Διάβασα το δημιούργημα-γέννημα της Παναγιώτας Μπλέτας «Ο ταξιδιώτης και ο καθρέφτης» μονομιάς…Άλλωστε η γραφή της ήταν με τόση ευχέρεια προσεγγίσιμη, εκφρασμένη με λιτότητα , στερούμενη λυρικής φόρτισης, δοσμένη σε κλίμα δοκιμιακό και κυρίως δεν αυτοπροδίδει τις ευαισθησίες του δημιουργού. Μεγάλη υπόθεση το τελευταίο!
ΟΜΩΣ στη δεύτερη ανάγνωση αφέθηκα στο λόγο της καλοπροαίρετα, να με πάρει απ’ το χέρι και να με πάει όπου αυτός θέλει, προκειμένου να εμβαθύνω στον υπότιτλο «εγχειρίδιο αυτογνωσίας», με την έννοια: διαβάστε-ερευνήστε και εφαρμόστε εάν πειστείτε. Γι’ αυτό θα σταθώ σε μερικά σημεία αυτοπραγμάτωσης, προκειμένου να βγάλω άκρη με το ψυχογράφημα.
Οι λέξεις κρύβουν την μαγεία μέσα τους, αρκεί κάποιος να τις παρατηρήσει, να σκύψει πάνω τους, να τις αφουγκραστεί και τότε ίσως του αποκαλυφθούν. ΔΙΟΤΙ το νόημά τους δεν είναι ΜΟΝΟ αυτό που μπορεί να λάβει κανείς με την ανάγνωση ενός κειμένου ή ποιήματος και μόνο. Ειδικά στον ποιητικό λόγο, όπως και στα αρχαία κείμενα ΠΑΝΤΑ υπάρχει το κρυφό- απόκρυφο νόημα που αποκαλύπτεται σε αυτόν που του χτυπά επίμονα την πόρτα! Είναι αυτό που έχει κρύψει ο εραστής του λόγου ηθελημένα ή αθέλητα/ συνειδητά ή ασυνείδητα και ένα έμπειρο μάτι στην αρχή το λοξοκοιτά και μετά το βλέπει ξεκάθαρα και κατανοητά!
Μας λέει:
«δεν υπήρχε φόβος μέσα του
Δεν υπήρχε ανυπομονησία
Υπήρχε μόνο μια ανακουφιστική γνώση
Ότι ήταν να πάρει το είχε πάρει
Ότι ήταν να αφήσει το είχε αφήσει»
Εδώ μας αποκαλύπτονται δυο διαφορετικά πράγματα:
1ο.Μεγάλη κουβέντα η απουσία φόβου στον άνθρωπο. Ο φόβος και τα παράγωγά του [ανησυχία-αγωνία-άγχος-ανυπομονησία κλπ.] είναι αδυσώπητα στοιχειακά- αρνητικά που επιβουλεύονται την ενέργειά του προκειμένου να τραφούν κ να ενδυναμωθούν μέσα του. Κακώς πιστεύουμε ότι το αντίθετο της αγάπης είναι το μίσος. Αυτό το αρνητικό συναίσθημα που αντιπαλεύεται την αγάπη είναι ο ΦΟΒΟΣ. Είναι καταστροφικός και δεν της επιτρέπει να ανθίσει.
2ο.Είναι θεάρεστο να γνωρίζει κάποιος το πότε πρέπει να αποχωρήσει από μια κατάσταση όταν έχει ολοκληρωθεί γι’ αυτόν. ΟΠΟΤΕ «Ότι ήταν να πάρει το είχε πάρει και ότι ήταν να αφήσει το είχε αφήσει». Πράγματι είναι μια ανακουφιστική γνώση που εγείρει κατανόηση θα έλεγα.
Μας λέει:
«Ευλογώ τη Σκιά μου
Όχι γιατί έφτασα, αλλά γιατί τόλμησα να το βαδίσω»
Εδώ υπάρχει η αναγνώριση του Μύθου του Σίσυφου, που κάθε φορά που νομίζει ότι προσεγγίζει την κορυφή του βουνού σπρώχνοντας τον προσωπικό του βράχο [βιώνοντας την δοκιμασία του στο υλικό πεδίο] κ τελειώνει την ηρωική προσπάθειά του/ την αναμέτρηση με την σκιά του, ΤΟΤΕ ξανά ο βράχος κατρακυλάει στην αρχή. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται λόγω έλλειψης κατανόησης. Γιατί;
ΔΙΟΤΙ όπως μας λέει η ποιήτρια τολμάει ο άνθρωπος που μοχθεί να βαδίσει τον δρόμο που χάραξε το πεπρωμένο του «Όχι ότι έφτασε στην κορυφή/ στον τελικό προορισμό του, αλλά γιατί τόλμησε να βαδίσει το μονοπάτι»…με την ελπίδα ότι κάποτε θα φτάσει στους ανθώνες.
