Δεν έχει ξεδιπλωθεί ακόμη όλο το κουβάρι της νέας φρίκης στη Κυψέλη… Με κομμένη την
ανάσα, όλοι μας, διαπιστώνουμε ολοένα και περισσότερο πόσο απροστάτευτα είναι τα
παιδάκια. Ακόμη κι απέναντι σε αυτούς που τα έφεραν στον κόσμο.
Πολύτιμο το δώρο της ζωής! Και νιώθουν βαριά την ευθύνη της διατήρησής της, εκείνες
που κατάφεραν να την κυοφορήσουν. Και βιώνουν ως πόνο την έλλειψή της, όσες δεν…
Πως «να συλλάβει ο ανθρώπινος νους», όπως λένε τελευταία όλο και πιο συχνά τα δελτία
ειδήσεων, το γεγονός ότι ανθρώπινα τέρατα της διπλανής πόρτας, έχουν ως θύματα παιδιά.
Τα δικά τους παιδιά. Και όχι μόνο!
Αυτή η έρμη η «διπλανή πόρτα», πόσες φρικώδεις, ανατριχιαστικές, ειδεχθείς ιστορίες
βίας, κακοποίησης και εγκλημάτων κρύβει;
Ποιά ιδιότυπη αδιαφορία και ποιό φοβικό σύνδρομο «…που να μπλέξω εγώ τώρα…» μας
αφήνει απαθείς και αμέτοχους απέναντι σε τόσο πόνο, τόση φρίκη, τόσους βασανισμούς,
ευάλωτων και ανίσχυρων να αντισταθούν, παιδικών ψυχών;
Όλοι εμείς οι «νοικοκυραίοι», κρυμμένοι πίσω από τα ημιδιάφανα κουρτινάκια του
ωχαδερφισμού, κάτι ακούμε, κάτι ξέρουμε, κάτι υποπτευόμαστε. Μα… δεν κάνουμε
τίποτα!
Στα γοερά κλάμματα, στους ήχους από βίαια χτυπήματα, στις κραυγές απελπισίας, στα
εμφανή σημάδια κακοποίησης, εθελοτυφλούμε και κωφεύουμε. Βάζουμε ακόμη πιο
δυνατά τα δελτία ειδήσεων, να ακούμε για εκείνα τα εγκλήματα που δεν αποτρέψαμε με
παρέμβασή μας, όταν ΔΙΠΛΑ μας διαδραματίζονταν…
Η τυφλή θεά με τη ζυγαριά ανά χείρας, φτάνει πολύ αργά. Όταν μια μικρή ζωή έχει
ξεψυχήσει μετά από δέκα μαχαιριές και σαν μακάβριο έκθεμα περιφέρεται από κατάψυξη
σε κατάψυξη… Όταν ένα κοριτσάκι στην εφηβεία εγκυμονεί και νοσεί από αφροδίσιο
νόσημα. Όταν δυο αγοράκια έχουν εξαναγκαστεί, ένας θεός ξέρει σε τι, απεχθείς πράξεις…
Όταν οι προνοιακές δομές αδυνατούν να παράσχουν στήριξη, φροντίδα και καταφύγιο κι
όταν ένας «πα-ΤΕΡΑΣ» απάγει τα παιδιά του από Κρατικό Νοσοκομείο όπου είχαν
μεταφερθεί λόγω κακοποίησής τους, μα… δεν ανοίγει ρουθούνι. Κι ούτε κανείς τα ψάχνει.
Σε μια Πολιτεία, που με την ολιγωρία της, είναι συνυπεύθυνη. Κι όταν παντού, η βία
πρυτανεύει…
Εκείνο ωστόσο που πραγματικά δεν αφήνει κανέναν μας ανεπηρέαστο, είναι κάθε φορά, ο
ρόλος της ΜΑΝΑΣ.
Της μάνας που οφείλει πρώτιστα να προστατεύει τα παιδιά της: Τη ζωή, τη ψυχή τους, το
κορμί τους…
Ακόμη και σε εποχές που οι προγιαγιάδες μας ήταν έρμαια του πατέρα-αφέντη, εκείνες
έμπαιναν μπροστά στο θυμό και την οργή του απέναντι στα παιδιά, στην τιμωρία, στη
βαναυσότητα, τον ξυλοδαρμό…
Κι ας ήταν γυναίκες που δεν είχαν τόπο να σταθούν και κανένα χέρι να τις στηρίξει.
Μανάδες αγράμματες, στερημένες κι ανίσχυρες, γίνονταν ασπίδες προστασίας όπου πάνω
τους ξέσπαγε κάθε επιβουλή!
Πως να χωρέσει στο νου ότι μια μάνα του σήμερα, με όλα τα μέσα και όλες τις ευκαιρίες,
δεν αντιτάσσεται και συναινεί στην όποια επαίσχυντη, διαστροφική, εγκληματική
συμπεριφορά;
Ποιός φόβος και ποιά απειλή μπορεί να ναι πιο μεγάλη για μια μάνα, από το φόβο του να
μην μπορεί να προστατεύσει τα ίδια της τα σπλάχνα;
Η φρίκη της διπλανής πόρτας, έχει -δυστυχώς- ακόμη πολλές πολλές κρυφές πτυχές.
Κι η κοινωνία μας, τίγκα στα λάθη και τις παραλείψεις, τις αδόμητες δομές και την
πασιφανή της ανικανότητα να προστατεύσει τους ευάλωτους κάθε ηλικίας, θρηνεί με
κροκοδείλια δάκρυα για κείνο το μαχαιρωμένο έμβρυο στην κατάψυξη της συνείδησής
μας.
Μα, σαν μάνα, θρηνώ διπλά ΚΑΙ για κάθε ζωή, για κάθε παιδική ψυχή που
«μαχαιρώνεται» καθημερινά, με χίλιους τρόπους… και μπαίνει ο τρυφερός,
συναισθηματικός της κόσμος, σε βαθεία κατάψυξη μέχρι να νεκρωθεί πλήρως.
Μαργαρίτα Ικαρίου
Δημοσιογράφος
1.9.2026
