Πριν από πέντε χρόνια, μια ομάδα νέων καλλιτεχνών άνοιξε ξανά έναν χώρο που είχε μείνει σιωπηλός για καιρό, με την επιθυμία να δημιουργήσει ένα θέατρο ανοιχτό, συλλογικό και ζωντανό. Έναν χώρο όπου οι παραστάσεις δεν τελειώνουν με το χειροκρότημα του φινάλε, αλλά συνεχίζουν να επιδρούν μέσα μας καταλυτικά, όπως συμβαίνει με κάθε συνάντηση που προκαλεί τη σκέψη, τα συναισθήματα και που ανοίγει μια διαρκή συζήτηση.
Το Θέατρο Μπέλλος, τη σεζόν 2026-2027, διανύει την 5η του χρονιά, πάντοτε πιστό στην ιδέα ότι το θέατρο δεν είναι καταφύγιο από την πραγματικότητα, αλλά ένας τρόπος να την παρατηρήσουμε, να τη συζητήσουμε και, ενδεχομένως, να την κατανοήσουμε, να την ερμηνεύσουμε και να θελήσουμε να την αλλάξουμε.
Πέντε χρόνια μετά, το σημείο εκκίνησής μας παραμένει το ίδιο. Μας ενδιαφέρει ένα θέατρο που δεν αποστρέφει το βλέμμα από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Ένα θέατρο που εμπνέεται από την κοινωνία και ταυτόχρονα συνδιαλέγεται με την εποχή και τους ανθρώπους της, μέσα από αξίες διαχρονικές και υπό ένα πρίσμα σύγχρονο και δυναμικό. Ένα θέατρο που θέτει δύσκολες ερωτήσεις, όχι επειδή γνωρίζει τις απαντήσεις, αλλά επειδή τις αναζητά στην ίδια την πραγματικότητα μέσα από τις αντιφάσεις της. Ένα θέατρο που πάνω απ’ όλα διεκδικεί το δικαίωμα μας στην ελπίδα και στα όνειρα.
Η φετινή σεζόν στρέφεται περισσότερο από ποτέ σε όσα συμβαίνουν τώρα γύρω μας. Μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, επιλέγουμε παραστάσεις που συνομιλούν με την επικαιρότητα χωρίς να εγκλωβίζονται σε αυτήν, αναζητώντας ιστορίες που παραμένουν ουσιαστικές ακόμη κι όταν τα ίδια τα γεγονότα έχουν πάψει να αποτελούν πρώτη είδηση.
Η επιτυχημένη παραγωγή της ομάδας The Young Quill, «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει», σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου συνεχίζει για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Στο Θέατρο Μπέλλος παραμένουν επίσης, οι 4Frontal και ο Θανάσης Ζερίτης, συνεχίζοντας την επιτυχημένη συνεργασία μας.
Η ομάδα The Young Quill παρουσιάζει και τη νέα παραγωγή «Η προσευχή της θάλασσας», που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός» και η οποία πραγματεύεται το διαχρονικό τραύμα της προσφυγιάς. Με αφορμή την παράσταση, θα πραγματοποιηθούν, σε ημερομηνίες που θα ανακοινωθούν προσεχώς, ανοιχτές συζητήσεις με δημιουργούς, επιστήμονες και ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στον χώρο, διευρύνοντας τον διάλογο γύρω από το προσφυγικό ζήτημα και τις σύγχρονες προεκτάσεις του.
Από την ίδια διοργάνωση υποδεχόμαστε και την παράσταση «Ο θαυματοποιός» του Μπράιν Φρίελ, σε σκηνοθεσία Θανάση Δόβρη. Φέτος ξεκινά επίσης η νέα συνεργασία μας με τον/την/το σκηνοθέτη/ιδα και ηθοποιό, Ούιτσι που θα παρουσιάσει το έργο «Τερματικός σταθμός: Circus City», εμπλουτίζοντας ακόμη περισσότερο το δίκτυο των νέων δημιουργών που συναντιούνται κάθε χρόνο στη σκηνή του Θεάτρου Μπέλλος.
Στις αρχές Οκτωβρίου, ο Θεοδόσης Πελεγρίνης παρουσιάζει το εμβληματικό κείμενο της αρχαίας φιλοσοφίας «Απολογία Σωκράτους» για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Μία προσωπική, ευάλωτη εξομολόγηση ενός ανθρώπου που κατηγορήθηκε επειδή ενοχλούσε όσους ασκούσαν την εξουσία.
Πέρα από το καλλιτεχνικό του πρόγραμμα, το Θέατρο Μπέλλος εξακολουθεί να αναπτύσσει δράσεις κοινωνικής παρέμβασης, αντιμετωπίζοντας το θέατρο ως εργαλείο συμμετοχής, έκφρασης και κοινωνικής αλλαγής. Για 4η συνεχόμενη χρονιά, η ομάδα The Young Quill, με πρωτεργάτες την Αικατερίνη Παπαγεωργίου και τον Φάνη Μιλλεούνη, συνεχίζει, με την υποστήριξη και υπό την αιγίδα του Θεάτρου Μπέλλος, το θεατρικό εργαστήριο των Ανδρικών Φυλακών Κορυδαλλού, δημιουργώντας έναν σταθερό χώρο δημιουργίας, διαλόγου και έκφρασης μέσα στο σωφρονιστικό πλαίσιο.
