Το παγκάκι

Οι αναμνήσεις έχουν μοσχοβολιά λεβάντας. Οι εφηβικές αναμνήσεις έχουν μοσχοβολιά ζωής. Κατοικούν σε μια άκρη της ψυχής και μας κρατούν συντροφιά κάτι μοναχικές ώρες που η σκέψη γυρνάει στο παρελθόν.

Οι αναμνήσεις από τα εφηβικά καλοκαίρια είναι κάτι πολύ περισσότερο από απλές αναμνήσεις. Είναι όλα εκείνα τα ζεστά καλοκαίρια, τα ανήσυχα, τα καλοκαίρια των αμφιβολιών, των αναζητήσεων, των απρόβλεπτων συναισθημάτων. Των καλοκαιριών που φώναζαν, τραγουδούσαν, βούταγαν σε ποταμίσια νερά, ζητούσαν, χάριζαν, απαιτούσαν… Που δεν φοβόντουσαν να κατακτάνε κορυφές, να περπατάνε πλάι σε γκρεμούς, να χορεύουν στη μέση του δρόμου, να ονειρεύονται. Των καλοκαιριών που πέρασαν αλλά έμειναν για πάντα ζωντανά.

Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Αφορμή έγινε μια φωτογραφία που έπεσε στα χέρια μου. Μια φωτογραφία από ένα παγκάκι, σε ένα παλιό αλώνι, στο έμπα ενός χωριού, στην βορειοδυτική άκρη της Ελλάδας. Εκεί όπου πέρναγα τα καλοκαίρια της δικής μου εφηβείας. 

Υπάρχει κάποιος που δεν έχει ένα παγκάκι αγαπημένο; Σε αυτό που αναφέρομαι, μαζί με την παρέα εκείνης της εποχής, ζήσαμε στιγμές μοναδικές και αξέχαστες. Στιγμές ονείρων, ανεκπλήρωτων ερώτων ακόμα και στιγμές μοναξιάς. Σε αυτό τραβήξαμε τις πρώτες τζούρες τσιγάρου και ας μας έπιασε βήχας από τον καπνό. Σ’ αυτό μεθύσαμε πρώτη φορά με λικεράκι κουμ κουάτ, δώσαμε το πρώτο μας φιλί στα κρυφά, κρατήσαμε το χέρι το αγαπημένο κοιτώντας το ηλιοβασίλεμα ή τα αστέρια και την πανσέληνο… Σ’ αυτό ακουμπήσαμε τα πιο ευάλωτα κομμάτια του εαυτού μας, μοιραστήκαμε σκέψεις και μυστικά. 

Έτσι το παγκάκι απέκτησε τη δική του, μοναδική και αλλιώτικη ιστορία. Έγινε το παγκάκι της φιλίας μας που τα άκουγε όλα, τα έβλεπε όλα, αλλά δεν μας πρόδωσε ποτέ. Μας έδινε μια μυστήρια θετική ενέργεια που μόνο εκείνο ήξερε να δίνει με το δικό του σιωπηλό τρόπο. Και μη με ρωτήσετε πως μας χώραγε όλους. Χώραγε όσους μπορούσε και οι υπόλοιποι κάθονταν στο πέτρινο περιτοίχισμα ή στο χώμα.

Τα χρόνια πέρασαν, γέρνει η ζωή σιγά σιγά, εκείνες οι στιγμές θόλωσαν αλλά δεν ξεχάστηκαν. Και το παγκάκι μας στέκεται πάντα εκεί, μόνο του, ήσυχο και ήρεμο πια να μας θυμίζει την εφηβεία που έφυγε ανεπιστρεπτί.

29.11.2022