Η ειρήνη, που προέρχεται από το ρήμα είρω, σημαίνει ενώνω. Σημαίνει ανάπτυξη σχέσεων φιλίας & συνεργασίας μεταξύ λαών διαφορετικών εθνικών συνόλων & κρατικών σχηματισμών.
Ειρήνη, σύμφωνα με το αντίστοιχο ποίημα του μεγάλου μας ποιητή Γιάννη Ρίτσου «….είναι η μυρουδιά του φαγητού, το χτύπημα στην πόρτα που σημαίνει φίλος, το χαμόγελο της μάνας…»
Στον αντίποδα βρίσκεται ο πόλεμος κι οι λυσσώδεις αντιπαραθέσεις μεταξύ χωρών για οικονομικούς, ιδεολογικούς, εδαφικούς, θρησκευτικούς -ή για μια ωραία Ελένη- λόγους.
Από τον Τρωικό πόλεμο του 13ου π.Χ. αιώνα, μέχρι την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974 -στα καθ’ ημάς- τις πολεμικές συγκρούσεις της Αρμενίας, της Σμύρνης, της Συρίας…, ή της Ουκρανίας & του Ιράν στο σήμερα, οι πόλεμοι καλά κρατούν και πέραν των θυμάτων, δημιουργούν μεγάλα μεταναστευτικά κύματα.
Θύματα των πολέμων δεν είναι μόνο οι άντρες οι οποίοι υποχρεώνονται να συμμετάσχουν, αλλά κι ο άμαχος πληθυσμός. Τα γυναικόπαιδα που μένουν πίσω προσπαθώντας να επιβιώσουν στις πιο άθλιες συνθήκες, και που θα σταθούν τυχερά μόνο κι εφόσον ο πόλεμος κερδηθεί. Διαφορετικά, τους περιμένουν τα μαρτύρια του Ταντάλου. Άλλες αιχμαλωτίζονται, άλλες κακοποιούνται, άλλες πωλούνται. Η ανθρώπινη ζωή από πολύτιμη, μετατρέπεται σ’ ευτελέστατο εμπόρευμα.
Γι’ αυτόν τον άμαχο πληθυσμό & το σταυρό που σηκώνουν οι ηττημένοι, τα δάκρυα και τα βάσανα των αθώων γυναικόπαιδων, μιλά το θεατρικό έργο «Αφορμή… Τρωάδες» του Τάσου Αλατζά, που είχαμε τη ευχαρίστηση να παρακολουθήσουμε στο Πολιτιστικό Κέντρο Κρυονερίου, σε σκηνοθεσία & διασκευή της Αφροδίτης Σφαιροπούλου, η οποία μας «κακομαθαίνει» με τις εξαιρετικές της επιλογές & τη σοβαρή δουλειά που κάνει με τους ερασιτέχνες ηθοποιούς της που συμμετέχουν.
Στο πρόγραμμα, υπήρχε ένα μεστό νοημάτων σημείωμα της ίδιας. Αντιγράφω δυο λόγια, «Οι Τρωάδες δεν είναι ένα έργο για το παρελθόν, είναι ένα έργο για το σήμερα….. Αποτέλεσε μια αφορμή να αναζητήσουμε… την ανθρώπινη αντοχή, τη μνήμη και την ελπίδα…»
Ένα μεγάλο «μπράβο» ανήκει δικαιωματικά στην κ. Αφροδίτη Σφαιροπούλου για το έργο που επιτελεί με συνέπεια και επιτυχία επί μία δεκαετία, καθώς και στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου που στηρίζει και προωθεί τον πολιτισμό σε όλες τις του εκφάνσεις.
Ένα εξίσου μεγάλο «μπράβο» ανήκει δικαιωματικά σε όλες τις ερασιτέχνες ηθοποιούς που συμμετείχαν ζωντανεύοντας τα κείμενα με τις ερμηνείες τους. Αισθάνομαι ωστόσο –και συγχωρέστε με γι’ αυτό- την ανάγκη να μνημονεύσω ξεχωριστά την κα Αγγελική Μπέσση (βραβευμένη όπως πληροφορήθηκα από το δήμο Ζωγράφου για την ερμηνευτική της δεινότητα) ως Εκάβη, τη Φαίη Καρρά ως Κασσάνδρα και την Δέσποινα Παπαβασιλείου ως Ανδρομάχη.
Γράφει η Noύλη Τσαγκαράκη
Συγγραφέας