Και επαναλαμβάνει:
«Το πρώτο του βήμα μέσα στον διάδρομο
Ήταν σαν να πατούσε πάνω σε παλιούς ψιθύρους
Το σκοτάδι εδώ δεν ήταν απόλυτο ούτε εχθρικό
Ήταν πυκνό σαν νύχτα γεμάτη μυστικά»
ΕΔΩ υπάρχουν δυο κλειδιά για τον αποσυμβολισμό των στίχων:
1ο. Η εκδηλούμενη δυττότητα εκ μέρους του ανθρώπου, που είναι μέρος της διφυής φύσης του. Δηλ. ο άνθρωπος έχει δύο διαφορετικές υποστάσεις- φύσεις ή αποτελείται από δύο διαφορετικά μέρη ένα φωτεινό κ ένα σκοτεινό/ ένα θεϊκό-αθάνατο και ένα θνητό- φθαρτό. Γι’ αυτό και η φράση «Το σκοτάδι εδώ δεν ήταν απόλυτο ούτε εχθρικό». Του είναι γνώριμο, είναι δημιούργημά του, αλλά δεν έχει ενθύμηση, γι’ αυτό και «ήταν πυκνό σαν νύχτα γεμάτη μυστικά», που καλείται για την αυτοπραγμάτωσή του να το αναγνωρίσει, να το αποδυναμώσει και στη συνέχεια να το μεταλλάξει σε Φως.
Ο στίχος δείχνει ότι ο άνθρωπος είναι παγιδευμένος στην οπτική της πραγματικότητας. Βλέπει τον κόσμο μέσα από αντιθέσεις- ανταγωνισμούς- αντιπαραθέσεις
2ο. Η μετενσάρκωση, δηλ. η επαναφορά της ψυχής στη γη ενδεδυμένη νέο σωματικό εαυτό για την διαχείριση παλαιών χρεωστούμενων- ψιθύρων, όπως λέει κ η δημιουργός. Είναι η Ειμαρμένη δηλ. το μερίδιο της κάθε ψυχής. Είναι οι αποσκευές της στον κόσμο της υγρότητας. Τα οφειλόμενα που είναι ανάλογα των πράξεων της. Δηλ. το γνωστό σε όλους Κάρμα
Και παρακάτω:
«Ανάμεσα στα πόδια του,
σκορπισμένα στο άπειρο
λαμπύριζαν άστρα»
Ανάμεσα στα πόδια του[ που συμβολικά είναι οι βάσεις του ανθρώπου] σκορπισμένα στο άπειρο λαμπύριζαν άστρα [ είναι αναφορά στην καταγωγή του] δηλ. στον Θόλο.
Ο ίδιος είναι αστρόσκονη, όχι μόνο με την ποιητική έννοια αλλά με την ουσιαστική. Η σύνθεσή του προέρχεται από τα άστρα. Γενετιστές επιστήμονες [μεταξύ των οποίων και ο sir Francis CricK απέδειξαν ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑ ΧΗΜΙΚΗΣ ΣΥΝΘΕΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΓΗΙΝΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ κ του ΚΩΔΙΚΑ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΤΩΝ ΕΜΒΙΩΝ ΟΝΤΩΝ [DNA]…..ΑΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΦΥΗΣ ΣΤΗ ΓΗ ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΙΔΗ DNA Κ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΔΗ…ΑΡΑ το DNA κατασκευάστηκε εκτός του πλανήτη μας
Και συνεχίζει επιμένοντας:
«Μέσα σ’ αυτό το άστρο υπήρχε ο ίδιος
Όχι όπως ήταν
Ούτε όπως ήθελε να είναι
Αλλά όπως θα μπορούσε να γίνει»
ΕΔΩ κρύβεται μια άλλη μεγάλη αλήθεια, ανάμεσα στο Εδώ κ Τώρα και στο Τότε. Απ’ τη στιγμή που πρωτοπάτησε το πόδι του ο άνθρωπος στη ΓΗ ήταν τέλειος. Ήταν Χρυσό Γένος. Έκτοτε γοητευμένος από την ύλη έχει υποστεί απανωτές πτώσεις. ΟΜΩΣ η αρχική ανάμνηση της τελειότητάς του υπάρχει σαν καταγραφή μέσα του, ασχέτως λησμοσύνης. Τελικά είναι αυτό που λέει ο στίχος «όπως θα μπορούσε να γίνει»
