Η Νούλη Τσαγκαράκη γράφει για την παράσταση «ΤΑΠ ΑΟΥΤ» του Ανδρέα Φλουράκη

Πόνος, ταπείνωση, ήττα. Για πόσο διάστημα αντέχεις να αγωνίζεσαι σ’ έναν κόσμο απάνθρωπα ανταγωνιστικό,  όταν η απόρριψη ξεκινά από το πλέον οικείο σου πρόσωπο, τον πατέρα; Έναν πατέρα απαιτητικό, που δεν βλέπουμε επί σκηνής, όπως δεν βλέπουμε τίποτα από τα σημαντικά που αποφασίζονται για μας, χωρίς εμάς. Όλοι εμείς, παρόμοια με το γιο της παράστασης, μεγαλώνουμε με την «υποχρέωση»  ν’ αποδείξουμε την «αξία» μας, αλλά γιατί  η αξία του γονιού, ενός πατέρα εν προκειμένω ή οποιουδήποτε άλλου, θεωρείται δεδομένη; Πολλά τα «γιατί» που προκύπτουν από την παράσταση, δεδομένου ότι η ίδια η ζωή, η καθημερινότητα, έχει μεταβληθεί σε πεδίο μάχης. Σ’ έναν αγώνα επιβίωσης με υψηλό βαθμό δυσκολίας κι ελάχιστους νικητές.

Ο «μαχητής» της παράστασης δεν είναι απλά ένας φιλόδοξος μποξέρ, αλλά ένας καθημερινός, μη προνομιούχος άνθρωπος, που -κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες- αγωνίζεται λυσσαλέα να κατακτήσει το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή.

Το «Ταπ Άουτ»,  σύμφωνα με τους κανόνες των πολεμικών τεχνών, σημαίνει παράδοση.  Υποταγή σε μια ζωή τρομακτική, γεμάτη αδιέξοδα κι απόγνωση, όπου το άτομο χρησιμοποιείται ως εργατικό και φορολογικό εργαλείο, φορτωμένο υποχρεώσεις, αλλά ελάχιστα στην πραγματικότητα δικαιώματα, ενώ, ταυτόχρονα, βομβαρδίζεται από εικόνες πολυτελούς ζωής, όταν η δική του έχει μεταβληθεί σ’ έναν σκοτεινό κι αδιέξοδο  μαραθώνιο.

Το «Ταπ Άουτ» είναι ένα διαχρονικό, ρεαλιστικό, σπαρακτικό δράμα, που τολμά να θέσει το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων στα κοινωνικά -και κατά συνέπεια πολιτικά-συμπτώματα της εποχής. Στις αβεβαιότητες που συνοδεύουν το κάθε μας βήμα, στο άγχος, τον ανταγωνισμό, την αδυναμία διαχείρισης της πίεσης, της ανέφικτης εξέλιξης, της ήττας, της προσωπικής κατάρρευσης, του αβέβαιου μέλλοντος, των υπαρξιακών αδιεξόδων που γεννώνται, της χωρίς αξιακό κώδικα & όραμα ζωής.

To έργο μας αφήνει με ένα οδυνηρό ερώτημα: αρκεί να είσαι μαχητής για να κερδίσεις τον αγώνα της ζωής; Ή, νίκη, είναι ο διαρκής αγώνας ανεξαρτήτου αποτελέσματος;

Θα κλείσω με μια ρήση του Βρετανού φιλοσόφου Τζον Λοκ που ανακάλεσα παρακολουθώντας την παράσταση. «Σ’ έναν κόσμο όπου οι κανόνες αλλάζουν χωρίς τη συναίνεση εκείνων που δεσμεύει, το πρόβλημα δεν είναι η αλλαγή, αλλά η απουσία συμμετοχής στη διαμόρφωσή της»

Τελειώνοντας, ιδιαίτερη μνεία, μαζί με τα πιο θερμά μου συγχαρητήρια, θέλω να κάνω στον πρωταγωνιστή Τάσο Κορκό, για την καθηλωτική του ερμηνεία στο ρόλο του νεαρού kickboxer,  όπως και στον ρηξικέλευθο, ακάματο, πολυγραφότατο θεατρικό συγγραφέα Ανδρέα Φλουράκη για τα καινοτόμα θέματα που αναδεικνύει.

 Γράφει η συγγραφέας Νούλη Τσαγκαράκη