Ο φόβος απέναντι στις εκλείψεις είναι τόσο αρχαίος όσο η μνήμη και η συνείδηση της ζωής. Οι παλιοί άνθρωποι είχαν κάθε λόγο να τις φοβούνται λόγω άγνοιας. Δεν γνώριζαν τους φυσικούς νόμους, τους Σεληνιακούς κύκλους, το πώς λειτουργεί το σύμπαν, οπότε με κάθε έκλειψη πίστευαν ότι έρχεται το τέλος του κόσμου ή ότι οι θεοί τούς έστελναν κάποιο σημαντικό μήνυμα – όχι πολύ ευχάριστο, μια εξαιρετικά αυστηρή προειδοποίηση ας πούμε.
Όταν ανακαλύφθηκαν οι μηχανισμοί πίσω από τις εκλείψεις, συγκεκριμένα από τον Θαλή τον Μιλήσιο περί το 585 π.Χ. σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, η δαιμονοποίησή τους σταμάτησε. Δεν εξαλείφθηκε όμως εντελώς και ο φόβος, ίχνη του οποίου υπήρχαν (και υπάρχουν) βαθιά ριζωμένα στο ασυνείδητό μας σαν κατάλοιπα εμπειριών δεκάδων χιλιετιών.
Εδώ, δίκαια θα ρωτήσουμε: δηλαδή μία έκλειψη δεν σημαίνει τίποτα; Τόση φασαρία κάθε φορά γίνεται έτσι απλά χωρίς λόγο; Η απάντηση είναι ότι λόγος υπάρχει, όχι όμως αυτός που οι περισσότεροι «εισπράττουμε». Και φυσικά δεν πρόκειται να καταστραφεί το σύμπαν από αυτές! Εκλείψεις γίνονται τουλάχιστον τέσσερεις φορές κάθε χρόνο. Κάποιους τους ωφελούν, κάποιους τους δυσκολεύουν, κάποιοι δεν τις αντιλαμβάνονται. Και αυτό οφείλεται τόσο στη δομή του αστρολογικού μας χάρτη όσο και στις συνθήκες που έχουμε δομήσει τη ζωή μας εσωτερικά και εξωτερικά.
Οι εκλείψεις δεν είναι τίποτα παραπάνω από σούπερ νέες Σελήνες ή σούπερ Πανσέληνοι, με αυξημένη ενέργεια, αυξημένο διάστημα δράσης, και εάν θέλετε με κάποια καρμική προέκταση. Η επίδρασή τους διακρίνεται σε δύο κλάδους: τον προσωπικό και τον κοσμικό. Όσον αφορά την προσωπική επίδραση μία εξέταση του χάρτη μας, γενέθλιου και προοδευτικού, μπορεί να δώσει πληροφορίες για τον τομέα και τον τρόπο που θα τις βιώσουμε ενώ ένας καλός αστρολόγος θα τις συνδέσει με την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε και με το περιβάλλον μας ώστε να τις αξιολογήσει σωστά και να μας κατευθύνει με τον καλύτερο τρόπο. Να κάνει δηλαδή εξατομίκευση του φαινομένου.
Προσοχή εδώ, γιατί κανένας αστρολόγος, μελλοντολόγος, φωτισμένος γκουρού κλπ. δεν είναι σε θέση να αποτρέψει οποιοδήποτε κοσμικό γεγονός από το να συμβεί ή να μας δώσει κάποιου είδους “ασπίδας”, ασυλίας ή εξαίρεσης από αυτό. Το καταλαβαίνετε πιστεύω. Ακόμα και εμείς που μελετάμε και ξέρουμε αυτά τα φαινόμενα απλά προετοιμαζόμαστε να περάσουμε ό,τι έρχεται, όπως θα έρθει και όπως θα περάσει για όλους. Συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στη διαχείριση, και όχι στον φόβο. Βάζουμε δηλαδή μπροστά τη λογική και το αντιμετωπίζουμε με στωικότητα και υπομονή.
Διότι δεν μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε άλλο.
Διότι δεν μπορεί να γίνει οτιδήποτε αλλιώς.
