Γράφει ο Σταμάτης Γαλάνης
Παράξενα πράγματα. Βρισκόμαστε στις αρχές του εμβρυϊκού 2026. Η περίφημη και πολυαναμενόμενη ταινία του Γιάννη Σμαραγδή έχει χτυπήσει για τα καλά τη μεγάλη οθόνη! Γίνεται viral χαμός, κόβει σοβαρά εισιτήρια και φήμες λένε ότι θα ξεπεράσει ακόμη και το Safe Sex… Το πιο; Ναι, καλά διαβάσατε. Αυτό. Ο πρώτος και τελευταίος Κυβερνήτης της χώρας εισέρχεται εκ νέου στη ζωή μας: ο Ιωάννης Καποδίστριας! Και όπως ακριβώς συνέβη και τότε (διότι η ιστορία ΑΓΑΠΑΕΙ πραγματικά την επανάληψη), οι διάφοροι «πουθενάδες» και οι διάφορες «πουθεναδίτσες» σπεύδουν να τον κατασπαράξουν. Τους βλέπεις, κρέμονται πίσω από το πληκτρολόγιο του Facebook και του Twitter και βγάζουν γοτθικές φωτιές. Κάποιοι αριστεροί λένε τα κλασικά-βαρετά δικά τους, κάποιοι δεξιοί μιλούν για αδέξιες μικρές αποκλίσεις από τα πραγματικά γεγονότα, λες και κοιμήθηκαν με την ιστορία στο χέρι. Όλη αυτή η βαβούρα με κάνει τόσο να θυμώνω όσο και να διασκεδάζω. Ενοχλεί ο Καποδίστριας! Γιατί; Στην ίδια χώρα που εκείνος δεν έβαλε ούτε μισό «φοίνικα» στην τσέπη για την υπηρεσία του τόπου, ένας άλλος πήρε και επίδομα από τον ΟΠΕΚΕΠΕ για μερικά από τα χωράφια του. Εθνική υπερηφάνια vs εθνική κατάντια; Το αφήνω στον αναγνώστη και προχωράω στο επόμενο παράξενο σημείο: Η αγαπητή σε όλους μας ΚΥΡΙΑ Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων του τραγικού δυστυχήματος των Τεμπών, όπου έχασε την κόρη της, ανακοινώνει την ίδρυση νέου κόμματος. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι παπαγάλοι της ιδιωτικής τηλεόρασης, μαζί με τα trolls κυβέρνησης και (τάχα μου – τάχα μου) αντιπολίτευσης, σπεύδουν να φάνε τις σάρκες της. Ο Άδωνης συνεχίζει να μας κάνει πλάκα και την ονοματίζει «ακροδεξιά», την ίδια ώρα που ο έτερος Καππαδόκης, Λοβέρδος (πρώην ΠΑΣΟΚ – νυν ΝΔ), γυρνάει στα κανάλια για να αποδομήσει την υποψηφιότητά της. Η περιβόητη δίκη, βέβαια, αργεί. Όπως και όλα σε αυτή την πολύπαθη χώρα. Ο Αλέξης προσπαθεί στο πρόσφατο βιβλίο του να αιτιολογήσει τα αναιτιολόγητα της εφιαλτικής καταστροφής που προκάλεσε στη χώρα (και την παράλληλη υποθήκευσή της για τα επόμενα 100+ χρόνια) και μέσω της «Ιθάκης» ετοιμάζει το έδαφος για την πολιτική του επανεμφάνιση. Κάποιοι αδύνατοι στη μνήμη, φυσικά, αφού έβαλαν στην άκρη την πολύχρωμη «προοδευτική» πασαρέλα του Κασσελάκη, σπεύδουν να επικροτήσουν την κίνηση και να ενωθούν με το υπόλοιπο κοπάδι του πρώην Πρωθυπουργού. Στα άλλα παράξενα νέα της ημέρας, οι περήφανοι αγρότες βρίσκονται εκ νέου στους δρόμους, η προανακριτική για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ στη Βουλή πάει περίφημα χάλια, η Κωνσταντοπούλου, με το γνωστό σε όλους εξαιρετικά φλεγματικό της ύφος, συνεχίζει να ξεφτιλίζει «χασάπηδες» και «φραπέδες», ενώ τα είδη πρώτης ανάγκης επιμένουν να ανεβαίνουν στα supermarket, κάνοντας το κόστος καλαθιού του πολίτη ακόμη πιο αφόρητο. Λογαριασμοί «ελέγχονται» και παγώνουν, αφήνοντας τους ελεγχόμενους στο έλεος της μοίρας και του Θεού τους. Παράξενα πράγματα. Η