Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή που νιώθουμε πως τίποτα δεν ολοκληρώνεται
πραγματικά. Ξεκινάμε πολλά πράγματα, ανοίγουμε συνεχώς νέους δρόμους,
ενώ στο τέλος αισθανόμαστε πως όλα μένουν κάπου στη μέση και πως, όσο
κι αν προσπαθούμε, δεν οδηγούμαστε πουθενά συγκεκριμένα. Αυτό δεν
σημαίνει απαραίτητα πως έχουμε χάσει τον προσανατολισμό μας. Ίσως
σημαίνει ότι έχουμε αναμειχθεί με τόσα πολλά πράγματα, ώστε πλέον
χρειάζεται να σταματήσουμε για λίγο, όχι μόνο για να καταλάβουμε τι
πραγματικά θέλουμε να κρατήσουμε και τι όχι, αλλά για να μπορέσουμε
ωστόσο να κατανοήσουμε όλα όσα έχουμε βιώσει. Διότι πολλές φορές
περνάμε μέσα από καταστάσεις και εμπειρίες απλώς διεκπεραιώνοντάς τες,
χωρίς ουσιαστικά να τις μετουσιώνουμε μέσα μας.
Συνήθως τότε αρχίζει να αλλάζει ο τρόπος σκέψης μας. Ο ύπνος
διαταράσσεται, οι νύχτες γίνονται πιο βαριές, ενώ ο τρόπος που σκεφτόμαστε
μοιάζει διαφορετικός απ’ ό,τι παλιά. Αυτό συμβαίνει διότι, εφόσον ωριμάζουμε
μέσα από όσα βιώνουμε, είναι φυσικό να αλλάζει και ο τρόπος που βλέπουμε
τον εαυτό μας, τους ανθρώπους και τις ανάγκες μας. Παράλληλα, τίποτα δεν
μοιάζει να μας ενθουσιάζει πραγματικά, επειδή πολλές φορές απλώς
παρακολουθούμε και διεκπεραιώνουμε την καθημερινότητα μηχανικά.
Συνεπώς, αυτή η περίοδος δεν σημαίνει απαραίτητα στασιμότητα. Μπορεί να
σημαίνει ότι βρισκόμαστε ακριβώς στο σημείο όπου αρχίζει σιγά σιγά η
διαδικασία αφομοίωσης, άρα η σκέψη οδηγεί στην έναρξη αυτής της
διαδικασίας. Είναι δηλαδή ίσως η στιγμή που ο εγκέφαλος είναι έτοιμος να
επεξεργαστεί όλα όσα έχει δεχτεί μέχρι σήμερα με αποτέλεσμα αυτή η
ετοιμότητα να εμφανίζεται μέσω εσωτερικής πίεσης.
Ωστόσο πολλές φορές νιώθουμε ενοχές όταν κάνουμε διάλειμμα ή διακοπές,
επειδή έχουμε μάθει να συνδέουμε την αξία μας μόνο με τη συνεχή
προσπάθεια και την παραγωγικότητα. Κι όμως, ίσως αυτή η παύση να είναι
ακριβώς αυτό που πραγματικά έχει ανάγκη ο οργανισμός μας. Πολλές φορές
μάλιστα έχουμε την αίσθηση πως βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο που ήμασταν
πριν από πέντε χρόνια, κάτι το οποίο στην πραγματικότητα δεν ισχύει, διότι
κάθε ερέθισμα που έχουμε δεχτεί, κάθε εμπειρία, κάθε άνθρωπος και κάθε
κατάσταση μάς έχει ήδη διαμορφώσει. Απλώς το αποτέλεσμα ακόμη δεν έχει
φανεί, επειδή δεν έχουμε δώσει στον εαυτό μας τον απαραίτητο χρόνο και την
απαραίτητη ηρεμία ώστε να αφομοιώσει, να αφουγκραστεί και να
επεξεργαστεί όλα όσα έχει δεχτεί, κάτι που συμβαίνει σε περίοδο διακοπών.
Άλλωστε, κάθε εμπειρία που περνά από τη ζωή μας μάς διαμορφώνει. Μας
ανοίγει νέους ορίζοντες, μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας και μας δείχνει
μονοπάτια που μέχρι χθες ίσως να μην μπορούσαμε καν να φανταστούμε.
Καμιά φορά, οι πιο δύσκολες και αβέβαιες περίοδοι είναι εκείνες που τελικά
μας αλλάζουν περισσότερο. Επομένως, αυτή η κρίσιμη καμπή δεν σημαίνει
απαραίτητα το τέλος της διαδρομής. Αντίθετα, μπορεί να αποτελεί την
απαραίτητη στάση που χρειάζεται ο άνθρωπος, ώστε να πάρει δύναμη, να
επαναπροσδιοριστεί και αργότερα να μπορέσει να φτάσει πολύ πιο μακριά.
Μαριλένα Ε. Βότση
21.5.2026
