Η Αικατερίνη Παπαγεωργίου
σκηνοθετεί το δυστοπικό αριστούργημα
“Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος”
του Aldous Huxley
Στο θέατρο Δίπυλον
Πρεμιέρα: Πέμπτη 29 Οκτωβρίου
Σε έναν κόσμο όπου η ευτυχία είναι υποχρεωτική και η ελευθερία περιττή,
ο άνθρωπος δεν γεννιέται — κατασκευάζεται.
Ο «Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος» (Brave New World) του Άλντους Χάξλεϊ, ένα από τα πιο επιδραστικά και ριζοσπαστικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα, μεταφέρεται στη σκηνή του Θέατρου ΔΙΠΥΛΟΝ τη σεζόν 2026-2027 σε σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου.
Γραμμένο το 1932, το βιβλίο που επηρέασε καθοριστικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη σχέση εξουσίας και ανθρώπινης ελευθερίας, εξακολουθεί να συνομιλεί ανησυχητικά με το παρόν, φωτίζοντας έναν κόσμο όπου η τεχνολογία, η κατανάλωση και η καταναγκαστική ευτυχία λειτουργούν ως μηχανισμοί ελέγχου.
Η Αικατερίνη Παπαγεωργίου, μια πολύ δυναμική δημιουργός της νέας γενιάς με σύγχρονη πολιτική ματιά, έντονο αισθητικό αποτύπωμα και τη δική της σκηνική ταυτότητα, επιχειρεί -με πρωταγωνιστές τους Ισιδώρα Δωροπούλου, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Μάριο Κρητικόπουλο, Τάσο Λέκκα, Καλλιρρόη Μυριαγκού και Βασίλη Μηλιώνη- μια σύγχρονη θεατρική συνομιλία με τον προφητικό λόγο του Χάξλεϊ μεταφέροντας στη σκηνή όχι μόνο το δυστοπικό σύμπαν του έργου, αλλά και τα ερωτήματα που αυτό εξακολουθεί να γεννά:
Πόσο εύκολα αποδεχόμαστε μηχανισμούς ελέγχου στη ζωή μας;
Υπάρχει άραγε ελπίδα να ξυπνήσουμε κάποτε ελεύθεροι από τον εφιάλτη μιας επιβεβλημένης ευτυχίας;
Και μπορούν οι ξεχασμένες τελετουργίες του παρελθόντος να λειτουργήσουν ως μνήμη και αντίσταση σε έναν κόσμο απόλυτης κανονικότητας;
Η υπόθεση του έργου
Το έργο παρουσιάζει μια κοινωνία απόλυτης σταθερότητας, όπου η τεχνολογία, η επιστήμη και η οργάνωση της ζωής έχουν εξαλείψει τον πόνο, την αμφιβολία και κάθε μορφή υπαρξιακής σύγκρουσης. Οι άνθρωποι ανήκουν σε προκαθορισμένες τάξεις, μεγαλώνουν με την αρχή ότι «όλοι ανήκουν σε όλους» και εκπαιδεύονται να αποφεύγουν κάθε μορφή ουσιαστικού συναισθηματικού δεσμού. Ο έρωτας, όπως τον γνωρίζουμε, δεν έχει θέση σε έναν κόσμο που φοβάται τη βαθιά σύνδεση και προωθεί τη διαρκή, επιφανειακή απόλαυση. Οι πολίτες εξουσιάζονται μέσα από την καταναγκαστική ευτυχία, την κατανάλωση, τη διασκέδαση και ένα φάρμακο που εξαφανίζει κάθε ίχνος δυσφορίας. Όταν όμως κάποιοι αρχίζουν να αμφισβητούν αυτό το σύστημα, αποκαλύπτεται το πραγματικό τίμημα της «τελειότητας»: η απώλεια της ελευθερίας, της αλήθειας και της ανθρώπινης ευαλωτότητας.
Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ο έλεγχος της τεχνολογίας πάνω στον άνθρωπο — και τι σημαίνει τελικά να είσαι πραγματικά ελεύθερος;
Σκηνοθετικό σημείωμα της Αικατερίνης Παπαγεωργίου:
Ο «Θαυμαστός καινούριος κόσμος» είναι μια υπόσχεση: μια ζωή χωρίς πόνο. Και ακριβώς γι’ αυτό είναι τόσο επικίνδυνος. Ο Χάξλεϊ δείχνει πώς αυτή η βαθιά ανθρώπινη ανάγκη -να μην πονάμε και να μην απογοητευόμαστε- μπορεί να γίνει εργαλείο εξουσίας. Όχι μέσα από τη βία και την απαγόρευση, αλλά μέσα από την ευχαρίστηση και την κατανάλωση. Η εξουσία εδώ δεν σε αναγκάζει αλλά σου χαμογελά και σε καθησυχάζει. Σε αποπροσανατολίζει ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να σταθείς και να δεις τι πραγματικά συμβαίνει γύρω σου. Σήμερα, σχεδόν έναν αιώνα μετά τη συγγραφή του, το έργο δεν μοιάζει με επιστημονική φαντασία αλλά με σύγχρονο πολιτικό θρίλερ.
Η παράσταση προσπαθεί να μας μεταφέρει ακριβώς σε αυτή τη σύγκρουση των μορφών εξουσίας: ανάμεσα σε αυτό που επιβάλλεται και σε αυτό που προσφέρεται, ανάμεσα στην καταπίεση και στην αποχαύνωση. Σε έναν κόσμο που βιώνει πολέμους, προσφυγικές μετακινήσεις και διαρκείς κρίσεις, το ερώτημα του Χάξλεϊ επιστρέφει πιο επιτακτικό από ποτέ: Πόσο εύκολα είμαστε διατεθειμένοι να ανταλλάξουμε την ελευθερία μας με την αίσθηση της ασφάλειας;
|
|
|
|