χρονιά μπαίνει με τον the Donald να αιφνιδιάζει εκ νέου την Υδρόγειο, εισβάλλοντας στη Βενεζουέλα και γραπώνοντας με το «έτσι θέλω» τον Μαδούρο. Και κάπου εκεί ξεκινούν και πάλι τα σχόλια: «Σταματήστε τον φασίστα Trump! Αντισταθείτε στη χούντα! Σεβασμός στο Διεθνές Δίκαιο!» Ναι, μαζί τους κι εγώ. Ωστόσο ερωτώ, ήρεμα και ευγενικά όπως πάντα: με τους δικούς μας, εγχώριους φασίστες τι λένε; Πώς άραγε αντιστέκονται στους δυνάστες, τους νονούς, τους φραπέδες και όσους πίνουν τσιπουράκι μαζί τους; Με υποταγή, απραξία και καναπέ; Πού ήταν άραγε πρόσφατα, όταν ο Πάνος Ρούτσι διεκδικούσε τα εύλογα και αυτονόητα για το κομματιασμένο παιδί του; Τι έπραξαν στον πρόσφατο εγχώριο εγκλωβισμό που επιβλήθηκε; Κάποιοι μιλούν – και καλά κάνουν – για τη δολοφονία της συγγραφέως Nicole Good κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες και πιθανώς υπό τραμπική καθοδήγηση. Κάποιοι όμως δεν μίλησαν (όταν έπρεπε) με την ίδια ευαισθησία όταν δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ο συντηρητικός ακτιβιστής Charlie Kirk, στην ίδια του την ομιλία στο Utah Valley University. Ποια άραγε η διαφορά; Η διαφωνία στην ιδεολογία ή στις απόψεις του; Ο πλανήτης λοιπόν, θέλουμε δεν θέλουμε, είναι μοιρασμένος στα δύο. Ο ένας εισβάλλει στην Ουκρανία δίχως οίκτο, ο άλλος στη Βενεζουέλα και το Ιράν και κάπου στη μέση Νετανιάχου, Ερντογάν και Κιμ παίζουν τζένγκα με ανθρώπους. Η Αμερική, ωστόσο, μόνο land of the free δεν δείχνει να είναι. Και πιθανώς να μην ήταν και ποτέ. Το μεγάλο της προϊόν, ωστόσο, ο κινηματογράφος, δείχνει την Αμερική του ονειρικού wannabe. Αυτή που οι ίδιοι οι Αμερικανοί θα επιθυμούσαν να έχουν – και ενδεχομένως και ο υπόλοιπος πλανήτης. Παράξενα πράγματα. Να θέλεις τόσο πολύ να γίνεις κάτι και να κάνεις τα πάντα για να μην το πετύχεις! Πολύ παράξενα πράγματα. Τι όχι;
Κάπου εκεί κλείνει το δελτίο ειδήσεων. Δεν θέλω τέτοιον κόσμο. Δεν μου αξίζει και φυσικά δεν τον έχω ανάγκη. Μάλιστα, το ανάποδο. Έχω ανάγκη να χτίσω τον δικό μου. Να τον φτιάξω τούβλο το τούβλο από την αρχή. Έναν κόσμο ανάποδα – έναν κόσμο Upside Down! Και τι κόσμο: ένα ολόκληρο σύμπαν. Αυτό του Stranger Things. Ναι, η season 5 βρίσκεται επιτέλους στα χέρια μου. Βάζω την κασέτα στο video player – ή όχι – το «στικάκι» στην TV, ψάχνω στα γρήγορα, πατάω play. Και να σου μπροστά μου ο αιμοβόρος Vecna ή Henry, εξαρτάται από ποια πλευρά το προσεγγίζεις. Τα παράξενα πράγματα είναι εδώ – όπως και η αγαπημένη μας παρέα: όλοι μαζί και ένας-ένας, όλοι ξεχωριστοί: Eleven (Έντεκα) – Jane Hopper, Mike Wheeler, Dustin Henderson, Lucas Sinclair, Will Byers, Max Mayfield, Nancy Wheeler, Jonathan Byers, Steve Harrington, Robin Buckley, Jim Hopper, Joyce Byers, Murray Bauman. Μαζί για μία ακόμη, τελευταία αλλόκοτη περιπέτεια. Ο κόσμος ανάποδα είναι ένας ψυχρός, μοναχικός κόσμος. Είναι, ωστόσο, και ιδιαίτερα γαλήνιος αν το σκεφτείς αλλιώς. Ένας κόσμος που σταμάτησε ο χρόνος και που τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να