Κύριε Καρακάση, πώς γεννήθηκε η ιδέα για το The Gaze (Το Βλέμμα);
Η ιδέα γεννήθηκε αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Δεν ξεκίνησε από ένα ολοκληρωμένο
σενάριο αλλά από εικόνες που συγκέντρωνα επί χρόνια. Ταξίδια, πόλεις, άνθρωποι, τοπία,
στιγμές που έμοιαζαν ασήμαντες αλλά έκρυβαν μια ιδιαίτερη δύναμη. Κάποια στιγμή
κατάλαβα ότι όλες αυτές οι εικόνες μιλούσαν για το ίδιο πράγμα: για τον τρόπο που
κοιτάζουμε τον κόσμο και τον εαυτό μας. Εκεί γεννήθηκε το The Gaze
Γιατί επιλέξατε τον τίτλο «Το Βλέμμα»;
Γιατί το βλέμμα προηγείται των λέξεων. Πριν μιλήσουμε, έχουμε ήδη παρατηρήσει, έχουμε
ήδη αισθανθεί. Το βλέμμα είναι μνήμη, εμπειρία και συνείδηση μαζί. Είναι ένας καθρέφτης
της ψυχής αλλά και ένας τρόπος να ανακαλύπτουμε τον κόσμο. Στην ταινία το βλέμμα δεν
είναι μόνο αυτό που βλέπει· είναι αυτό που μεταμορφώνει.
Η ταινία κινείται ανάμεσα στη μυθοπλασία και το δοκιμιακό σινεμά. Τι
σας γοητεύει σε αυτή τη μορφή αφήγησης;
Η ελευθερία. Δεν αισθάνομαι την ανάγκη να περιοριστώ σε ένα μόνο κινηματογραφικό
είδος. Η ζωή δεν είναι αποκλειστικά μυθοπλασία ούτε αποκλειστικά πραγματικότητα.
Ζούμε μέσα στις αναμνήσεις, στις σκέψεις, στα όνειρα και στις εικόνες μας. Ήθελα η ταινία
να αναπνέει με τον ίδιο τρόπο.
Ποιο ήταν το πιο δύσκολο στοιχείο της δημιουργίας;
Να βρω τον σωστό ρυθμό. Το The Gaze δεν βασίζεται στην πλοκή αλλά στην εμπειρία.
Έπρεπε οι εικόνες, οι σιωπές, οι αφηγήσεις και οι χαρακτήρες να συνυπάρχουν οργανικά.
Ήθελα ο θεατής να αισθανθεί ότι ταξιδεύει, όχι ότι παρακολουθεί μια συμβατική ιστορία.
Η τέχνη έχει κεντρική θέση στην ταινία.
Η τέχνη είναι ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος αντιστέκεται στη λήθη. Ο
κινηματογράφος, το θέατρο, η ζωγραφική, η μουσική, η λογοτεχνία είναι διαφορετικές
γλώσσες που προσπαθούν να εκφράσουν την ίδια ανθρώπινη αγωνία. Στο The Gaze όλες
αυτές οι τέχνες συνομιλούν μεταξύ τους.
Πώς δουλέψατε με τους ηθοποιούς;
Δεν ζήτησα από τους ηθοποιούς να ερμηνεύσουν απλώς έναν ρόλο. Τους ζήτησα να
φέρουν μέσα στην ταινία ένα κομμάτι του εαυτού τους. Πολλές σκηνές βασίστηκαν στην
αλήθεια της στιγμής, στις σιωπές και στις μικρές αντιδράσεις που δεν μπορείς να
σχεδιάσεις από πριν.
Τι σημαίνει για εσάς ο κινηματογράφος σήμερα;
Για μένα ο κινηματογράφος παραμένει ένας χώρος στοχασμού. Σε μια εποχή όπου όλα
καταναλώνονται γρήγορα, μια ταινία μπορεί ακόμη να μας κάνει να σταματήσουμε, να
κοιτάξουμε πιο προσεκτικά και να αναρωτηθούμε για όσα θεωρούμε δεδομένα.
