Οι Εκδόσεις ΚΟΥΡΟΣ, με ιδιαίτερη συγκίνηση και βαθιά χαρά, παρουσίασαν πρόσφατα το νέο βιβλίο του ταλαντούχου συγγραφέακ. Νίκου Καραμπάση, με τίτλο: «Η εξομολόγηση μιας ασθένειας».
«Η εξομολόγηση μιας ασθένειας» είναι ένα βιβλίο που δεν γεννήθηκε απλώς μέσα από τη συγγραφική διαδικασία, αλλά μέσα από μια βαθιά ανάγκη έκφρασης, κατανόησης και ψυχικής αλήθειας.
Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο «Η εξομολόγηση μιας ασθένειας», νιώθει πως εισέρχεται αθόρυβα στον πιο μυστικό χώρο μιας ανθρώπινης ψυχής. Δεν πρόκειται για μια ιστορία που απλώς διαβάζεται. Πρόκειται για μια εμπειρία που βιώνεται. Μια εμπειρία γεμάτη ανάσες αγωνίας, εσωτερικές συγκρούσεις, σιωπές που πονάνε και σκέψεις που παλεύουν να ακουστούν μέσα σε έναν κόσμο που συχνά δυσκολεύεται να κατανοήσει όσα δεν φαίνονται με γυμνό μάτι.
Και ίσως εκεί ακριβώς να βρίσκεται και η μεγαλύτερη δύναμη αυτού του βιβλίου. Στο ότι δεν επιχειρεί να κραυγάσει. Δεν προσπαθεί να
σοκάρει. Δεν αναζητά εύκολη συγκίνηση. Αντίθετα, πλησιάζει την ανθρώπινη ψυχή με λεπτότητα, διακριτικότητα και σεβασμό.
Ο Νίκος Καραμπάσης διαθέτει μια προσωπικότητα βαθιά ευαίσθητη και εσωτερική. Είναι ένας άνθρωπος που παρατηρεί σιωπηλά, αφουγκράζεται τους ανθρώπους και μετατρέπει το συναίσθημα σε λόγο με τρόπο αληθινό και ουσιαστικό. Και αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα στη γραφή του. Γιατί η γραφή του δεν είναι επιφανειακή.
Δεν αρκείται στην απλή αφήγηση γεγονότων. Αναζητά το βάθος.
Αναζητά το «μέσα» του ανθρώπου. Με τρόπο απόλυτα γήινο και ειλικρινή, καταφέρνει να αγγίζει τις πιο εύθραυστες χορδές της ψυχής.
Οι λέξεις του μοιάζουν να γεννιούνται μέσα από σιωπές.
Και ίσως γι’ αυτό αποκτούν τόσο μεγάλο βάρος. Κάθε πρόταση, κάθε σκέψη, κάθε εσωτερικός μονόλογος της ηρωίδας, μοιάζει να
κουβαλά ένα κομμάτι αλήθειας που δύσκολα μπορεί να ειπωθεί δυνατά. Ο συγγραφέας καταπιάνεται με ένα ιδιαίτερα απαιτητικό και
εύθραυστο θέμα: την Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας. Ένα θέμα που απαιτεί όχι μόνο συγγραφική ικανότητα, αλλά κυρίως
ψυχική ωριμότητα, ενσυναίσθηση και βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης.
Και ο Νίκος Καραμπάσης το προσεγγίζει με αξιοθαύμαστο σεβασμό. Δεν προσπαθεί να δώσει έτοιμες απαντήσεις. Δεν εγκλωβίζει τον άνθρωπο πίσω από ταμπέλες ή διαγνώσεις.
Αντίθετα, αφήνει χώρο στην ψυχή να μιλήσει. Να υπάρξει. Να ακουστεί χωρίς φόβο. Μέσα σε αυτό το εσωτερικό τοπίο αναδύεται η Λίλυ — ή ίσως η Πηνελόπη.
Μια ηρωίδα που δεν λειτουργεί μόνο ως λογοτεχνικό πρόσωπο, αλλά ως ζωντανή παρουσία. Μια γυναίκα που κινείται διαρκώς ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στην ανάγκη της σύνδεσης και στον φόβο της εγκατάλειψης. Οι σκέψεις της ξεσπούν σαν κύματα. Τα συναισθήματά της μοιάζουν με θύελλες που bδύσκολα ησυχάζουν.