Συνεχίζεται επίσης το πρόγραμμα Voices in Motion, σε συνεργασία με τη Defence for Children Greece, με τη συμμετοχή νέων προσφύγων και παιδιών που έχουν έρθει σε επαφή με το σύστημα δικαιοσύνης. Μέσα από τη θεατρική διαδικασία, το πρόγραμμα αξιοποιεί την τέχνη ως αφετηρία για την προώθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης, του διαλόγου και των αρχών της αποκαταστατικής δικαιοσύνης (restorative justice).
Ραντεβού στο θέατρο. Εκεί όπου οι ιστορίες συνεχίζουν να μας ενώνουν. Η ομάδα The Young Quill
«Απόψε κανείς δεν πεθαίνει»
Σεξ–Βία–Εξουσία–Πίστη–Αγάπη
Mια παράσταση της ομάδας the Young Quill
Μετά από μια πετυχημένη σεζόν επιστρέφουμε:
Από 16 Οκτωβρίου
Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή
Απόψε κανείς δεν πεθαίνει | 2ος χρόνος | more.com
Τρία θεμελιώδη ερωτήματα και πέντε θεματικές–κλειδιά συνθέτουν το δραματουργικό πλαίσιο της νέας παραγωγής της ομάδας The Young Quill, στο Θέατρο Μπέλλος. Τι είναι αυτό που τελικά μας κινεί; Τι μας καθορίζει; Τι κάνει τον κόσμο να συνεχίζει να γυρίζει; Σεξ-Βία-Εξουσία-Πίστη-Αγάπη.
Μέσα από τις έννοιες του σεξ, της βίας, της εξουσίας, της πίστης και της αγάπης, η παράσταση «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» ξετυλίγει ένα πολυφωνικό μωσαϊκό σύγχρονων ιστοριών. Δύο συγγραφείς, μια σκηνοθέτις και έξι ηθοποιοί επιδίδονται σε μια μακρά διαδικασία έρευνας και συλλογικής δημιουργίας μέσα από αυτοσχεδιασμούς και βιωματικό υλικό. Το αποτέλεσμα είναι μια ζωντανή, άμεση δραματουργία, που πατά πάνω στο σήμερα και συνομιλεί με τον θεατή σε προσωπικό επίπεδο.
Οι ιστορίες που παρουσιάζονται είναι καθρέφτες της καθημερινότητας μας. Πράγματα που έχουμε ακούσει, ζήσει, ελπίσει η σιωπηλά φοβηθεί. Μικρές και μεγάλες συμπτώσεις υφαίνουν το νήμα που συνδέει τις επιμέρους θεματικές δημιουργώντας μια πολύπτυχη παράσταση με χαρακτήρες που παλεύουν να ακουστούν να αγαπηθούν να αντέξουν και να πιστέψουν επιτέλους σε κάτι.
«Τι είναι αυτό που τελικά μας καθορίζει σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο;» είναι το ερώτημα που επανέρχεται ξανά και ξανά, υπονομεύοντας ρομαντικές ιδέες για την ελευθερία του ατόμου και φωτίζοντας τις αθέατες δυνάμεις των οικογενειακών, κοινωνικών και πολιτικών πλεγμάτων μέσα στα οποία υπάρχουμε.
Σκηνοθετικό σημείωμα
«Το «Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» είναι μια συλλογική απόπειρα να προσεγγίσουμε, μέσα από το θέατρο, το θεμελιώδες κι όμως κάπως αυθαίρετο ερώτημα: «Τι είναι αυτό που ορίζει τη ζωή μας;» Πέντε άξονες χαράχτηκαν ως οδηγοί αυτού του ταξιδιού: σεξ, βία, εξουσία, πίστη, αγάπη. Αφουγκραστήκαμε την αίσθηση πως πολλά ξεπερνούν τη δύναμη του ατόμου και αναζητήσαμε τρόπους να υφάνουμε στην αφήγηση την αέναη ορμή του ανθρώπου για ελευθερία, για υπέρβαση. Η πορεία των πέντε θεματικών διαγράφει μια διαδρομή από την πιο σαρκική όχθη της ανθρώπινης εμπειρίας ως την πιο πνευματική. Δεν επιχειρούμε ιστορική αναδρομή· οι θεματικές αναδύονται όπως τις αντιλαμβανόμαστε εμείς σήμερα, με ευγνωμοσύνη για το προνόμιο να ζούμε σε τόπο ειρηνικό.
