Παρακολούθησα την παράσταση Ανθισμένες Μανόλιες του Ρόμπερτ Χαρλινγκ σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Καλιότσου. Τον κύριο Καλιότσο τον γνωρίζω κυρίως ως ηθοποιό και έχω ξαναπεί στο παρελθόν πόσο δυνατή είναι η σκηνική του παρουσία με πιο πρόσφατη την ερμηνεία του ως Έγκστραντ στους Βρικόλακες του Χένρικ Ίψεν που παίζεται στο θέατρο Ραντάρ. Με χαρά δέχτηκα την πρόσκληση του να έρθω στην Σαλαμίνα για να παρακολουθήσω την παράσταση με τους ερασιτέχνες ηθοποιούς του και την ομάδα ΘΕΑΤ.Ο.Σ.
Το θεατρικό έργο δεν το γνώριζα, ήξερα όμως την ταινία που είχα δει παλιότερα που ήταν βασισμένο στο θεατρικό. Μου έκανε εντύπωση η αφοσίωση των ηθοποιών και η πειθαρχία στην σκηνή. Είδα αγάπη πάθος και δουλειά (πολύ δουλειά!) αλλά και σοβαρότητα.
Η σκηνοθεσία:
Όλη η ομάδα απόλυτα συντονισμένη κάτω από μια αυστηρή σκηνοθετική γραμμή έβαζε τα γυαλιά σε πολλές άλλες δήθεν υποσχόμενες παραστάσεις που παρελαύνουν στο διαδίκτυο. Σκηνοθεσία ουσιαστική χωρίς εντυπωσιασμούς, ο Μιχάλης Καλιότσος εντρύφησε στις ερμηνείες των ρόλων με ψυχολογική ακρίβεια! Σώματα που φλυαρούν, βλέμματα που σωπαίνουν, όλα μελετημένα. Καθοδήγησε τους ηθοποιούς με ακρίβεια στην κίνηση και έδωσε έμφαση στις σχέσεις των ρόλων! Ανέπτυξε δεσμούς με αλήθεια και συνέπεια. Η συνέπεια πολλές φορές φαίνεται στις συνολικές εκφράσεις του ρόλου συνήθως όταν ο ρόλος δεν μιλάει αλλά αντιδρά σε αυτά που οι άλλοι λένε. Εκεί καταλαβαίνει κανείς ότι υπήρχε αρκετή δουλειά από πίσω. Αφήνει τον θεατή να διασκεδάσει και να αφεθεί μέσα στην πανδαισία χρωμάτων για να καταλήξει στο ψυχρό μπλε του πένθους!
Κοστούμια μουσική φωτισμοί αλλά και ένα πραγματικά εμπνευσμένο σκηνικό συντελούσαν στο να αγγίξουν το άρτιο αποτέλεσμα!
Οι ερμηνείες:
Η ΤΡΟΥΒΥ (Αφροδίτη Βιλλιώτη) πληθωρική που έπαιζε με όλο της το σώμα. Οι εκφράσεις της οι κινήσεις της ήταν όλες ενταγμένες στον χαρακτήρα που υποδυόταν. Οι ατάκες της έρρεαν με τέτοια φυσικότητα που πιστέψαμε πως δεν υποδύεται έναν ρόλο αλλά είναι η πραγματική ΤΡΟΥΒΥ που οραματίστηκε ο συγγραφέας. Ήταν η γυναίκα της διπλανής πόρτας ή κομμώτρια- ψυχολόγος που όλες οι γυναίκες θα ήθελαν να την έχουν φίλη για να εκμυστηρεύονται τα μυστικά τους. Καυστική στο χιούμορ σαν μια μεταγενέστερη Luccy Ball. Δυνατή ερμηνεύτρια με πληθώρα εκφραστικών μέσων. Συγχαρητήρια κυρία Βιλλιώτη για την ερμηνεία σας!
Η ΑΝΝΕΛ (Τριάδα Προκοπίου) συναισθηματική και στα όρια της αφελούς κοπέλας που έχει εξαπατηθεί από τον άντρα της, ξεδιπλώνει την ζωή της σταδιακά. Ευάλωτη και δεξί χέρι της ΤΡΟΥΒΥ, περνούσε πολύ πειστικά στο κοινό ότι γνωρίζει από κομμωτική και αυτό αποδείκνυε την υποκριτική της ευστροφία. Απέδωσε την εγκυμονούσα με την ενσυναίσθηση της μελλοντικής μάνας. Η σταδιακή της μεταμόρφωση απέδειξε πόσο μεθοδικά δούλεψε τον ρόλο της. Στην τελευταία σκηνή του πένθους ήταν πολύ συγκινητική!
Η ΚΛΑΙΡΗ (Ιωάννα Δρακοπούλου) αέρινη και συγχρόνως γήινη με έναν ‘αντρικό’ δυναμισμό. Πώς κατάφερε να τα συνδυάσει και τα δυο; Με συχνή αναφορά στον πρώην άντρα της, έκλεινε συνεχώς το μάτι στον θεατή ότι μια γυναίκα μπορεί να γίνει και μόνη της ο άντρας του εαυτού της όταν χρειάζεται. Θαρρώ πως αυτό ήταν και το βασικό μήνυμα του έργου καθώς η απουσία της αντρικής παρουσίας είναι αισθητή στο θεατρικό έργο. Σαρκαστική με την εμφάνιση και την ηλικία την καθιστούσε περισσότερο σαγηνευτική ως γυναίκα. Συγχαρητήρια κυρία Δρακοπούλου, η υποκριτική σας ήταν αξιοθαύμαστη!
