Παρακολουθήσαμε την παράσταση <Η μαρτυρίας μίας κλεμμένης εφηβείας> στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία Ειρήνης Λαμπρινοπούλου. Το παραπάνω έργο σε φέρνει αντιμέτωπο με την σιωπή, την βία και την απώλεια της αθωότητας, χωρίς να προσφέρει εύκολες συναισθηματικές λύσεις. Η σκηνοθεσία της Ε. Λαμπρινοπούλου χειρίζεται με σιγουριά την αδυσώπητη αλήθεια της ιστορίας, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα έντασης όπου η σιωπή γίνεται ισχυρότερη από τα λόγια. Ακόμη, χειρίζεται με ακρίβεια τον χώρο και την κίνηση των ηθοποιών, ενισχύοντας κάθε δραματουργική στιγμή, αναδεικνύοντας έτσι την ψυχολογική ένταση του έργου.

Η δραματουργία της Ε. Μουντράκη είναι ιδιαίτερα προσεγμένη, καθώς το παραπάνω θεατρικό έργο καταφέρνει να συνδυάσει προσωπική μαρτυρία με κοινωνικό σχόλιο, δημιουργώντας μια συνεκτική αφήγηση που δεν καταφεύγει σε εύκολες λύσεις ή μελοδραματικά στοιχεία. Κάθε σκηνή, κάθε διάλογος και κάθε παύση είναι αποτέλεσμα μελέτης και λειτουργεί τόσο στο επίπεδο της πλοκής όσο και στο συναισθηματικό επίπεδο, οδηγώντας τον θεατή σε μια βαθύτερη κατανόηση των ηρώων.

Η ερμηνεία της Μ. Μπαρταλούτσι ξεχωρίζει για την ένταση και την ειλικρίνειά που εκπέμπει στα πρώτα της βήματα. Η μεταμόρφωση από την αθωότητα στην αναγκαστική ωριμότητα γίνεται χωρίς φλυαρία, με λεπτές, μικρές κινήσεις που μιλούν για την εσωτερική αντίσταση και τη σιωπηλή θλίψη. Η φυσικότητα της παρουσίας της σκηνικά σε καθηλώνει, και η ψυχολογική της εμβάθυνση δείχνει μελέτη και σθένος. Επιπρόσθετα, η Β.Σταματιάδη, ως ηθοποιός και μεταφράστρια του έργου εκτελεί πολλαπλούς ρόλους με κύριο αυτόν της μάνας, αλλά και άλλων πχ παλαιός εαυτός της Μπαρταλούτσι-αφηγήτρια κ.α. Μέσα από τις κινήσεις και τον τόνο της φωνής, καταφέρνει να αποδώσει τόσο την εξουσία όσο και τη σύγχυση που νιώθει απέναντι στην έφηβη.

Επιπρόσθετα, ο Κ. Γρηγοριάδης καταφέρνει μια εξαιρετικά λεπτή ερμηνεία. Ο ρόλος του δεν βασίζεται σε μονοδιάστατη απεικόνιση, αλλά αντίθετα δομείται πάνω στην γοητεία, τη λεκτική ευφράδεια. Η ερμηνεία του ηθοποιού αναδεικνύει με ακρίβεια τη σταδιακή χειραγώγηση της έφηβης μέσα από ήπιους τόνους, ελεγχόμενες κινήσεις και έναν λόγο που μοιάζει προστατευτικός, ενώ στην πραγματικότητα είναι βαθιά καταπιεστικός.

Η σκηνική δομή είναι λιτή αλλά μελετημένη αρκετά .Κάθε αντικείμενο, κάθε σκηνή έχει την βαρύτητα μιας απόπειρας να αποδώσει την εσωτερική κατάσταση της ηρωίδας. Λόγου χάρη κρεμόντουσαν 2 άσπρα πανιά από το σκηνικό, στα οποία οι ηθοποιοί έγραφαν πάνω τους διάφορες λέξεις της ιστορίας. Πιθανόν ,τα κόκκινα γράμματα του μαρκαδόρου φανερώνουν αυτά που σημάδεψαν την νεαρή κοπέλα.

Ενκατακλείδι, το έργο είναι ένα απαιτητικό αλλά ουσιαστικό θέαμα, που αναδεικνύει την ανάγκη για προσοχή στην ανθρώπινη ευαλωτότητα και την αλήθεια της προσωπικής ιστορίας. Μια παράσταση που δεν σε αφήνει να μείνεις αδιάφορος και δικαιώνει τον θεατρικό χώρο ως τόπο εμβάθυνσης & προσωπικής συνάντησης με το ανείπωτο. Όταν η εξουσία μεταμφιέζεται σε φροντίδα και ο λόγος σε παγίδα, πού ακριβώς αρχίζει και πότε αναγνωρίζεται η απώλεια της συναίνεσης;

Γράφει η θεατρολόγος Σοφία Σταθάτου

—————————————————————————————–

Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας

Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν

Μαρτυρία μιας κλεμμένης εφηβείας
Μια θεατρική διασκευή του Le Consentement (Συναίνεση) της Vanessa Springora
Σκηνοθεσία: Ειρήνη Λαμπρινοπούλου

Προπώληση εισιρηρίων: more.com