Περισσότερο από ποτέ, στεκόμαστε απέναντι στο θέατρο ως καθρέφτη της ύπαρξης, αναζητώντας τους αθέατους μοχλούς και τα πεδία δράσης που έχει στη διάθεσή του ο καθένας και η καθεμία, ακόμη κι αν αυτά μοιάζουν, κάποιες φορές, με ισχνές χαραμάδες φωτός. Μέσα στην παράσταση, ταξιδεύουμε ελεύθερα κι αυθαίρετα στο χρόνο, αντλώντας έμπνευση από τη δύναμη του να μεταμορφώνει. Οι ιστορίες που αφηγούμαστε είναι, μάλλον, πολύ περισσότερο απλές, καθημερινές και οικείες, και πολύ λιγότερο θεατρικές. Παρ’ όλα αυτά, αναζητούμε την ποίηση μέσα σ’ αυτό το οικείο πλαίσιο, μέσα στον κόσμο γύρω μας.
Από τους πέντε άξονες που επιλέξαμε, η απουσία του έρωτα και της ελπίδας αντηχεί σχεδόν εκκωφαντικά. Τον έρωτα θελήσαμε να τον ετεροφωτίσουμε, αναγνωρίζοντάς του την ισχύ της τυχαιότητας και της απολυτότητας. Όσο για την ελπίδα, ευχόμαστε ότι αυτή είναι που εντέλει αναδεικνύεται μέσα από όλη την πορεία αυτού του θεατρικού πειράματος·η βαθιά ανθρώπινη πεποίθηση ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες από αυτές που έφυγαν.»
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Σύλληψη ιδέας – Σκηνοθεσία: Αικατερίνη Παπαγεωργίου
Κείμενο: Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος, Βίβιαν Στεργίου
Συνεργάτες στη δραματουργία (αλφαβητικά): Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Κωνσταντίνος Λιάρος Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Αικατερίνη Παπαγεωργίου, Ελίζα Σκολίδη.
Σκηνικά: Μυρτώ Σταμπούλου
Μουσική: Διαμαντής Αδαμαντίδης
Κίνηση: Χρυσηίς Λιατζιβίρη
Φώτα: Αλέκος Αναστασίου
Κοστούμια: Ειρήνη Γεωργακίλα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ειρήνη Χαριτοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Σοφία Γαρταγάνη
Σχεδιασμός Βίντεο: Πέτρος Πρίντεζης, Βασίλης Μανιάτης, Κυριακή Γεραβέλη
Σκηνοθεσία Βίντεο: Αικατερίνη Παπαγεωργίου – Αχιλλέας Τσούτσης
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Θάνος Λυμπερόπουλος, Kiss the Frog Productions
Βοηθός Κάμερας: Γιώργος Μαργετουσάκης
Drone: Γιαννης Μαργετουσάκης, Λουκάς Οικονόμου, Κώστας Δελδήμος
Βοηθός Σκηνογράφου: Ιωάννα Πλέσσα
Βοηθός Ενδυματολόγου: Σοφία Γαρταγάνη
Συνεργάτης Αρχιτέκτονας: Ίρις Σκολίδη
Περούκες: Θωμάς Γαλαζούλας
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Trailer: Γρηγόρης Πανόπουλος
Social Media: Renegade
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Παραγωγή: Φάνης Μιλλεούνης – The Young Quill
Παίζουν (αλφαβητικά): Αλέξανδρος Βάρθης, Νίκος Γιαλελής, Κωνσταντίνος Λιάρος, Αλεξάνδρα Μαρτίνη, Φάνης Μιλλεούνης, Ελίζα Σκολίδη
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Θέατρο Μπέλλος | Κέκροπος 1, Πλάκα – Ακρόπολη
Παρασκευή, στις 20:30 | Σάββατο, στις 21:00 | Κυριακή, στις 18:00
Διάρκεια: 130’ (με διάλειμμα)
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
«Απόψε κανείς δεν πεθαίνει» Σεξ–Βία–Εξουσία–Πίστη–Αγάπη | More.com
Στο ταμείο του Θεάτρου Μπέλλος
Τιμές εισιτηρίων: 18€ κανονικό | 13 € μειωμένο (ΑμεΑ, φοιτητικό, ανέργων, άνω των 65 ετών)
«Η προσευχή της θάλασσας»
Από Τρίτη 10 Νοεμβρίου
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 21:00
Η θεατρική περφόρμανς «Η Προσευχή της Θάλασσας» αφηγείται την πιο παλιά ιστορία της ανθρωπότητας και το συλλογικό τραύμα: την ιστορία του ξεριζωμού. Άνθρωποι αφήνουν τις χώρες τους σε αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Οι δύο πρώτες παραστάσεις πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος 2026 του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός», στο αρχαίο θέατρο Πλευρώνας, στο Μεσολόγγι, τον περασμένο Ιούλιο.
Η σκηνοθέτις Αικατερίνη Παπαγεωργίου, που τα τελευταία χρόνια έχει ξεχωρίσει μέσα από τη δουλειά της στο Θέατρο Μπέλλος και τις θεατρικές επιτυχίες με την ομάδα The Young Quill, παραμένει προσηλωμένη σε ένα θέατρο που συνομιλεί με την κοινωνία και αντιμετωπίζει τη σκηνική πράξη ως πεδίο παρέμβασης, έρευνας και μαρτυρίας.