Και εδώ γεννάται το μέγα ερώτημα: «πώς θα μπορούσε να γίνει;»
«Ένα πρόσωπο ανέγγιχτο από φόβο
Μάτια που δεν κρύβονται απ’ την λάμψη
Μια ύπαρξη απέραντα γυμνή
Που δεν χρειάζεται τίτλους, ούτε λέξεις»
Και συνεχίζει καταθέτοντας την διαθήκη της:
«Αυτό το εγχειρίδιο αυτογνωσίας γράφτηκε για να θυμηθούμε μαζί
Ότι η Αλήθεια δεν χρειάζεται εντυπωσιασμό
Ότι το Φως δεν χρειάζεται επιβεβαίωση
Ότι ο Εαυτός μας αναγνωρίζεται στη Σιωπή
πιο καθαρά απ’ ότι σε χίλιες λέξεις»
ΕΔΩ η δημιουργός καταπιάνεται με 3 στοιχεία: Αλήθεια- Φως- Εαυτός που συνθέτουν τον ΕΑΥΤΟ του Μύστη. Αυτό συνθέτει ένα τρίγωνο υψηλόσυχνης δόνησης που όταν έχει πραγματωθεί μέσα από την υλική διαδρομή ενός ανθρώπου στην επιφάνεια του πλανήτη, είναι αναφορά στο κοσμικό ταξίδι της ψυχής του στην ύλη.
Όταν λοιπόν αυτό το τρίγωνο είναι ισοσκελές είναι απίστευτης δυναμικής. Είναι ένα Μαντάλα δηλ. ένα σχήμα-αρχέτυπο, που αντιπροσωπεύει τον Ανώτερο Εαυτό του ανθρώπου.
ΠΡΟΣΟΧΗ διευκρινίζουμε ότι πρόκειται για:
- Την Συμπαντική Αλήθεια=>ο ανθρώπινος νους εργάζεται αδιάκοπα, αλλά όχι δημιουργικά. Στη σίγαση του αναδύεται η Αλήθεια [που στερείται λήθης]
- Το Λευκό παγωμένο Φως =>αυτό που προκύπτει απ’ την εναρμόνιση των ενεργειακών κέντρων [τσάκρας] της θνητής φύσης του ανθρώπου
- Τον Ανώτερο Εαυτό=>που σημαίνει την ολοκλήρωση του όντος σε 3 επίπεδα [Συνειδητό- Υποσυνείδητος-Ασυνείδητο]
και παρακάτω:
«να περπατώ στον κόσμο ήσυχα
Όπως περπατά το πρωϊνό αεράκι»
Αυτή είναι η μαγεία της ποίησης, να λέει λίγα και να εννοεί τόσααα πολλά
Ο σύγχρονος άνθρωπος κοινωνικά, πολιτικά κ οικονομικά ελέγχεται αυστηρά από κανονισμούς. Θρησκευτικά λειτουργεί επαναληπτικά. Διανοητικά είναι ανιαρός. Συγκινησιακά λιμοκτονεί. Στερείται βαθιάς- ουσιαστικής ελευθερίας πνεύματος. Ταυτίζεται με τους εκάστοτε ρόλους που του αναλογούν, χωρίς να μπαίνει στην διαδικασία της ερμηνείας τους [αυτό σημαίνει παρατήρηση και άρα ελευθερία]. Η πηγή της ανάγκης του για αγάπη, κατοικοεδρεύει στην επίγνωση της μοναξιάς του. Επιζητεί διακαώς το πάθος της αυτολησμοσύνης, έτσι ώστε να αποβάλλει τον εαυτόν του ολοκληρωτικά!
ΑΡΑ το να βαδίζει κανείς με ηρεμία στην καθημερινότητά του, όταν όλα γύρω του αντανακλούν ΕΝΤΑΣΗ-ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ-ΑΝΤΙΠΑΛΟΤΗΤΑ-ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ- ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ κλπ. Δηλ. το να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις του βίου του με σύνεση και νηφαλιότητα είναι ένας ΑΘΛΟΣ, που πραγματοποιείται από ένα πολεμιστή -ήρωα.
