαλαν τότε και σύνορα...με το βλέμμα ν’ αναζητά σταθμούς, και συνήθειας τόπους. Για γαλήνη; Γι αγάπη ή για μια κιβωτό ασφαλείας;
Τα σύνορα όμως, είχαν αρχίσει σιγά-σιγά να γκρεμίζονται...οι άνθρωποι να εξαδελφώνονται, ελεύθεροι να κυλούν ψάχνοντας για πατρίδες ανάγκης αρχικά, χώμα να σταθούν να ριζώσουν κι ύστερα να απλωθούν, να γκρεμίσουν συνήθειες, αποκτήματα άδεια, που ορθώνουν σύνορα κι επιζητούν κιβωτούς ασφαλείας. 
Κι ο ουρανός, ένα ολόκληρο πανό με χαραγμένα ανεξίτηλα γράμματα απ’ τη χρυσή αχτίνα του ήλιου να γράφει: “Ένα σύνορο μόνο υπάρχει... της ζωής και του θανάτου.”
Ασύνορη στάθηκε τότε η ζωή να ξορκίσει το θάνατο. Ο κιτρινολαίμης άρχισε πάλι το τραγούδι. Οι αισθήσεις ζωντάνεψαν, άφησαν πίσω πικρίες και λέξεις σκληρές που ανοίξαν πληγές και με νότες μελωδικές το ταξίδι να συνεχίζεται.. κι ένα παρτέρι «μενεξέδες» εφήμερης ομορφιάς πάλι ν’ ανθίζει...

απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημά μου "Για τη Μενεξελιά "

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2017 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online