Κατά την περφόρμανς ακούγονται ηχογραφημένες φωνές των ίδιων των προσφύγων και μεταναστών στη μητρική τους γλώσσα, οι οποίοι αφηγούνται τις εμπειρίες τους, εστιάζοντας στο ταξίδι.
Εξηγεί η σκηνοθέτις:
Μια βάρκα στη μέση της σκηνής, δύο ηθοποιοί και ένας μουσικός συνθέτουν έναν σκηνικό κόσμο στα όρια της περφόρμανς και του θεάτρου ντοκουμέντου, που μιλά για το διαχρονικό τραύμα της ανθρωπότητας, την προσφυγιά, μέσα από ποίηση της Μέσης Ανατολής και αληθινές μαρτυρίες σύγχρονων προσφύγων και μεταναστών.
Στη διάρκεια του έργου ακούγονται ηχογραφημένες φωνές των ίδιων των ανθρώπων, που αφηγούνται τις εμπειρίες τους στη μητρική τους γλώσσα, εστιάζοντας στο ταξίδι. Μέσα από αφηγήσεις, πολυγλωσσικά ηχοτοπία και μουσικές εμπνευσμένες από τους τόπους καταγωγής τους, το έργο φωτίζει το τραύμα του εκτοπισμού, τον φόβο της απώλειας, αλλά και την επίμονη ανάγκη του ανθρώπου να ελπίζει και να συνεχίζει.
Η θάλασσα μετατρέπεται σε τόπο αγωνίας και προσευχής, έναν ενδιάμεσο χώρο όπου η ανθρωπιά δοκιμάζεται διαρκώς, αλλά εξακολουθεί να αναζητά τρόπο να υπάρξει μέσα από την αλληλεγγύη, τη μνήμη και την ελπίδα.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σύνθεση κειμένου – Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Αικατερίνη Παπαγεωργίου
Σκηνικά – Κοστούμια: Μυρτώ Σταμπούλου
Μουσική: Μιχάλης Λατουσάκης
Κίνηση: Χρυσηίς Λιατζιβίρη
Φώτα: Ναυσικά Χριστοδουλάκου
Κατασκευή Μασκών: Κωνσταντίνος Χαλδαίος
Εικαστικό Αφίσας: Παναγιώτης Βλάμης
Σχεδιασμός αφίσας: Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός 2026
Βοηθός σκηνοθέτη: Ειρήνη Χαριτοπούλου
Υπεύθυνος Παραγωγής: Φάνης Μιλλεούνης – The Young Quill
Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Κωνσταντίνος Γεωργαλής, Θάνος Κόνιαρης, Μιχάλης Λατουσάκης
Ακούγονται οι φωνές των: Ihhtisham Khan, Ρημ Χατίμπ, A.X., Flore Bantsimba Huguette, Σάντρα Πετσαρίδη, Mihaela Capi, Ειρήνα Γερμανού, Helene Kobulashvilli Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
«Ο Θαυματοποιός» του Brian Friel
Σκηνοθεσία: Θανάσης Δόβρης
Πρεμιέρα: Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2026
Σάββατο στις 18:00 & Κυριακή 21:15
Θέατρο Μπέλλος
«Οι θεραπευτές της πίστης: μια τέχνη χωρίς εκπαίδευση, μια αποστολή χωρίς ευθύνη, ένα λειτούργημα χωρίς έργο»
Brian Friel
Τον «Θαυματοποιό» του Brian Friel, ένα από εκείνα τα σπάνια έργα τέχνης που το κοινό είναι προορισμένο να θυμάται ως μια βαθιά προσωπική εμπειρία, σκηνοθετεί ο Θανάσης Δόβρης από τις 10 Οκτωβρίου στο Θέατρο Μπέλλος.
Με αφετηρία το έργο του πολυβραβευμένου Ιρλανδού συγγραφέα, η παράσταση διερευνά δύο θεμελιώδεις ανθρώπινες ανάγκες: την ανάγκη για πίστη και την ανάγκη για αλήθεια. Όχι ως αφηρημένες έννοιες, αλλά ως βιώματα που συγκρούονται, μετατοπίζονται και φθείρονται μέσα στον χρόνο. Η αλήθεια δεν προτείνεται ως ενιαία· προκύπτει από τη συνύπαρξη διαφορετικών αφηγήσεων και από τη ζωντανή σχέση τους με το κοινό.
Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Θανάσης Δοβρής, δίνει έμφαση στη σωματικότητα, τη μνήμη και τη σχέση του θεατή με τον τόπο.
Την πρωτότυπη μουσική υπογράφει ο Panú συνθέτης με διεθνή παρουσία, του οποίου το έργο κινείται ανάμεσα στον ήχο, τη μουσική σύνθεση και το ηχητικό τοπίο.
Επί σκηνής συναντώνται τρεις εξαιρετικοί ηθοποιοί με σημαντική παρουσία και διακρίσεις στο θεατρικό τοπίο: ο Γιώργος Τριανταφυλλίδης, η Νικόλ Δημητρακοπούλου και ο Ευάγγελος Βογιατζής.
