Στους εχθρούς σου να λες και ένα ευχαριστώ

Kαι αν κάποια στιγμή βγεις εκτός της δικής σου διαδρομής και με συναντήσεις στον δρόμο σου, μην απορήσεις με εμένα. Άλλαξα από τότε που με είδες τελευταία φορά.

Με πόνεσε η ζωή, με πλήγωσαν καταστάσεις και οι άνθρωποι.
Με πλήγωσες και εσύ, που τώρα με κοιτάς και απορείς πως μεταλλάχθηκα έτσι.
Με έστειλες να συναντήσω το διάβολο, μόνο που διαπίστωσα ότι είχε την δική σου μορφή.
Τυλίχτηκα με φωτιές και κάηκα για να γλιτώσω.
Έγινα στάχτη.
Μυρίζουν όλα καμένα γύρω μου.
Και η εικόνα μου άλλαξε έγινε σκοτεινή, γεμάτη μυστήριο, γεμάτη ερωτηματικά.

Μη νομίζεις οι δικές σου πράξεις με οδήγησαν σε αυτό το αποτέλεσμα.
Σκλήρυνε το περικάρδιο μου, για να αντέξω.
Μου σκλήρυνες την ψυχή και αυτό δεν είναι και λίγο.
Κατάφερες να σε κάνω εχθρό μου θανάσιμο.
Μπράβο σου.

Κανονικά έπρεπε να σε ευχαριστήσω που μου άνοιξες τα μάτια και με οδήγησες σε άλλους δρόμους.
Σκοτεινούς μεν στην αρχή, που το τέλος τους όμως έχει να με διδάξει ένα μάθημα σκληρό, αλλά απαραίτητο.
Αυτό είναι ένα πρώτο βήμα προς την δική μου λύτρωση.

Κανονικά έπρεπε να σε ευχαριστήσω γιατί με απάλλαξες από τύψεις και αμφιβολίες.
Τώρα πια δεν έχω κανέναν ενδοιασμό για να εξαντλήσω πάνω σου, όλη την σκληρότητα που μπορεί να βγάλει η ψυχή μου.
Ίσως είναι και η μοναδική έξοδος διαφυγής μου προς την ολοκληρωτική μου λύτρωση.
Είναι ο μοναδικός τρόπος για να σου γυρίσω ολότελα την πλάτη και να αδιαφορήσω τόσο πολύ για εσένα, σε σημείο που θα αναρωτιέσαι για την ύπαρξή σου.

Ο πόνος μετριάζει τον φόβο καμία φορά.
Εκείνο το μούδιασμα στα πόδια που νιώθεις από τις συνεχείς οδύνες παραμένει μεγάλο όπλο για να προχωρήσεις. Εκείνα τα ατελείωτα βράδια που κουλουριασμένη έμεινα στο κρεβάτι μου και περίμενα απλά να μου περάσει αυτός ο πόνος.
Σε πατώνει και εκεί είναι το σημείο της επανεκκίνησης σου.
Και τότε πίστεψέ με δεν υπάρχει κανένας δισταγμός.
Καμία λύπηση.
Κανένα συναίσθημα.
Λες και ο άνθρωπος όταν τον σπάσεις μετά αμβλύνονται οι γωνίες του, γίνονται αιχμηρές και σε κόβει από μακριά, πριν τον πλησιάσεις.
Ο άνθρωπος που πόνεσες θα σε τραυματίσει αυτό να το θυμάσαι.
Δεν θα σε αφήσει να περάσεις έτσι αλώβητος.
Τον θυμάται τον πόνο το ανθρώπινο σώμα, ταράσσετε το είναι του, διαλύεται η ζωή του.
Και έχει και εκείνο το βλέμμα που σε κόβει χίλια κομμάτια.
Εκείνο το απαξιωτικό, που δεν έχει ίχνος οίκτου, μόνο πόνο θα διακρίνεις.
Και αυτός ο πόνος είναι πολύ επικίνδυνος που έχει νιώσει.
Εξαντλητικός που ψάχνει διέξοδο.

Κατάλαβες τώρα γιατί αξίζουν και ένα ευχαριστώ οι εχθροί σου;
Σε απάλλαξαν από την παρουσία τους και σου έδωσαν ένα μάθημα ζωής.
Για αυτό καλημέρισέ τους, χάρισέ τους εκείνο το χαμόγελο της γιορτής και προχώρα παρακάτω, δίχως να νοιάζεσαι για το τι θα πουν πίσω από την πλάτη σου.
Άλλωστε πίσω από την πλάτη σου έχουν συνηθίσει να λένε τα πάντα.

11.8.2022