Ο σύγχρονος άνθρωπος, είναι όπως και ο ομηρικός ήρωας ΟΔΥΣΣΕΑΣ που αναμετρήθηκε με το Ποσειδώνιο βασίλειο της ύλης του μέσω των Ραψωδιών του, πραγματοποιώντας άθλους για να καταλήξει στην Ιθάκη του κ να ενωθεί τελικά με την ψυχή του Πηνελόπη. Άλλωστε και η ΟΔΥΣΣΕΙΑ είναι ένα κατ’ εξοχή εγχειρίδιο αυτογνωσίας.
Μας λέει:
«ένα άνθρωπος περπατούσε βαριά
Με μάτια θολά,
Με βήματα σίγουρα και σπασμένα μαζί»
Είναι ο αναγνωρίσιμος σύγχρονος άνθρωπος, που βιώνοντας ένα καθημερινό ακήρυχτο πόλεμο μέσα του και ένα γύρω του/ έξω του/ στο περιβάλλον του κ όλο μεγαλώνει ο κύκλος κλπ. Επόμενο είναι «να περπατάει βαριά, με μάτια θολά»… στερούμενος ορθής κρίσης. Είναι αυτός που αφού έχασε τον δρόμο προς την ψυχή του, οπότε επέρχεται ψυχικός κ σωματικός κάματος. Ο ίδιος αλωμένος σε μια διαρκή κίνηση, σε μια περιπλάνηση βασισμένη μόνο στα κοινωνικά πρότυπα λόγω υποχρεωτικής αποδοχής τους. «Με βήματα σίγουρα και σπασμένα μαζί»/βιώνει μια σύγχυση ως προς τις επιλογές του, βρισκόμενος σε κατάστασης νοητικής ύπνωσης…
«Ήταν ζωντανοί
μα δεν ζούσαν»
Μας λέει:
«το έργο αυτό δεν γεννήθηκε από την ανάγκη να πω μια ιστορία
Γεννήθηκε από την ανάγκη να βαδίσω μαζί σου
Να σου προσφέρω ένα μονοπάτι όπου οι λέξεις να μην είναι εμπόδια,
Αλλά κλειδιά
Όπου το σκοτάδι να μην είναι φόβος, αλλά πρόσκληση
Όπου το Φως να μην είναι έπαθλο, αλλά επιστροφή»
Και όλα αυτά γιατί;
Μα για την επιδίωξη κατάκτησης της αρετής όπως διδάσκει και ο Σωκράτης. Η οποία αρετή θα του αφαιρέσει την τύφλωση των ματιών του [προκαλώντας την αφύπνιση του νου του/ την ανάσταση της ψυχής του] ώστε να περπατά ήσυχα, στερούμενος παράλογους συλλογισμούς, και βασανιστικές οπισθοδρομήσεις.
Ανάλαφρος σαν το πρωϊνό αεράκι/ εναρμονισμένος με την φύση και τα φαινόμενα, κρατώντας στα χέρια του το νήμα της ΑΡΙΑΔΝΗΣ/ το γνωστικό νήμα, που θα τον βγάλει από τον Λαβύρινθο του προσωπικού του Μινώταυρου, όπου ηθελημένα μπήκε. ΔΙΟΤΙ το πεπρωμένο του το έχει υφάνει ο ίδιος με αγνωσία κ λάθος επιλογές
Και πώς θα το πετύχει κανείς αυτό;
Μας καθοδηγεί η Παναγιώτα Μπλέτα:
«Άκου τη σιωπή μέσα σου ,
Τη σιωπή που δεν ζητά λέξεις,
Ούτε εξηγήσεις.
Ούτε αποδείξεις
Άκου τον μικρό σπινθήρα
Που έμεινε άσβεστος στα πιο βαθιά σου σκοτάδια»
Αυτός είναι ο δρόμος για τον ανήσυχο άνθρωπο, που αποζητά το «φτου ξελεφτερία του», διαφορετικά το «λησμονημένο αθανατίζειν» που έλεγαν και οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι.
Εδώ σε αυτό το σημείο μας αποκαλύπτεται το «κατερχόμενος στο βάθος της συνειδήσεως για να εναρμονιστεί κανείς …..ώστε ανερχόμενος να καταγράψει και στη συνέχεια κατανοήσει».