Λίγα λόγια για την υπόθεση:
Στο κέντρο της παράστασης βρίσκεται ένας περιπλανώμενος θίασος, ένας μηχανισμός που επιβιώνει χάρη στην υπόσχεση του θαύματος. Άνθρωποι σε διαρκή μετακίνηση, στα όρια της τελετουργίας και της αναπαράστασης, της πίστης και της απάτης. Το στοιχείο του λαϊκού ταχυδακτυλουργού λειτουργεί ως βασικό δραματουργικό εργαλείο: η μαγεία εμφανίζεται ως πράξη που απαιτεί αποδοχή, προσδοκία και ανάγκη από εκείνον που τη βλέπει — όχι ως απόδειξη του υπερφυσικού, αλλά ως μια σιωπηρή συμφωνία.
Η performance δεν επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα «ποιος λέει την αλήθεια». Αντιμετωπίζει την αλήθεια ως κάτι που παράγεται επιτόπου, μέσα στη συνάντηση του χώρου, των αφηγήσεων και του κοινού. Πρόκειται για μια μελέτη πάνω στη φθορά της πίστης — προσωπικής, καλλιτεχνικής και συλλογικής — και πάνω στην ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει, ακόμη και όταν γνωρίζει το τέχνασμα.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Η σκηνή προϋποθέτει πίστη. Μια παράλογη πίστη του performer στον εαυτό του, στο τίποτα, στο «άδειο» της σκηνής, στις καρέκλες των θεατών· πίστη στους ίδιους τους θεατές. Εκείνοι έρχονται στο «θέαμα» για να πιστέψουν τα πάντα, μα, ουσιαστικά, για να πιστέψουν τους ανθρώπους της σκηνής.
Ο Μπράιαν Φρίελ έγραψε για αυτή την απόλυτη ανάγκη του ανθρώπου για ελπίδα μέσα από μια προμηθεϊκή προτροπή.
Πρόθεση της σκηνοθεσίας είναι το έργο, σε όλη τη δραματουργική του ανάπτυξη, να παιχτεί σε απόσταση αναπνοής από τους θεατές, συχνά ανάμεσά τους, με κινηματογραφική αμεσότητα στην ερμηνεία και με την αίσθηση μιας απογυμνωμένης επαρχιακής γειτονιάς.
Η γκάιντα είναι ένα από τα αρχαιότερα πνευστά λαϊκά όργανα της υπαίθρου. Ο τραχύς, παραδοσιακός της ήχος ωθεί την αφήγηση να αποκτήσει έναν οικουμενικό χαρακτήρα και μια αδιόρατη σύνδεση με το συλλογικό ασυνείδητο και το πανανθρώπινο τραύμα, όπως αυτό εγγράφεται στο σώμα και στη μνήμη της σκηνικής εμπειρίας.
Θανάσης Δόβρης
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: Brian Friel
Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Θανάσης Δόβρης
Σκηνικά/Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου
Μουσική: Panú (Παναγιώτης Μανουηλίδης)
Φωτισμοί: Χρήστος Δούρος
Βοηθός σκηνοθέτη: Ίρις Τσαγρή
Γραφίστρια: Αγγελική Κρόκου
Φωτογραφίες: Ανδρέας Κανελλόπουλος
Υπεύθυνη Παραγωγής: Κατερίνα Λούβαρη Φασόη
Παραγωγή: Ομάδα Fail Better
Παίζουν (αλφαβητικά): Ευάγγελος Βογιατζής, Νικόλ Δημητρακοπούλου, Γιώργος Τριανταφυλλίδης
Επικοινωνία: Γιώτα Δημητριάδη
Παραγωγή: Fail Better ΑΜΚΕ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Θέατρο Μπέλλος
Κέκροπος 1, Αθήνα | Τ.: 210 3229889 Από Σάββατο10 Οκτωβρίου 2026
Σάββατο στις 18:00 & Κυριακή στις 21:15
*Ευχαριστούμε θερμά τη Βασιλική Σύρμα για την πολύτιμη βοήθεια και συνεισφορά της.
*Ευχαριστούμε πολύ την APIVITA.
Η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο του προγράμματος 2026 του θεσμού «Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός» του Υπουργείου Πολιτισμού.
«Τερματικός Σταθμός: Circus City»
Συγγραφέας: Aditi Brennan Kapil
Σκηνοθεσία- Κίνηση: Ουίτσι
Aπό Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2027
Θέατρο Μπέλλος
Το έργο βασίζεται στο θεατρικό κείμενο “Agnes Under the Big Top” (2012) της Aditi Brennan Kapil, θεατρικής συγγραφέα βουλγαρικής και ινδικής καταγωγής που ζει και εργάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες. Πρόκειται για ένα έργο με έντονο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα, το οποίο προσεγγίζει τη μετανάστευση όχι ως στατιστικό ή πολιτικό γεγονός, αλλά ως προσωπική εμπειρία ανθρώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν, να ενσωματωθούν και να επαναπροσδιορίσουν την ταυτότητά τους μέσα σε μια μεγάλη πόλη.
