Τον αγαπητό Γιάννη Σμαραγδή τον είχα γνωρίσει το 2020 όταν είχε επισκεφτεί την ομάδα πολιτισμού Δροσιάς.
Θυμάμαι τον ενθουσιασμό του όταν μου μιλούσε για τα γυρίσματα της ταινίας Καποδίστριας. Μετά ξέσπασε η επιδημία και σκεφτόμουν πόσο απογοητευμένος θα έπρεπε να είναι που το πρότζεκτ πήγαινε πίσω.
Πριν λίγο επέστρεψα από τον κινηματογράφο. Η αίσθηση που μου άφησε η ταινία είναι μια γλυκύτητα, μια αφηγηματική ζεστασιά. Οι ηθοποιοί έκαναν ότι καλύτερο μπόρεσαν.
Η πραγματική ιστορία με τις όποιες ελάχιστες ανακρίβειες, πλαισιώθηκε με συμβατή μυθοπλασία. Ωστόσο το σκηνοθετικό όραμα του αγαπητού Σμαραγδή δεν κατάφερε να με πείσει. Μέτρια έως κακή απόδοση της μεταφυσικής αφήγησης, άγαρμπη η παρομοίωση του Κυβερνήτη με τον Ιησού, αμήχανα σκηνικά, κακό και άστοχο μακιγιάζ, ενδυματολογικές αστοχίες, μέτρια μουσική επένδυση. Ασφαλώς υπήρξαν ορισμένα αξιόλογα πλάνα όπως η στιγμή που η χωριάτισσα Ελληνίδα προσφέρει στον Κυβερνήτη κεράσια ή η στιγμή που ο μάντης αποκαλύπτει ότι ο μπάρμπα Γιάννης θα πεθάνει.
Όχι όμως ο Καποδίστριας.
Οι συναισθηματικές σκηνές αγγίζουν το μελό ενώ οι διάλογοι, απλοϊκοί, θυμίζουν τηλεοπτικό σίριαλ.
Συμπέρασμα: η ταινία καλλιτεχνικά, δυστυχώς, μου φάνηκε μέτρια. Ωστόσο έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα που για μένα επισκιάζει κάθε μετριότητα. Κατάφερε να κρατήσει το ενδιαφέρον του φοιτητή γιου μου ο οποίος, αν και κοντά στα σχολικά χρόνια, γνώριζε ελάχιστα έως τίποτε για αυτή την τεράστια προσωπικότητα.
Συνιστώ την ταινία στους μαθητές των γυμνασίων και των λυκείων. Είναι σαφώς πιο απολαυστική και πιο εποικοδομητική η κινηματογραφική
αφήγηση της ιστορίας σε σχέση με τα άθλια μαθητικά εγχειρίδια.
Αφροδίτη Σφαιροπούλου
Σκηνοθέτης
12.1.2026