μπαινοβγαίνουν. Η σειρά ξεκινά σχεδόν από εκεί που την άφησε ο τέταρτος κύκλος. Τα παιδάκια, ωστόσο, έχουν μεγαλώσει. Έτοιμα να αλλάξουν σελίδα στη ζωή τους, λίγο πριν την αποφοίτηση, τον τελευταίο χορό, την επαγγελματική τους αποκατάσταση. Γεμάτα ελπίδα, όνειρα, μέλλον. Μέχρι να φανεί εκ νέου ο the One, ο εφιάλτης μέσα στο άσχημο όνειρο, με ένα παράδοξο σχέδιο: να ενώσει τον κόσμο των εφιαλτών με εκείνον των ονείρων. Η μυθική παρέα δεν πρόκειται να τον αφήσει βέβαια – δεν είπε άλλωστε την τελευταία της λέξη. Τα σκηνικά είναι παραμυθένια. Η πλοκή γεμάτη ανατροπές, κάθε επεισόδιο και μία ταινία μικρού μήκους. Τα αδέρφια Duffer το έκαναν πάλι. Κράτησαν το σασπένς σε εξαιρετικά αστρικά επίπεδα. Η φωτογραφία τους είναι διαφορετικού επιπέδου από αυτά που συχνά βλέπεις. Και η μουσική: είναι το soundtrack της ζωής μας – και ναι – δεν τα κάνουν πλέον όπως τότε. Σε έναν σύγχρονο υδροχοϊκό κόσμο γεμάτο από την ανούσια και άνοστη ανοησία της trap και του τετριμμένου επιφανειακού σκυλάδικου, καταλαβαίνεις πόσο γεμάτη, σημαντική και εκστασιακή υπήρξε η δεκαετία του 1980. Από τον Michael Jackson στον Prince και από τους Police στην Kate Bush, στους Toto, τους Queen, τη Cyndi Lauper και τους Duran Duran. Το κύμα retrowave/synthwave δε, στα καλύτερά του! Ένας πραγματικά υπέροχος συνδυασμός δράσης, μελωδίας, νοσταλγίας και πνευματικής ανάτασης.
Ποιο είναι λοιπόν το δίδαγμα του τελευταίου κύκλου; Είναι άραγε μία άλλη, αλλοτινή Αμερική εδώ; Η και αντίστοιχα μια διαφορετική Ελλάδα; Μήπως όλοι θέλουμε έναν κόσμο ανάποδα ή μήπως τελικά είναι όλα αυτά απλές, παράδοξες επιθυμίες – παράξενα πράγματα; Το δίδαγμα της παρέας της Eleven, του Jefferson, του Steve και του Mike είναι πιθανώς ένα: μην σταματήσεις ποτέ να είσαι παιδί. Μην μεγαλώσεις άλλο – μείνε ακριβώς εκεί, στην ηλικία που είσαι. Διότι κάτι μου λέει ότι όσο περισσότερο μεγαλώνεις, τόσο περισσότερο φοβάσαι. Τόσο περισσότερο απειλείσαι από τον εφιάλτη και άλλο τόσο γίνεσαι αυτό που φοβάσαι. Και έτσι μετατρέπεσαι σε ένα σκυλόφατσο Demogorgon από το Upside Down – και άντε να γλιτώσουμε από τις ορέξεις σου. Η δεκαετία του 1980 δείχνει να είναι πλέον πολύ μακριά, όπως όλα όσα μας χάρισε απλόχερα. Κυρίως τη φρεσκάδα της, τις νέες τεχνολογίες, τα πρώτα Windows, τα πρώτα animation, τις νέες μοντέρνες ηλεκτρονικές μουσικές, το Live Aid, τον Indiana Jones και τον Pinhead, τον E.T. και τα Gremlins, τον Batman και τον Beetlejuice, το genre του one-man show και, ευρύτερα, την αύρα της. Δεν έχει σημασία πια. Κάθε δεκαετία που ακολούθησε είχε την ομορφιά και τα ορόσημά της. Όπως και η τωρινή, η τρέχουσα δεκαετία, με όλα τα παράδοξά της. Την Gen Z, την trap, το 6-7 και όλα τα παρελκόμενα. Αυτό που θα είναι μόνιμα σημαντικό είναι να επιλέξεις να φτιάξεις τον κόσμο που σου αξίζει. Έναν κόσμο μακριά από την τοξικότητα και τους φασισμούς. Έναν κόσμο γεμάτο παιδικό χαμόγελο, αισιοδοξία, αγώνα για το δίκαιο και τη δικαιοσύνη. Από καλή μουσική, καλή γραφή. Από έρωτα, αγάπη και δοτικότητα.
