“η ζωή είναι ένα νερό που βράζει” ποιητική συλλογή με 62 ποιήματα, τα δύο σε Αγγλικό στίχο, σ’ ένα καλόγουστο βιβλιαράκι υπό τον τίτλο η ζωή είναι ένα νερό που βράζει που ξεχειλίζει έρωτα. Ο έρωτας σε όλες του τις εκφάνσεις! Ίσως θα έπρεπε να κυκλοφορήσει του Αγ. Βαλεντίνου, ίσως και όχι, αφού η πολυτάλαντη Βάσια Σκυλακάκη, (σεμνύνομαι για όλα τα χαρίσματα που κουβαλά αυτό το προικισμένο πλάσμα), η δημιουργός του και φίλη μου, αποφάσισε διαφορετικά.
Ένα βιβλιαράκι διανθισμένο από 15 ασπρόμαυρες φωτογραφίες -τραβηγμένες από την ίδια φυσικά, αφού παράλληλα είναι και μια εξαιρετική φωτογράφος- δημιουργούν την ατμόσφαιρα μυστηρίου, έλξης, ερωτισμού, απογοήτευσης, αγάπης, προδοσίας, στους μύριους τρόπους που η επιθυμία επιλέγει να εκφράσει όσα οι αισθήσεις κορυφώνουν, μα κι όσα οι σκέψεις κι οι λέξεις πληγώνουν.
«Μπήκες στη ζωή μου ήρεμα
Περίμενα φωτιές, πυροτεχνήματα και δυνατή μουσική
Αλλά μπήκες σαν νερό, ένα ρυάκι γεμάτο αρώματα
Δώρα και ήρεμη φωνή
Μπήκες και τα γκρέμισες όλα»
Όλα τα ποιήματα απευθύνονται σ’ εκείνον το ΕΝΑΝ που μπαίνει ξαφνικά στη ζωή μας κάνοντας την άνω κάτω. Διαταράσσοντας ισορροπίες και σχεδιασμούς. Κι άλλοτε η αγάπη δίνεται πλέρια κι άλλοτε τσιγγούνικα, διατηρώντας αποστάσεις ασφαλείας.
«Σε πολιορκώ όταν σε σκέφτομαι,
αλλά δεν σου μιλάω»
Μύριους τρόπους βρίσκει η αγάπη να εκφραστεί ή να σβήσει, να χαθεί συντετριμμένη από αλήθειες που δεν μοιράστηκαν, από πληγές που δεν επουλώθηκαν, από προδοσίες και διαψεύσεις που δεν χωρούσαν πουθενά πλέον….
Είναι η ζωή που κοχλάζει άραγε, ή μήπως το αίμα όσων ερωτεύονται, όσων ταυτίζουν την ύπαρξη τους με το αντικείμενο του πόθου και των ονείρων τους;
«Σε γνωρίζω – Να φοβάσαι
Σ’ αγαπώ – Να φοβάμαι»
Ονειροπόλα και συνάμα ατίθαση, η Βάσια Σκυλακάκη ακροβατεί μεταξύ λυρισμού και ρεαλισμού, ονείρων κι επιθυμιών, απογοήτευσης κι έμπνευσης. Είναι ολοφάνερο πως ο κόσμος δεν τη χωρά, ασφυκτιά. Θέλει ν’ απογειωθεί, να κατακτήσει το αδύνατο, να κυριεύσει το όνειρο, να αφεθεί στο αστείρευτο ποτάμι των «επιθυμιών» της. Θέλει να λεηλατηθεί και να λεηλατήσει, να μπουκώσει από τις πολυποίκιλες γεύσεις της ζωής και του έρωτα, να χορτάσει το άχρονο, άχρωμο κι αδηφάγο κενό που μας ορίζει, να δημιουργήσει.
Κι έχει πολλά να δώσει, σε όλη τη γκάμα των τεχνών με τις οποίες με τόση επιτυχία καταγίνεται, με το δικό της ξεχωριστό και ιδιαίτερο τρόπο.
«Θα γράψουμε νέες παλιές ιστορίες με το δικό μας τέλος και τη δική μας αρχή»
Όσο γι’ αυτό…, είμαι βέβαιη Βάσια μου, προχώρα!
«Μιλάμε. Γελάμε
Σου λέω καλημέρα. Καλησπέρα
Αλλά δεν ξέρεις πόσο θέλω να σου πω
καληνύχτα. Ψιθυριστά και παρακλητικά…»
Γράφει η συγγραφέας Νούλη Τσαγκαράκη