Η δράση εκτυλίσσεται σε έναν σταθμό του μετρό της Νέας Υόρκης. Μέσα από τη ματιά ενός περιπλανώμενου μουσικού συναντάμε μια εργαζόμενη κατ’ οίκον φροντίδας από τη Λιβερία, ένα ζευγάρι μεταναστών από τη Βουλγαρία που έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω λοταρίας πράσινης κάρτας, έναν φοιτητή Αλβανικής καταγωγής και μια φιλάσθενη Αμερικανίδα. Οι ζωές τους διασταυρώνονται σε έναν υπόγειο κόσμο, όπου η καθημερινότητα, η μοναξιά, η ανάγκη για επιβίωση και η ελπίδα συνυπάρχουν.
Παρότι η ιστορία τοποθετείται στη Νέα Υόρκη, τα ερωτήματα που θέτει αφορούν άμεσα και τη σημερινή ευρωπαϊκή και ελληνική πραγματικότητα. Η εμπειρία της μετανάστευσης, η αίσθηση του «ξένου», η δυσκολία ένταξης, η οικονομική ανασφάλεια αλλά και η ανάγκη δημιουργίας νέων κοινοτήτων αποτελούν ζητήματα που διαμορφώνουν τις σύγχρονες κοινωνίες και παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα.
Τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο/η/το Ουίτσι, σκηνοθέτη/ις και ηθοποιός, απόφοιτος/η της Σχολής Σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου, με καλλιτεχνική έρευνα γύρω από τον θεατρικό κλόουν, τη χορικότητα και τις σύγχρονες μορφές σωματικής έκφρασης. Η σκηνική προσέγγιση θα επιχειρήσει να μεταφέρει το έργο από τον ρεαλισμό σε μια ποιητική, σχεδόν ονειρική διάσταση, όπου η πόλη μετατρέπεται σταδιακά σε ένα σύγχρονο τσίρκο επιβίωσης.
Τη σκηνογραφική πρόταση υπογράφει ο Κωνσταντίνος Χαλδαίος, δημιουργώντας ένα υβριδικό, μεταβαλλόμενο περιβάλλον όπου ο υπόγειος σταθμός μεταμορφώνεται σε μια δυστοπική μουσική αρένα. Ο χώρος λειτουργεί ως ενδιάμεση ζώνη μετάβασης, είναι ένας τόπος αναμονής, ένα πέρασμα, ένα
καταφύγιο και μια δημόσια σκηνή, που αντανακλά τη διαρκή μετακίνηση των ηρώων ανάμεσα σε διαφορετικές ταυτότητες και πραγματικότητες.
Κεντρικό ρόλο στην παράσταση θα έχει η rap μουσική, καθώς η συγκεκριμένη μουσική γλώσσα συνομιλεί ουσιαστικά με τις θεματικές του έργου: τον κοινωνικό αποκλεισμό, την αστική εμπειρία, την ανάγκη ορατότητας και τη διεκδίκηση μιας θέσης μέσα στην πόλη.
Πρόκειται για μια παραγωγή που κινείται στα όρια του θεάτρου, της live μουσικής και του physical performance, δημιουργώντας ένα ζωντανό αστικό τοπίο όπου οι προσωπικές ιστορίες μετατρέπονται σε συλλογική εμπειρία. Μέσα από τη συνάντηση διαφορετικών πολιτισμών, γλωσσών και σωμάτων, το έργο επιχειρεί να φωτίσει όχι μόνο τις δυσκολίες της μετανάστευσης αλλά και τη δυνατότητα δημιουργίας νέων μορφών συνύπαρξης μέσα από την σύνδεση που δημιουργεί ένας κοινός τόπος.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
ΔΙΑΝΟΜΗ
Roza: Κρυστάλλη Ζαχαριουδάκη
Shipkov: Δημήτρης Καπετάνιος
Happy: Χρήστος Τζον Μούσλλι
Agnes: Δανάη Ομορεγκιέ-Νεάνθη
Busker: όλος ο θίασος
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Aditi Brennan Kapil
Σκηνοθεσία- Κίνηση: Ουίτσι
Σκηνικά- Κοστούμια: Κωνσταντίνος Χαλδαίος
Φωτισμοί: Ιωάννα Ζέρβα
Βοηθός Σκηνοθέτη: Άννα Ρηγότω Μαμαλούδη
Μετάφραση- Επιμέλεια Παραγωγής: Δήμητρα X. Γρηγορέα
Ηχητικός σχεδιασμός: Maestro Media Events
Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης
Παραγωγή: Aurea Productions
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Θέατρο Μπέλλος
Κέκροπος 1, Πλάκα
Aπό Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2027 Φωτογραφικό υλικό σε υψηλή ανάλυση εδώ.