Είναι ξεκάθαρη η διάδραση της δημιουργού. Είναι το βίωμά της. ΠΡΑΓΜΑΤΙ χωρίς σιωπή δεν υπάρχει αφουγκρασμός…δεν ακούς την γλυκολαλιά της ψυχής σου…δεν κατανοείς….και άρα δεν αυτό-διορθώνεσαι…
Όπως πολύ σωστά επισημαίνει:
«στέκεσαι στην Πύλη της Ύπαρξής σου…
Για να θυμηθείς ότι είσαι ήδη Φως»
Μόνο Ιστάμενος / στεκόμενος ευθυτενής ο άνθρωπος στην Πύλη της ύπαρξής του/ στην εσωτερική του Πύλη, που εδρεύει σύμφωνα με τον Πλάτωνα η «Τριμέρια της ψυχής» του [Λογιστικό- Θυμοειδές και Επιθυμητικό μέρος] και αφουγκραζόμενος το Εντός θα μπορέσει να ελευθερώσει το περιττό φορτίο του ώστε να απαλλαγεί από την Λήθη και να ενθυμηθεί ότι είναι Φως.
Η θεραπεία του εαυτού είναι μια πράξη inside-out, με κατεύθυνση από μέσα προς τα έξω ΠΑΝΤΑ και μπορεί να πραγματωθεί μόνο εάν υπάρχει ισχυρή θέληση. Αυτή η διαδικασία απαιτεί extra δύναμη-χρόνο-ενέργεια κ ότι άλλο έχει κανείς για να υλοποιηθεί!
Μας λέει:
«Ο ταξιδιώτης χαμογέλασε για πρώτη φορά
Όχι επειδή ήξερε
Αλλά επειδή δεν φοβόταν να μην ξέρει»
Εξακολουθεί ο ελεύθερος στίχος της δημιουργού να παραδίνει καθοδηγητικά ΜΗΝΥΜΑΤΑ, προκειμένου ο σύγχρονος φιλόπονος άνθρωπος, να στρατολογήσει πειθαρχημένα στην καθημερινότητά του τα φεγγάρια της οδύνης του, ΩΣΤΕ στερούμενος άλλοθι σφαλμάτων κ στοιχείων εναντιοδρόμισης να του προκύψει η μετάλλαξη της τετριμμένης σκέψης του και να αφυπνιστεί ως διεκδικητής της ολοκληρωτικής ελευθερίας του λόγου και της σκέψης.
Για να ακολουθήσει στη συνέχεια το πέταγμα του ελευθέρου Νου, προς την υπέρτατη Αρμονία των ΑΙΘΕΡΩΝ
«Με καρδιά ανοιχτή και χέρια άδεια
Μπαίνω ξανά στον κόσμο
Όχι για να κερδίσω
Όχι για να νικήσω
Αλλά για να είμαι
Να θυμίζω
Να αγαπώ να υπάρχω»
Η αγάπη διαθέτει υψηλόσυχνη δόνηση. Μπορεί η δράση της να επηρεάσει και κάποιον ανεπανόρθωτα υπνωτισμένο. Η δυναμική της είναι πηγαία διόρθωση και κατανόηση.
Άλλωστε η αγάπη είναι η μόνη κατάσταση που επιφέρει ολοκληρωτική κατανόηση του συνόλου της ύπαρξης.
Επίσης μετά από συλλογισμό κατέληξα ότι η δημιουργός μας δρομολόγησε στη ροή της γραφής της, έχοντας σαν γνώμονα τον άνθρωπο με υψωμένο ανάστημα και αυτό είναι η προσφορά της αγάπης της.
Είναι πολλά τα θέματα που μου έγνεψαν να κοντοσταθώ. Περιορίστηκα στα παραπάνω που θεώρησα τα πιο σημαντικά
Πολυγραφότατη Παναγιώτα…σου εύχομαι πάντα στην αυτοβελτιωτική γραφή σου:
«Να προχωράς χωρίς δεσμεύσεις πίστης στο χθες
Χωρίς φιλοδοξίες στο αύριο
Επενδύοντας στο αιώνιο παρόν
Να υψώνεσαι σαν τον σταυραετό Αστροπόμορφα
Απογυμνωμένη στην άσπιλη λιακάδα
Με κατακόρυφη βουτιά στο αερινό βασίλειο
Νιώθοντας πληρότητα
Ολότελα κερδισμένη στη γήινη διαδρομή σου»
ΕΙΠΩΝ
Έλενα Σιούτη
Συγγραφέας -Ερευνήτρια
23.6.2026