«Πάει ο παλιός ο χρόνος, λοιπόν. Ας γιορτάσουμε, παιδιά!» Πάει και το Stranger Things! Επιστροφή στη λήθη και την πραγματικότητα του Trump, του Άδωνη, των αγροτών και του ΟΠΕΚΕΠΕ; Ε, όχι. Φυσικά και ΟΧΙ. Καποδιστριακά ΟΧΙ! Θα ακολουθήσει μία γρήγορη βόλτα από το PS4 και το Fallout 76. Να, λοιπόν, ένας διαφορετικός κόσμος. Νέος, φρέσκος – από την αρχή. Είπαμε και στο παρελθόν: μία πυρηνική καταστροφή μπορεί να είναι και η απάντηση στο υπαρξιακό μας αδιέξοδο. Και ξαφνικά, μία ανατροπή από το ευρώ και το δολάριο, για να ανταλλάσσουμε καπάκια πυρηνικής Coca-Cola! Περίτρανη στιγμή. Το παιχνίδι αρχίζει. Το παιχνίδι, μάλιστα, δεν θα τελειώσει ποτέ. Διότι αν τελειώσει το παιχνίδι, θα πάψουμε – όπως είπαμε – να είμαστε και να νιώθουμε παιδιά. Εκεί λοιπόν, μεταξύ Fallout, παράξενων πραγμάτων, Every Breath You Take, Every Move You Make και retrowave/synthwave καταστάσεων. Εκεί, στα παράξενα πράγματα και στις ενθουσιώδεις γωνιές της φαντασίας και του wannabe, American Dream.
Bonus υστερόγραφα:
- Στην σειρά εμφανίζεται η γνωστή ηθοποιός Linda Hamilton (Beauty and the Beast, Terminator 1+2, Dante’s Peak) η οποία και ενθουσιάζει με την ερμηνεία της.
- H Winona Ryder συνεχίζει να υπηρετεί ικανότατα το gothic action thriller genre που την ανέδειξε στην δεκαετία των 1980s. Φρέσκια και πειστική, όσο ποτέ. Θα την αγαπάμε ΠΑΝΤΑ.
- Οι ηθοποιοί Joe Keery (Steve Harrington) και Jamie Campell Bower (Vecna, Henry) έχουν ξεκινήσει παράλληλα αξιοσημείωτες μουσικές καριέρες, και αξίζει κανείς να παρακαλουθήσει την πορεία τους.
- Spoiler alert: Το τέλος της season 5 δεν πείθει απόλυτα ότι θα είναι το τελευταίο και σπέρνει μια σχετική ελπίδα για την επιστροφή των stranger things στο μέλλον, πιθανώς με διαφορετικό cast, και ορισμένους από τους βασικούς χαρακτήρες.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, αδέρφια! Να ζείτε αγκαλιά με την αλήθεια και να φυλάτε όπως τα μάτια, το παιδί μέσα σας!
Σταμάτης Γαλάνης
Ιανουάριος 2026
10.1.2026