Πάμε τώρα στον κοσμικό κλάδο. Οι εκλείψεις λέγεται ότι φέρνουν δυσμενή γεγονότα σε παγκόσμια κλίμακα. Από φυσικές καταστροφές, πολέμους, επαναστάσεις, δυστυχήματα, έως σεισμούς λιμούς και καταποντισμούς. Ας δεχθούμε ότι είναι έτσι. Θα ρωτήσω ευθέως: εσύ, σαν άτομο, τι μπορείς να κάνεις για να αποτρέψεις έναν σεισμό; Τον κυβερνήτη κάποιου κράτους να εισβάλει σε μία ξένη χώρα; Τον κάθε κάτοχο πυρηνικών όπλων να πατήσει το κουμπί; (Κανείς δεν θα τα πατήσει, αλλά λέμε). Να πάρει φωτιά ένα δάσος στην Ιβηρική; Σαφώς και τίποτα. Ακόμα και με την πιο ακτιβιστική δράση κάποια πράγματα δεν αποφεύγονται. Απλά μερικά περιορίζονται. Οπότε αν δεν μπορείς, δεν θέλεις, δεν ξέρεις να ενεργήσεις προς αυτή την κατεύθυνση δεν μένει παρά να υποστείς παθητικά όσα οι εκλείψεις φέρουν. Είναι ωραίο; Όχι. Δίκαιο; Ούτε κατά διάνοια. Ευχάριστο; Μόνο για μαζοχιστές ή διεστραμμένους. Οπότε και πάλι στωικότητα και υπομονή.
Διότι δεν μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε άλλο.
Διότι δεν μπορεί να γίνει οτιδήποτε αλλιώς.
Άρα λοιπόν δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος να φοβόμαστε τις εκλείψεις. Να μας αγχώνουν υγιώς*, ναι. Να μας τρομοκρατούν, ποτέ!
* Το άγχος στην ψυχολογία δεν είναι πάντα αρνητικό. Χωρίζεται σε υγιές (εύαγχος, δημιουργικό) και μη υγιές (παθολογικό), ανάλογα με την ένταση, τη διάρκεια και τον τρόπο που επηρεάζει τη λειτουργικότητά μας. Είναι ένας φυσιολογικός μηχανισμός επιβίωσης του οργανισμού μας.
Το υγιές άγχος λειτουργεί ως κινητήρια δύναμη και μας προστατεύει από κινδύνους. Εμφανίζεται πριν από ένα γεγονός το οποίο γνωρίζουμε ότι θα συμβεί και υποχωρεί μόλις αυτό τελειώσει. Μας βοηθάει να παραμείνουμε συγκεντρωμένοι και να αποδώσουμε καλύτερα σε εξετάσεις, προθεσμίες, ή περίπλοκες καταστάσεις.
Το παθολογικό άγχος είναι ο συνεχής έντονος φόβος ότι «κάτι κακό θα συμβεί». Δεν αντιστοιχεί σε πραγματική ή συγκεκριμένη απειλή και εξαντλεί τον άνθρωπο. Παραμένει για εβδομάδες ή μήνες, ακόμα και χωρίς προφανή λόγο ή αφορμή. Αντί να μας κινητοποιεί, μπλοκάρει τη σκέψη και οδηγεί σε αναβλητικότητα ή αποφυγή καταστάσεων. Μπορεί να προκαλέσει πονοκεφάλους, ταχυκαρδίες, αϋπνία, κρίσεις πανικού, χρόνιο σφίξιμο στους μυς, γαστρεντερικά προβλήματα κλπ.
Εάν σε μία έκλειψη μπούμε στον αόριστο φόβο ότι θα γίνει γενικά κάτι καταστροφικό ή κάτι που θα μας βλάψει προσωπικά, οδηγούμαστε στην αρνητική πλευρά του άγχους. Το ίδιο και εάν μπούμε στη διαδικασία να υπεραγχωνόμαστε για πράγματα τα οποία δεν επιδέχονται λύσης – είτε σε προσωπικό είτε σε κοσμικό επίπεδο. Εάν δεν είναι εφικτό ένα plan B, δηλαδή μια εναλλακτική οδός, και εκτός από άσχημα αγχωμένοι αισθανόμαστε αδύναμοι κι εγκλωβισμένοι, καλό είναι κάτω από τέτοιες ειδικές συνθήκες να ζητήσουμε ένα χέρι βοήθειας.
Ιωάννης Κόκκινος αστρολόγος, αναπλ. μέλος Δ.Σ. του ΠΑ.ΣΥ.Φ.Α.