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ Τερματικός σταθμός Circus City | Εισιτήρια εδώ! Έναρξη προπώλησης Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026
Tιμές εισιτηρίων:
Κανονικό Εισιτήριο: 18 € | Φοιτητικό, ΑΜΕΑ, Άνω των 65, Ανέργων: 13 € | Ατέλεια Καλλιτεχνών: 7 €
Συντομευμένη παρουσίαση
Τερματικός Σταθμός: Circus City
Το έργο βασίζεται στο θεατρικό κείμενο “Agnes Under the Big Top” (2012) της Aditi Brennan Kapil. Με έντονο κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα προσεγγίζει τη μετανάστευση όχι ως στατιστικό ή πολιτικό γεγονός, αλλά ως προσωπική εμπειρία ανθρώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν και να επαναπροσδιορίσουν την ταυτότητά τους μέσα σε μια μεγάλη πόλη.
Η δράση εκτυλίσσεται σε έναν σταθμό του μετρό της Νέας Υόρκης. Μέσα από τη ματιά ενός περιπλανώμενου μουσικού συναντάμε μια εργαζόμενη κατ’ οίκον φροντίδας από τη Λιβερία, ένα ζευγάρι μεταναστών από τη Βουλγαρία που έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω λοταρίας πράσινης κάρτας, έναν φοιτητή Αλβανικής καταγωγής και μια φιλάσθενη Αμερικανίδα. Οι ζωές τους διασταυρώνονται σε έναν υπόγειο κόσμο, όπου η καθημερινότητα, η μοναξιά, η ανάγκη για επιβίωση και η ελπίδα συνυπάρχουν. Παρότι η ιστορία τοποθετείται στη Νέα Υόρκη, τα ερωτήματα που θέτει αφορούν άμεσα και τη σημερινή ευρωπαϊκή και ελληνική πραγματικότητα. Η εμπειρία της μετανάστευσης, η αίσθηση του «ξένου», η δυσκολία ένταξης, η οικονομική ανασφάλεια αλλά και η ανάγκη δημιουργίας νέων κοινοτήτων αποτελούν ζητήματα που διαμορφώνουν τις σύγχρονες κοινωνίες και παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα.
Πρόκειται για μια παράσταση που κινείται στα όρια του θεάτρου, της live μουσικής και του physical performance με το θέατρο- κλόουν και το τσίρκο να εμπνέουν ουσιαστικά τους συντελεστές. Μέσα από τη συνάντηση διαφορετικών πολιτισμών, γλωσσών και σωμάτων, επιχειρεί να φωτίσει όχι μόνο τις δυσκολίες της μετανάστευσης αλλά και τη δυνατότητα δημιουργίας νέων μορφών συνύπαρξης μέσα από την σύνδεση που δημιουργεί ένας κοινός τόπος.
ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ
Η Τελευταία Παράσταση
Θέατρο Μπέλλος Από Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026
Στις αρχές Οκτωβρίου, ο Θεοδόσης Πελεγρίνης παρουσιάζει το εμβληματικό κείμενο της αρχαίας φιλοσοφίας στο Θέατρο Μπέλλος για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Μία προσωπική, ευάλωτη εξομολόγηση ενός ανθρώπου που κατηγορήθηκε επειδή ενοχλούσε όσους ασκούσαν την εξουσία. Λίγο πριν την καταδίκη του σε θάνατο, ο Σωκράτης δίνει μία τελευταία παράσταση για να υπερασπιστεί όλα όσα διδάσκει ― ως το τέλος.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μωραϊτίδης
Απόδοση, Ερμηνεία: Θεοδόσης Ν. Πελεγρίνης
Σκηνοθετική επιμέλεια: Κωνσταντίνος Αβράμης
Ηχητικός σχεδιασμός: Φάνης Σακελλαρίου
Επικοινωνία: Μαρίκα Αρβανιτοπούλου | Art Ensemble
Παραγωγή: Εκδόσεις Κωσταράκη
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Θέατρο Μπέλλος Κέκροπος 1, Πλάκα
Από 1 έως 12 Οκτωβρίου 2026
Για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων
Σημείωμα: Τι ήταν, λοιπόν, ο Σωκράτης;
Ένα αλλόκοτο, αντιφατικό πλάσμα ήταν, που δεν ήξερες από πού να τον πιάσεις﮲ ένας αινιγματικός και απρόβλεπτος τύπος, που ξαφνικά εκεί που συζητούσε, παρατούσε τους συνομιλητές του (Πλάτων, Συμπ. 174d – 175c) στα κρύα του
λουτρού, για να βυθιστεί στην σιωπή﮲ ένας είρων (Πλάτων, Πολ. 337a), που άλλα έλεγε κι άλλα εννοούσε﮲ ένας καχύποπτος χαρακτήρας, που δεν έπαιρνε τοις μετρητοίς τι έλεγαν οι άλλοι, όποιοι κι αν ήταν αυτοί, αλλά προσπαθούσε να εκμαιεύσει (Πλάτων, Θεαίτ. 149a – 151d) τι κρυβόταν κάτω από τα λόγια τους που οι ίδιοι δεν το είχαν υποψιαστεί καθόλου﮲ ένας διδάσκαλος που δεν έγραψε τίποτε για τις απόψεις του, αλλά ήξερε μόνο να σχολιάζει τι έλεγαν οι άλλοι﮲ ένας ενοχλητικός κύριος που δεν άφηνε σε χλωρό κλαρί κανέναν, αλλά σαν την αλογόμυγα (Πλάτων, Απολ. 30e – 31a), όπως ο ίδιος παρομοίαζε τον εαυτό του, πήγαινε και κολλούσε στον έναν και τον άλλο και δεν ξεκολλούσε από πάνω του ζαλίζοντάς τον με ερωτήσεις του τύπου: «πώς το εννοείς αυτό;», «γιατί το εννοείς έτσι;», «μήπως δεν έτσι όπως το εννοείς εσύ;» κ.ά.τ. Κι όλα αυτά, για έναν και μόνο σκοπό: να βοηθήσει τον συνομιλητή του να μάθει να σκέφτεται ελεύθερα, μακριά από προκαταλήψεις, καθιερωμένες ιδέες και θεωρίες, που αβασάνιστα, χωρίς να τις έχει ελέγξει προηγουμένως, τις είχε ενστερνιστεί.
