Οι πρόσφατες βίαιες συγκρούσεις στους δρόμους της Γαλλίας έφεραν στο προσκήνιο το προφητικό μυθιστόρημα «Υποταγή» (2015) του Γάλλου συγγραφέα Μισέλ Ουλεμπέκ (ιρανικής καταγωγής), που απογυμνώνει την επικρατούσα ακραία «πολιτική ορθότητα» στην Ευρώπη. «Πολιτική ορθότητα» αναφέρεται η αποφυγή εκφράσεων ή ενεργειών που προσβάλλουν ομάδες ανθρώπων οι οποίοι μειονεκτούν κοινωνικά ή υπόκεινται σε δυσμενείς διακρίσεις που όντως συνέβαλε στην αποκατάσταση αδικιών κι αλλαγή αντιλήψεων. Σήμερα όμως, η «πολιτική ορθότητα» έγινε εργαλείο «πολιτικής στρέβλωσης» στα χέρια ακραίων ομάδων που αυτοχρήζονται «θύματα», απαιτώντας «δικαιώματα» εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας και των θεμελιακών αξιών του πολιτισμικού μας οικοδομήματος. Ένα τέτοιο προϊόν «πολιτικής διαστρέβλωσης» εις βάρος της ελευθερίας και του ορθολογισμού, ήταν και το περιβόητο «Γλωσσάρι» στην Κύπρο, για το οποίο πρωτοστάτησαν μερικοί εγχώριοι δημοσιογράφοι με επιδίωξη να «εξαφανιστεί» η τουρκική κατοχή και τα παράγωγά της π.χ. το κατοχικό καθεστώς να λέγεται «τουρκοκυπριακή διοίκηση», τα κατοχικά στρατεύματα «τουρκικά στρατεύματα», οι Τούρκοι έποικοι «μετεγκαταστηθέντες» κ.ά.
Από το 2015, το μυθιστόρημα «Υποταγή» περιγράφει ένα σενάριο στο εγγύς μέλλον στη Γαλλία, όπου στην κοινωνία επικρατεί πλέον ακραία πόλωση με δύο ανταγωνιστές για την προεδρία της χώρας, τον ισλαμιστή υποψήφιο της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» και τον νεοφασίστα υποψήφιο της γαλλικής ακροδεξιάς. Οι δύο τους βρίσκονται αντιμέτωποι στο 2ο γύρο των εκλογών, οπόταν τα «παραδοσιακά κόμματα» δίνουν στήριξη στον ισλαμιστή υποψήφιο, ο οποίος με την ανάληψη της εξουσίας προχωρεί σε ανατροπές, καταργώντας αξίες και ελευθερίες που καταξίωσαν την Γαλλία ως φάρο του σύγχρονου ευρωπαϊκού φιλελευθερισμού, θεμελιωμένου στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Στο μυθιστόρημα, αναδεικνύεται ειδικότερα ο ρόλος του πολιτικού ισλάμ ως εργαλείου εσωτερικής άλωσης των σύγχρονων δημοκρατιών μας και της «απόγνωσης» των πολιτών λόγω της πολιτισμικής κατάπτωσης της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας και των διάφορων πολιτικών «ηγετών». Αυτό το θέμα αναδείχθηκε προφητικά σε συνέδριο που διοργάνωσα πριν μερικά χρόνια στο Ευρωκοινοβούλιο για την «Ριζοσπαστικοποίηση και τρομοκρατία ενάντια στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες». Τις προάλλες, στο Ευρωκοινοβούλιο αναφέρθηκα στο εξτρεμιστικό πολιτικό ισλάμ, εξηγώντας ότι ο «προστάτης» τέτοιων φονιάδων, όπως «Χαμάς» και «Αδελφών Μουσουλμάνων», είναι ο νεοσουλτάνος Ερντογάν. Η στάση μου δυσανασχέτησε τους «συμμάχους» των μουλλάδων στην ΕΕ και στην Κύπρο τους γνωστούς πατριδοκάπηλους που πάνω από την πατρίδα θέτουν την προβολή τους και για αυτό απέκρυψαν την παρέμβασή μου. Και καθώς στην Γαλλία κι αλλού η απόγνωση ενδυναμώνει τα άκρα, η παρακμή και οι στρεβλώσεις οδηγούν σε περαιτέρω κοινωνικό διχασμό.
Παρακμιακά φαινόμενα έχουμε και στην Κύπρο στις μέρες μας, με συχνότερο τις μεγαλοστομίες στον κομματικό ανταγωνισμό περί ιδεολογίας ή πατρίδας, ενώ υπεράνω είναι το ατομικό συμφέρον. Έτσι εξηγείται όταν λεγόμενοι «ακραιφνείς εθνικόφρονες» στα δεξιά, ψηφίζουν οργανωμένα …τον υποψήφιο του ΑΚΕΛ. Έτσι εξηγείται όταν οι «προοδευτικοί» και «αντιφασίστες» στην αριστερά κατηγορούν τον Πρόεδρο ότι «δεν θέλει λύση», ευθυγραμμιζόμενοι με τον ισλαμοφασίστα στην Άγκυρα που «θέλει λύση» δύο κρατών! Κι έναντι του τουρκικού επεκτατισμού, έχουμε τους πατριδοκάπηλους πρόθυμους να μας οδηγήσουν σε … νέες «ηρωικές ήττες» για την αυτοπροβολή τους.
Καταληκτικά, η παρακμή δεν ανατρέπεται με υποταγή, αλλά με ανάληψη ευθύνης από τους σκεπτόμενους πολίτες που αποτελούν την διαχρονική σωτηρία των και της πατρίδας.
Κώστας Μαυρίδης, Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D)
