Θέατρο

«Φαίδρα» του Γιάννη Ρίτσου || Μία υπαρξιακή προσέγγιση σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου στο Θέατρο Αλκμήνη || Πρεμιέρα: Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026

«Φαίδρα» του Γιάννη Ρίτσου

Το υπαρξιακό αδιέξοδο και το αμείλικτο πεπρωμένο

στο Θέατρο Αλκμήνη

Μία υπαρξιακή προσέγγιση σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου

Πρεμιέρα: Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026

Μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της παγκόσμιας δραματουργίας, η Φαίδρα, ανασταίνεται μέσα από τον ποιητικό λόγο του Γιάννη Ρίτσου και την ενότητα της «Τέταρτης Διάστασης», σε μια παράσταση που επαναπροσδιορίζει τον αρχαίο μύθο μέσα στο πάντα επίκαιρο υπαρξιακό σκοτάδι.

Σε έναν εκρηκτικό μονόλογο, η ηρωίδα σπάει τη σιωπή αιώνων και εξομολογείται στον Ιππόλυτο το απαγορευμένο της πάθος. Η ηρωίδα απογυμνώνεται ψυχικά, παγιδευμένη ανάμεσα στο καθήκον και την απαγορευμένη επιθυμία για τον Ιππόλυτο, έως την απόλυτη συντριβή. Ο Ιππόλυτος, ένας σιωπηλός μάρτυρας, γίνεται ο καθρέφτης πάνω στον οποίο συνθλίβεται η λογική και θριαμβεύει το ένστικτο.

Η Φαίδρα του Ρίτσου, προχωρά σε έναν ωμό και ειλικρινή μονόλογο απευθείας προς τον Ιππόλυτο. Δεν προσπαθεί απλώς να τον αποπλανήσει, αλλά χρησιμοποιεί τον λόγο ως μέσο κάθαρσης και αυτογνωσίας. Ο Ρίτσος εισάγει σύγχρονα στοιχεία -όπως το ότι η Φαίδρα ανάβει τσιγάρο- για να καταστήσει το πάθος της διαχρονικό και ανθρώπινο, πέρα από τα στενά όρια του αρχαίου μύθου.

Η σκηνοθετική προσέγγιση στοχεύει να αναδείξει τον ψυχικό λαβύρινθο της ηρωίδας και την οικουμενικότητα του υπαρξιακού της αδιεξόδου, τονίζοντας το πόσο μικρός είναι ο άνθρωπος μπροστά στα γεγονότα που τον υπερβαίνουν. Η Φαίδρα γίνεται το σύμβολο της ανθρώπινης ανάγκης για επαφή και αλήθεια.

Με φόντο ένα σκηνικό που παραπέμπει σε μια ανοιχτή πληγή, όπου το παρελθόν συναντά το παρόν, η Φαίδρα βαδίζει προς τη συντριβή της. Διεκδικεί το δικαίωμα στην επιθυμία, έρχεται αντιμέτωπη με τη μοναξιά και μετατρέπει την ήττα της σε μια πράξη απόλυτης ειλικρίνειας και αυτογνωσίας.