Η ΣΕΛΜΠΥ (Σοφία Παπαλυμπέρη) ήταν χάρμα οφθαλμών με το νεανικό της παίξιμο. Ήταν η ιδανική Σέλμπυ που ονειρευόταν την ιδανική οικογένεια όπως ονειρεύονταν τα κορίτσια στην επαρχία την εποχή εκείνη. Εύθραυστη σαν μια ροζ μανόλια που αποκόβεται από το δέντρο της ζωής. Η σχέση της με την μητέρα Μαλύν, πολυεπίπεδη, κουβαλούσε το βάρος του αιώνιου οιδιπόδειου συμπλέγματος που ποτέ ένα παιδί δεν ξεφεύγει από αυτό. Μπορούσα εύκολα να την φανταστώ να ερμηνεύει την ασθενική Λάουρα από τον Γυάλινο κόσμο του Τενεσί Ουίλιαμς! Πλούσια τα εκφραστικά της μέσα έπαιζε με μια φυσικότητα που σε κέρδιζε από την αρχή. Η στιγμή της κρίσης ήταν ένα υποκριτικό στοίχημα που δικαίως το κέρδισε!
Η ΜΑΛΥΝ (Ρούλα Παπασταθοπούλου) αποδίδει την μητέρα της ΣΕΛΜΠΥ εξαιρετικά. Νευρωτική με έναν σύζυγο φασαριόζο εναποθέτει όλο το νόημα της ζωής της στην προστασία της κόρης της. Μοναδικό αποκούμπι οι φιλενάδες στο κομμωτήριο της Τρούβυ. Εκεί ξεχνιέται γελάει και αυτοσαρκάζεται. Η αναφορά της στο λεξοτανιλ τρομερά επίκαιρη. Στην τελευταία σκηνή του έργου δίνει μια αξιοθαύμαστη ερμηνεία που θα ζήλευε κάθε επαγγελματίας ηθοποιός. Κατάφερε να συγκινήσει όλο το κοινό με την συναισθηματική της κατάρρευση. Οι σιωπές και το βλέμμα της αιωρούνταν στην αδυναμία της να συνειδητοποιήσει την απώλεια, ενώ η επαφή της με το ραδιόφωνο σαν ένα πλασματικό χάδι αποχαιρετισμού απέναντι στο χαμένο παιδί εκτόξευσε στα ύψη την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα!
Η ΓΟΥΙΖΕΡ (Γαβριέλα Κουμάρη) ήταν μια ακόμη εύστοχη επιλογή του σκηνοθέτη να επιλέξει την συγκεκριμένη ηθοποιό για αυτόν τον ρόλο. Ηφαιστειακή στην κάθε της είσοδο έδινε το στίγμα της αλλοπρόσαλλής γυναίκας που έχει ακολουθήσει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Φοβερή η ατάκα που παρομοιάζει τα χέρια της με μπριζόλες γάλακτος! Στεντόρεια και μπάσα φωνή που γέμιζε την σκηνή με την ενέργεια της. Εύκολα μπορούσα να την φανταστώ και σε άλλους καρατερίστικους ρόλους! Μπράβο της!
Ο ΝΤΡΑΜ (Παντελής Γαρείος) ο μοναδικός άντρας στο έργο με την μικρή του εμφάνιση, προσθήκη και ιδέα του σκηνοθέτη να εμφανίσει στην σκηνή τον άντρα της Μαλύν, εισβάλει στην αίθουσα θεαματικά προσφέροντας μια αριστοφανική παρουσία που με έκανε να σκεφτώ πως οι αρχαίοι μας συγγραφείς βρίσκονται κρυμμένοι σε όλη την παγκόσμια δραματουργία. Κωμική στόφα!
Η κιθαρίστρια ( Κέλλυ Αλεφάντου) που έγραψε την πρωτότυπη μουσική έδωσε στην παράσταση ένα αναγκαίο διάλειμμα σαν αυτά που παρεμβαίνουν στις ραδιοφωνικές εκπομπές. Γεφύρωνε το ένα γεγονός μετά το άλλο με την φωνή της. Τα τραγούδια εμπνευσμένα από το έργο ήταν ευφάνταστα που μας έκαναν να συμμετέχουμε αλλά και να προβληματιστούμε. Η σιωπή της στο τελευταίο μέρος προσωπικά με ανατρίχιασε.
Στο σημείο αυτό να πω ότι όλες οι ερμηνεύτριες στην τελευταία σκηνή ήταν εξίσου σπαρακτικές με τις αντιδράσεις τους, τα βλέμματα, την γενική τους συναισθηματική κατάρρευση ως συμπαράσταση της αγαπημένης φίλης για τον άδικο χαμό της μικρής Σέλμπυ. Σε μια τόσο άψογα συντονισμένη σκηνή θα ήθελα δικαίως να συγχαρώ τον σκηνοθέτη της παράστασης που κατάφερε να δημιουργήσει (το τονίζω) με ερασιτέχνες ηθοποιούς αυτή την απαιτητική ατμόσφαιρα του τέλους!
Προτρέπω την ομάδα ΘΕΑΤ.Ο.Σ να συνεχίσει το έργο της και να παρατείνει τις Ανθισμένες Μανόλιες με παραπάνω παραστάσεις.
Ομάδα ΘΕΑΤ.Ο.Σ συγχαρητήρια!
26.5.2026
