Στρατή Τσίρκα
ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ
Σκηνοθεσία: Βαλάντης Φράγκος
Μεταγραφή: Άρης Λάσκος
Ν Ε Ο Σ Κ Υ Κ Λ Ο Σ Π Α Ρ Α Σ Τ Α Σ Ε Ω Ν
Η παράσταση «έκπληξη» της σεζόν συνεχίζει την επιτυχημένη της πορεία
Από 26 Ιανουαρίου
Στο Θέατρο ΔΙΠΥΛΟΝ
~ Η ιστορία πάντα παραμονεύει ~
ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΟΥ:
Καλοκαίρι του 1965. Ο Ανδρέας επιστρέφει στην Αθήνα ύστερα από 18 χρόνια εξορίας στην Τασκένδη. Μέσα σε είκοσι μέρες —από τις 4 έως τις 23 Ιουλίου— θα βρεθεί στο επίκεντρο μιας χώρας που βράζει. Το Παλάτι μηχανορραφεί, η Βουλή κλονίζεται, το Σύνταγμα παρακάμπτεται, το παρακράτος δυναμώνει, ο Πρωθυπουργός παραιτείται, οι συνειδήσεις δοκιμάζονται, ενώ στις 21 Ιουλίου δολοφονείται ο Σωτήρης Πέτρουλας στην οδό Σταδίου: όλα πυκνώνουν σ’ ένα τοπίο όπου το προσωπικό όραμα και το συλλογικό δράμα συγκρούονται. Ανάμεσα στη Φλώρα, την ξένης καταγωγής γυναίκα που αρνείται την πολιτική, και τη Ματθίλδη, τη νεαρή αγωνίστρια, ο Ανδρέας παλεύει να ορίσει τη θέση του μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.
Αυτήν ακριβώς τη μετατόπιση φωτίζει ο Βαλάντης Φράγκος («Peer Gynt no man’s land», «Πόση γη χρειάζεται ο άνθρωπος», «Η Ανταλλαγή», «Μετά την πρόβα») με μια καταιγιστικού ρυθμού σκηνοθεσία, όπου το ντοκουμέντο και η μυθοπλασία, το δημόσιο και το ιδιωτικό, συνυπάρχουν σε μια διαρκή σκηνική ένταση, ενώ η δραματουργική γραφή του Άρη Λάσκου («Ο αγνός εραστής», «Ένρον», «Τα μαγικά βουνά», «Το συνέδριο για τον Ιράν») αξιοποιεί τον λυρισμό και τον στοχασμό του Τσίρκα, συνθέτοντας ένα έργο που κινείται ανάμεσα στην εξομολόγηση και στην πολιτική τραγωδία.
Δύο ηθοποιοί, ο Δημήτρης Πασσάς και η Ελένη Ζαραφίδου, αναλαμβάνουν τους δύο κεντρικούς ρόλους του Ανδρέα και της Φλώρας, ενώ οι υπόλοιποι τέσσερις — Άρης Λάσκος, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Συμεών Τσακίρης — εναλλάσσονται σε πολλαπλούς χαρακτήρες του μυθιστορήματος, ανασυνθέτοντας τη συλλογική ταυτότητα μιας εποχής ταραγμένης. Μπροστά μας η Αθήνα των ημερών εκείνων: ο Εθνικός Κήπος, η πλατεία Συντάγματος, οι δρόμοι και οι πορείες, τα καφενεία και τα διαμερίσματα των ηρώων. Στο σκηνικό αυτό, τα προσωπικά αδιέξοδα καθρεφτίζουν τη συλλογική κρίση. Μπορεί κανείς να ζήσει έξω από την Ιστορία; Αμέτοχος όταν “παντού γύρω βρωμάει πραξικόπημα”; Ή μήπως, τελικά, η Ιστορία μάς παρασύρει όλους;
Ο Τσίρκας είχε πει κάποτε: “Θέλω να γράψω ένα βιβλίο λυπητερό που να κάνει ευτυχισμένους όσους το διαβάζουν”. Αυτή ακριβώς η αμφίσημη αισιοδοξία διαπερνά και τη σκηνική εκδοχή της “Χαμένης άνοιξης”. Ένα πολιτικό θρίλερ δυόμιση ωρών που, κοιτώντας το παρελθόν, μας καλεί να αναμετρηθούμε με το σήμερα — κι ίσως να μη χάσουμε ξανά την επόμενη Άνοιξη.
|
|
|
