Θέατρο

Κριτική παράστασης – “Η ΦΑΙΔΡΑ” του Γιάννη Ρίτσου

Η Φαίδρα του Ρίτσου αποτελεί ένα από τα πιο εσωτερικά και ποιητικά μονολογικά κείμενα της ελληνικής δραματουργίας. Ένα έργο που στηρίζεται στην υπόγεια ένταση, στην ρωγμή της επιθυμίας και στη σιωπή που βαραίνει περισσότερο από τις λέξεις, το οποίο αποτυπώνεται με καθαρότητα στο έργο ,καθώς ο Ιππόλυτος [Κωνσταντίνος Ντάτης] εμφανίζεται εντελώς βουβός, αξιοποιώντας θετικά μόνο την σωματικότητά του.

Η πρόσφατη σκηνική παρουσίαση στο θέατρο Αλκμήνη επιχείρησε να αναδείξει αυτή τη σκοτεινή εσωτερικότητα, επιλέγοντας μία λιτή σκηνοθετική γραμμή.

Η Φαίδρα χτυπημένη από θεϊκή κατάρα που την ωθεί να ποθήσει παράφορα των Ιππόλυτο, τον θετό της γιο, τολμά να παραβιάσει τα όρια της ηθικής και κοινωνικής τάξης, αποκαλύπτοντας το απαγορευμένο συναίσθημα της. Η εξομολόγηση της όμως συναντά την απόρριψη. Αντιμέτωπη με την ατίμωση και το βάρος της ντροπής, οδηγείται στην αυτοκαταστροφή, μετατρέποντας τον ανεκπλήρωτο έρωτα σε τραγικό θάνατο με έντονα στοιχεία εκδικητικότητας.

Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου κινήθηκε με μινιμαλιστικούς άξονες και με περιορισμένη κινησιολογία. Έδειξε μεγάλο σεβασμό στο κείμενο του Γ. Ρίτσου, ,όμως η εσωτερική ένταση του θεατρικού δραματουργικά, είχε πολλά ακόμη περιθώρια. Επιπρόσθετα, εντυπωσιακά σκηνικά κατέκλεισαν τον θεατρικό χώρο. Η έντονη απόχρωση του κόκκινου κυριαρχούσε με τρόπο που παραπέμπει στον έρωτα και την πάλη των συναισθημάτων & η λεπτή διαχείριση του φωτισμού δημιούργησε μία άκρως μυστιριακή ατμόσφαιρα.

Η κεντρική ηρωίδα Φαίδρα[ Βανέσσα Βαϊτση], διατήρησε καθαρότητα στον λόγο και συνέπεια στην σκηνική της παρουσία με μία μικρή δόση υπερβολής σε μερικά σημεία, ωστόσο κατείχε σαφή συνειδητοποίηση του κειμένου καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης.

Ενκατακλείδι, η <<Φαίδρα>> συνεχίζει να μας θυμίζει ότι η τραγωδία δεν κρύβεται μόνο στις λέξεις, αλλά και στις ρωγμές που αφήνει η σιωπή τους, καλώντας τον θεατή να συμπληρώσει την ένταση που το έργο υπονοεί. Μήπως όμως η πραγματική δύναμη της τραγωδίας βρίσκεται τελικά σ’ αυτά που δεν λέγονται;