«Κάσσυ», χαϊδευτικό της Κασσάνδρας, ονομάζεται η ηρωίδα που δίνει το όνομά της στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Ανδρέα Φλουράκη. Έργο πρωτοποριακό, σύγχρονο, ρηξικέλευθο, όπως μας έχει συνηθίσει ο οξυδερκής και εμπνευσμένος συγγραφέας, ο οποίος για μια ακόμα φορά τέμνει τον κοινωνικό ιστό καθρεφτίζοντας μας τις παθογένειες ενός συστήματος και τις απορρέουσες επιπτώσεις στις ζωές των πολιτών.
Κασσάνδρα, όνομα αρχαιότατο με βαριά κληρονομιά, αφού ο θεός Απόλλων προσφέροντας της το χάρισμα της μαντικής ζήτησε ως αντάλλαγμα τον έρωτά της. Στην άρνηση της, ο Θεός θύμωσε και την καταράστηκε να ζει με την απογοήτευση ότι κανείς δεν θα πίστευε τις προφητείες της.
Κασσάνδρα, η μητέρα, η αδελφή, η κόρη, η για αιώνες κακοποιημένη, φυλακισμένη, χωρίς λόγο, ψήφο, δικαιώματα στη γονική περιουσία, στο παιδί, στο σπίτι, στο κορμί, στη ζωή της. Κασσάνδρα, προαιώνιο προϊόν συναλλαγής κι εκμετάλλευσης. Η αδιαλείπτως υπηρετούσα χωρίς αναγνώριση ή άλλο αντίκρισμα. Χρειάστηκαν 20 ολόκληροι αιώνες για να τεθεί σε ισχύ, μόλις το 1954, η Σύμβαση για τα Πολιτικά Δικαιώματα των γυναικών από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, κι
άλλα 29 για να αλλάξει -στα καθ’ ημάς- το οικογενειακό δίκαιο αναγνωρίζοντας, το 1983, τα ίδια οικογενειακά με τους άντρες δικαιώματα και στις γυναίκες.
Παρότι ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων βελτιώθηκε αισθητά την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας, κατέχοντας πλέον την 22η θέση μεταξύ των χωρών της ΕΕ., δεν παύει να βρίσκεται 6,4 μονάδες κάτω από το μέσο όρο υστερώντας σε τομείς όπως η εργασία, η οικονομική ισότητα και η πολιτική εκπροσώπηση, η οποία βρίσκεται στην τελευταία θέση συγκεντρώνοντας μόλις 37,7 βαθμούς.
Παρά τους δείκτες, είναι οι γυναίκες που σηκώνουν τα μεγαλύτερα φορτία της ζωής, είναι οι γυναίκες που υπομένουν, επιμένουν, αντέχουν, στηρίζουν, αντιστέκονται, προσαρμόζονται.
Η γυναίκα ως σύμβολο ομορφιάς και μόνο, αδικείται διότι περιορίζεται στο στενό πλαίσιο που οι άντρες επιθυμούν.
Αναφορικά με την παράσταση
Ο μεγάλος, λιτός χώρος της ΦΙΑΤ όπου παιζόταν η παράσταση, με την ελαφρά αντήχηση που δημιουργούσε ο λόγος, έδινε την εντύπωση πως αναδυόταν από τα βάθη των αιώνων, διαχρονικός και συνάμα τόσο επίκαιρος.
Κασσάνδρα και Ιφιγένεια, θύματα ανδρικών στόχων, επιθυμιών και ορέξεων. Δυο κορίτσια θρύλοι, αιώνες
μετά, ξαναζωντάνεψαν μπροστά μας τις δικές τους τραγικές ιστορίες ως υπενθύμιση και κάλεσμα αντίστασης στην οποιαδήποτε επιχείρηση χειραγώγησης και θυματοποίησης των γυναικών. Ένα ισχυρό μάθημα ελευθερίας και διεκδίκησης της ζωής που η κάθε μια από μας θέλει να ζήσει.
Κασσάνδρα και Ιφιγένεια, μας καλούν στον αγώνα της δικαίωσης, της δική μας και της δική τους.
Το έργο, βραβευμένο από την UNESCO για την ιδιοφυή προσέγγιση του αρχαίου μύθου ως μια καταγγελία ενάντια στην έμφυλη βία και τη σιωπή που επιβάλλει η εξουσία, παραμένει τραγικά επίκαιρο παρά τις δυο δεκαετίες που έχει διανύσει.
Στο νέο του ανέβασμα απολαύσαμε την Παρθενόπη Μπουζούρη ως Κασσάνδρα, το Νερό Ρουπλέμ ως Ιφιγένεια και τη σκηνοθεσία της Αthena Zeros.
Γράφει η συγγραφέας Νούλη Τσαγκαράκη