Ποιες είναι οι σημαντικότερες επιρροές σας;
Έχω επηρεαστεί από δημιουργούς όπως ο Αντρέι Ταρκόφσκι, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος,
ο Τζίγκα Βερτόφ, ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ και ο Αμπάς Κιαροστάμι. Δεν
με ενδιέφερε ποτέ να τους μιμηθώ. Με ενδιέφερε να συνομιλήσω μαζί τους μέσα από τη
δική μου κινηματογραφική γλώσσα.
Ως διοργανωτής διεθνών φεστιβάλ, ποια είναι η εικόνα που έχετε για
τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο;
Υπάρχει μια εξαιρετικά δημιουργική γενιά νέων κινηματογραφιστών. Διαθέτουν ταλέντο,
γνώση και τόλμη. Εκεί που εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες είναι στη
χρηματοδότηση και κυρίως στη διεθνή διανομή. Παρ’ όλα αυτά, πιστεύω ότι ο ελληνικός
κινηματογράφος έχει αποκτήσει μια ισχυρή και αναγνωρίσιμη ταυτότητα.
Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα με την τεχνολογία;
Η τεχνολογία δημοκρατικοποίησε τον κινηματογράφο. Σήμερα μπορεί κανείς να
δημιουργήσει μια αξιόλογη ταινία με πολύ λιγότερα μέσα απ' ό,τι στο παρελθόν. Όμως
καμία τεχνολογία δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη ματιά του δημιουργού. Η κάμερα
καταγράφει εικόνες· ο σκηνοθέτης δίνει νόημα σε αυτές.
Μετά από τόσα χρόνια δημιουργίας, τι σας ωθεί να συνεχίζετε;
Η ίδια απορία που είχα όταν ξεκίνησα. Η επιθυμία να ανακαλύψω κάτι που ακόμη δεν
γνωρίζω. Κάθε ταινία είναι μια νέα αρχή. Αν πάψει να υπάρχει αυτή η περιέργεια, τότε δεν
υπάρχει λόγος να συνεχίσω να δημιουργώ.
Υπήρξε κάποια στιγμή στα γυρίσματα που σας σημάδεψε;
Υπήρξαν αρκετές. Θυμάμαι όμως έντονα κάποιες σκηνές όπου δεν συνέβαινε σχεδόν
τίποτα. Ένας άνθρωπος περπατούσε, μια σιωπή διαρκούσε λίγο περισσότερο, ένα βλέμμα
έμενε ακίνητο. Εκεί συνειδητοποίησα ότι ο κινηματογράφος δεν χρειάζεται πάντα μεγάλες
πράξεις. Μερικές φορές αρκεί μια μικρή ανθρώπινη στιγμή για να αποκαλύψει μια
ολόκληρη ζωή.
Τι θα συμβουλεύατε έναν νέο σκηνοθέτη;
Να μη βιάζεται να βρει το ύφος του. Να ζήσει, να ταξιδέψει, να διαβάσει, να αγαπήσει, να
αποτύχει. Ο κινηματογράφος γεννιέται από την εμπειρία. Και πάνω απ' όλα, να παραμένει
ειλικρινής απέναντι στον εαυτό του. Η προσωπική ματιά είναι πάντοτε πιο πολύτιμη από
οποιαδήποτε τεχνική αρτιότητα.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;
Αυτή τη στιγμή όλη μου η προσοχή είναι στραμμένη στην ολοκλήρωση του The Gaze και
στη διεθνή του πορεία. Παράλληλα, συνεχίζω να αναπτύσσω νέες κινηματογραφικές ιδέες
και να εργάζομαι για το Διεθνές Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου Αθήνας, έναν θεσμό
που υπηρετώ με την ίδια αφοσίωση εδώ και δεκαπέντε χρόνια.
Ένα τελευταίο μήνυμα προς τους αναγνώστες;
Θα ήθελα να τους προσκαλέσω να συνεχίσουν να στηρίζουν τον ανεξάρτητο
κινηματογράφο. Κάθε ανεξάρτητη ταινία είναι μια προσωπική κατάθεση ψυχής. Εύχομαι το
The Gaze να αποτελέσει μια αφορμή για να κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά τον κόσμο,
αλλά και τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί μας. Ίσως τότε ανακαλύψουμε ότι το
σημαντικότερο ταξίδι δεν είναι εκείνο που κάνουμε σε έναν τόπο, αλλά εκείνο που κάνουμε
μέσα στο ίδιο μας το βλέμμα.
21.7.2026
