Ρ. Δούρου : Δεν υπάρχει καμία δυσκολία να σταθώ απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα

Συνέντευξη της Προέδρου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Ρ. Δούρου στο Βήμα Talks:

“Στην πολιτική βρίσκομαι για να εκπροσωπώ ανθρώπους, ιδέες, συλλογικές αποφάσεις. Δεν βρίσκομαι για να υπερασπίζομαι προσωπικές σχέσεις ούτε για να μετατρέπω τις πολιτικές διαφωνίες σε προσωπικές αντιπαραθέσεις. Βάζω το πολιτικό πάνω από το προσωπικό. Γι’ αυτό και δεν έχω καμία δυσκολία να σταθώ απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, να αναγνωρίσω όσα μας ένωσαν και να διαφωνήσω καθαρά για όσα μας χωρίζουν σήμερα”. Αυτό παρατηρεί, μεταξύ άλλων, η Ρένα Δούρου, Πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και βουλεύτρια της Δυτικής Αθήνας, μιλώντας στη Μυρτώ Λοβέρδου στο Βήμα Talks.

“Αισθάνομαι μεγάλη ευθύνη απέναντι σε ανθρώπους των οποίων δεν θα μάθετε ποτέ ούτε το μικρό όνομα, που δεν θα τους δείτε στα τηλεοπτικά παράθυρα ούτε θα διαβάσετε γι’ αυτούς στις εφημερίδες. Που παλεύουν ανιδιοτελώς για την Αριστερά, χωρίς να περιμένουν τίποτα για τον εαυτό τους. Που έχουν απογοητευτεί, έχουν πληγωθεί, αλλά εξακολουθούν να πιστεύουν. Και σκέφτομαι: όταν αυτοί οι άνθρωποι δεν τα παρατάνε, πώς μπορώ να τα παρατήσω εγώ; Με ποιο δικαίωμα;”