Κι όμως…Μέσα σε αυτή τη δίνη, αναδύεται κάτι βαθιά ανθρώπινο και συγκλονιστικά αληθινό: Η ανάγκη να αγαπηθεί. Να γίνει αποδεκτή. Να υπάρξει χωρίς ενοχή. Χωρίς φόβο. Χωρίς να χρειάζεται να απολογείται για την ευαισθησία της.
Ιδιαίτερα ξεχωριστή είναι και η χρήση του φανταστικού φίλου και του ημερολογίου. Δύο στοιχεία που λειτουργούν σαν ασφαλή καταφύγια της ηρωίδας. Σαν μικρές ρωγμές φωτός μέσα στο σκοτάδι της εσωτερικής της πάλης. Μέσα από αυτές τις σιωπηλές εξομολογήσεις, η Λίλυ αποκαλύπτεται σταδιακά μπροστά μας με τρόπο αυθεντικό, τρυφερό και βαθιά συγκινητικό. Και ο αναγνώστης δεν μένει απλός παρατηρητής.
Γίνεται συνοδοιπόρος της.
Αυτό ακριβώς είναι και το σπουδαίο επίτευγμα του συγγραφέα.
Καταφέρνει να μετατρέψει την αφήγηση σε βίωμα. Να κάνει τον αναγνώστη να αισθανθεί. Να αναμετρηθεί με τις δικές του σιωπές, τους δικούς του φόβους, τις δικές του ρωγμές.
«Η εξομολόγηση μιας ασθένειας» δεν είναι ένα βιβλίο που τελειώνει όταν κλείσει η τελευταία του σελίδα. Συνεχίζει να υπάρχει μέσα σου.
Σου αφήνει σκέψεις. Σου αφήνει ερωτήματα. Σου αφήνει συγκίνηση.
Και πάνω απ’ όλα, σου αφήνει περισσότερη κατανόηση για τον άνθρωπο. Γιατί τελικά αυτό είναι η μεγάλη δύναμη της λογοτεχνίας:
Να μας υπενθυμίζει πως πίσω από κάθε σιωπή υπάρχει μια ιστορία που ίσως δεν ειπώθηκε ποτέ.
Και ο Νίκος Καραμπάσης, μέσα από αυτό το ιδιαίτερο έργο, καταφέρνει ακριβώς αυτό. Να δημιουργήσει έναν χώρο αλήθειας,
αποδοχής και εσωτερικού φωτός. Έναν χώρο όπου η ψυχή μπορεί να σταθεί χωρίς μάσκες. Χωρίς άμυνες. Χωρίς φόβο.
Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ ολόψυχα το ταξίδι αυτού του σημαντικού βιβλίου να είναι μακρύ, φωτεινό και ουσιαστικό.
Να αγγίξει ανθρώπους που θα αναγνωρίσουν μέσα του δικά τους κομμάτια. Δικές τους σιωπές. Δικούς τους φόβους. Αλλά και τη
δύναμη που όλοι κρύβουμε μέσα μας, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Γιατί, τελικά, ακόμη κι όταν η ψυχή λυγίζει ή ραγίζει, συνεχίζει να κρατά μέσα της τη δύναμη να φωτίζει, να ελπίζει και να αντέχει. Και
αυτό το βιβλίο μάς το θυμίζει με τον πιο ανθρώπινο και βαθιά συγκινητικό τρόπο.
Εύχομαι ολόψυχα το βιβλίο «Η εξομολόγηση μιας ασθένειας» να είναι καλοτάξιδο. Να ταξιδέψει μακριά, να βρει θέση στις καρδιές των αναγνωστών και να αγγίξει ανθρώπους που μέσα από τις σελίδες του θα νιώσουν λιγότερο μόνοι, περισσότερο κατανοητοί και πιο δυνατοί.
Εύχομαι στον χαρισματικό συγγραφέα Νίκο Καραμπάση να συνεχίσει να γράφει με την ίδια ευαισθησία, την ίδια αλήθεια και την
ίδια βαθιά ανθρωπιά που χαρακτηρίζει τη γραφή και την προσωπικότητά του.
Να έχει πάντα έμπνευση, δημιουργική δύναμη και φωτεινούς δρόμους στη συγγραφική του πορεία. Καλοτάξιδο, λοιπόν, αυτό το
ξεχωριστό βιβλίο με αναγνώστες που θα το αγαπήσουν όσο πραγματικά του αξίζει.
Σταυρούλα Βενιέρη
Συγγραφέας, Αρθρογράφος, Κριτικός
3.7.2026