Ο λόγος της επιμονής του αυτής ήταν γιατί πίστευε ότι αλλάζοντας οι αντιλήψεις των ανθρώπων, αλλάζει και η κοινωνία και, κατ’ επέκταση, η ζωή μας. Μέχρι, όμως, να αλλάξει η κοινωνία, δεν παρέλειπε να λέει ότι οφείλομε, για να μην μετατραπεί σε ζούγκλα, να τηρούμε τους νόμους της, όπως συμβαίνει, ας πούμε, με την ειρήνη, που δικαιούμεθα μεν να την υπερασπιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις, δίχως αυτό, όμως, να σημαίνει ότι εν τω μεταξύ, μέχρι να επιτευχθεί, δεν πρέπει να πηγαίνομε στον πόλεμο, για να υπερασπιστούμε την πατρίδα μας, όταν κινδυνεύει. Γι’ αυτό και ο ίδιος όταν εσύρθη εις το δικαστήριο για απιστία εις τους θεούς και για διαφθορά των νέων, μολονότι θεωρούσε άδικη την κατηγορία που του απεδόθη, αποδέχθηκε ήρεμα την καταδίκη του εις θάνατον, γιατί αυτό του υπαγόρευε ο νόμος, τον οποίον είχε χρέος να σεβαστεί.
Το σημαντικό δε, είναι ότι υπερασπίστηκε τον θάνατό του, μολονότι μέσα του τον σιγότρωγε το σαράκι της αμφιβολίας για το τι μέλλει γενέσθαι μετά το φυσικό του τέλος. Μιλώντας για όσα υπέροχα, κατά πως λέγανε, ότι ημπορούσε να ζήσει κανείς μετά τον θάνατό του, δεν παρέλειψε να εκφράσει για όλα τούτα την επιφύλαξή του με την φράση «εάν είναι αληθή όσα λέγονται δια τα εκεί» – διατυπώνοντάς την μάλιστα όχι μια, αλλά δυο φορές. Είναι άλλο πράγμα, βεβαίως, να πεθαίνει κανείς, όπως ο μάρτυρας μιας θρησκείας, με την ακλόνητη βεβαιότητα για την μετά θάνατον ζωή που του εξασφαλίζει η αδιαπραγμάτευτη πίστη του, κι άλλο πράγμα, πολύ πιο ηρωικό ασφαλώς, να πεθαίνει κάποιος με την σκέψη ότι μπορεί και να μην είναι «αληθή όσα λέγονται για τα εκεί».
Η απολογία του Σωκράτη, όπως εκτίθεται στην συνέχεια, ύστερα από την δραματουργική επεξεργασία βάσει της μετάφρασης του Αλεξάνδρου Μωραϊτίδου (Πλάτωνος Απολογία Σωκράτους, Φέξης 1911), διακρίνεται σε τρεις πράξεις, οι οποίες αντιστοιχούν στα τρία στάδια από τα οποία, καθ’ α ο νόμος όριζε, διήρχετο η κάθε δίκη. Κατά το πρώτο στάδιο, ο εγκαλούμενος επιχειρούσε να αντικρούσει την κατηγορία για την οποία εδιώκετο. Μετά την ολοκλήρωση του σταδίου αυτού
οι δικαστές αποσύρονταν, προκειμένου να αποφασίσουν για την ενοχή ή την αθώωση του κατηγορουμένου. Εφόσον αποφάσιζαν υπέρ της ενοχής του, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο της δίκης, κατά το οποίο ο κατηγορούμενος πρότεινε για τον εαυτόν του το είδος της ποινής που έκρινε ότι του άξιζε. Μετά το τέλος του δεύτερου σταδίου της δικής αποσύρονταν πάλι οι δικαστές, προκειμένου να αποφασίσουν πλέον για το είδος της ποινής, ώστε, κατά το τρίτο στάδιο, ο κατηγορούμενος να ομιλήσει γι’ αυτήν.
Θεοδόσης Ν. Πελεγρίνης