Βασικά σημεία της συνέντευξης της Ρένας Δούρου

• Η προεδρία της Κ.Ο. δεν ήταν δική μου φιλοδοξία, δεν ήταν κάτι που είχα καν σκεφτεί. Είναι αποτέλεσμα μιας αντίληψης για τη συλλογική ηγεσία, που δυστυχώς πολλοί δυσκολεύονται ακόμη να πιστέψουν ότι μπορεί να γίνει πράξη. (…) Πριν όμως καταλήξουμε στον καταμερισμό των αρμοδιοτήτων, πέρασα, και το λέω για πρώτη φορά, μια μακρά περίοδο πείσματος. Μου πήρε καιρό να αντιληφθώ ότι μπορεί να υπήρχαν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες του κόμματος είχαν τιμήσει με ηγετικές θέσεις, που ήθελαν να επιβάλουν σε όλους εμάς τους υπόλοιπους την άποψη ότι αυτό το κόμμα πρέπει να παραδώσει τα κλειδιά…
• Με σόκαρε όμως ότι άνθρωποι που ο ΣΥΡΙΖΑ τίμησε με υπουργικές θέσεις και θέσεις στα όργανά του έφτασαν να προτείνουν να κλείσει το ίδιο τους το κόμμα, με την προσδοκία ότι κάποιοι από αυτούς θα εξασφάλιζαν προνομιακή μεταχείριση στον νέο φορέα.
• Το πρόβλημα είναι ότι εδώ και επτά χρόνια, απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, το κομμάτι της Αριστεράς που υπηρετώ κι εγώ αναζητούσε σχεδόν αποκλειστικά ένα πρόσωπο. Ποιος θα νικήσει τον Μητσοτάκη; (…) Σαν να αρκεί να αλλάξεις το πρόσωπο για να αλλάξεις την πολιτική. Αυτό είναι τραγικά ανώριμο.
• Δεν μπορώ όμως να δεχτώ ότι, ύστερα από τόσα χρόνια κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού και με όσα εκφράζει σήμερα ο τραμπισμός, την ώρα που η Αριστερά διεκδικεί ξανά χώρο στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στην Ελλάδα κάποιοι θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να διαλυθεί.
• Γιατί όταν ταυτίζεσαι με έναν πολιτικό χώρο αποκλειστικά για συναισθηματικούς λόγους, είναι πολύ πιο εύκολο να απογοητευτείς. Αυτή την αντίληψη την είχα ακούσει και από τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη: όταν επιλέγεις με ορθολογικά κριτήρια, δεν ματαιώνεσαι τόσο εύκολα
• Ο σύντροφος Παύλος -στον οποίο χρωστάει η ελληνική κοινωνία κι όχι η Αριστερά, ακόμα και το γεγονός ότι έσυρε τον Άδωνη Γεωργιάδη να πει ότι η ιστορία της Novartis πρέπει να επανεξεταστεί, το ότι μίλησε για μένα ειλικρινώς και όχι με χτυπήματα κάτω απ’ τη μέση, είναι πολύ σεβαστό.
• Ο μέσος όρος των δημοσκοπήσεων του Οκτωβρίου στην εκτίμηση ψήφου μάς δίνει 2%, όταν τον Ιούλιο ήταν 1,27%, που σημαίνει αύξηση περίπου 60%. Αλλά έχουμε πάρα πολλή δουλειά να κάνουμε ακόμα. Θεωρώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κλειδώσει την είσοδό του στη Βουλή.
• Αυτό, για μένα, είναι το πραγματικό περιεχόμενο της συλλογικής ηγεσίας: να μετράει η δουλειά που παράγουμε και η πολιτική που προτείνουμε στην κοινωνία, όχι ποιος θα επικρατήσει έναντι ποιου στο εσωτερικό του κόμματος.
• Μπορεί κάποιος να με πει συντηρητική, αλλά από τη στιγμή που φέρω την ευθύνη της εκπροσώπησης χιλιάδων συμπολιτών μου στα Δυτικά Προάστια, δεν μπορώ να σηκωθώ να πάω κάπου που… θα δούμε τι θα γίνει. Δεν υπήρξε ούτε στιγμή που να το σκεφτώ, παρόλο που διάβαζα παραπολιτικά που έγραφαν «η Δούρου θα πάει» και ταυτόχρονα «η Δούρου δεν θα πάει». Δεν μπήκα σε καμία κουβέντα.
• Η Δευτέρα μετά τις εκλογές δεν έχει για μένα την αγωνία του «τι θα γίνει η Ρένα όταν μεγαλώσει». Όταν το έλεγα παλιότερα, δεν γινόταν πιστευτό. Τώρα δεν χρειάζεται να δώσω εχέγγυα. Θα είμαι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύω ότι η Αριστερά είναι αναγκαιότητα.
• Βλέποντας πόσους αρχηγούς έχει βγάλει ο ΣΥΡΙΖΑ, εντός και εκτός Βουλής, λέω ότι δεν είναι κόμμα, είναι Άγιαξ: η ομάδα που φτιάχνει άλλες ομάδες.
• Αν ο νέος φορέας και το ΠΑΣΟΚ συνεχίσουν να λειτουργούν με όρους ηγεμονίας και κλειστού κλαμπ, ο ΣΥΡΙΖΑ, με την είσοδό του στη Βουλή, θα μπορεί την επόμενη μέρα να είναι ρυθμιστής, εφόσον ο κύριος Μητσοτάκης δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία.
• Βλέπουμε νέους ανθρώπους να χαιρετούν ναζιστικά, να χειροκροτούν έναν καταδικασμένο, πρόσφατα αποφυλακισμένο… Με αυτό το τουπέ και την έλλειψη ταύτισης με τα προβλήματα του κόσμου, λιπαίνουν το έδαφος στο οποίο φυτρώνει και μεγαλώνει το αγκάθι της Ακροδεξιάς στη χώρα μας.
• Η ΝΔ εργαλειοποίησε την τραγωδία στο Μάτι, διαστρεβλώνοντας συνειδητά τα λόγια μου και προσπάθησε να αμαυρώσει το σημαντικό έργο μας στην Περιφέρεια Αττικής. Επί επτά χρόνια δικαιώθηκα με αθωωτικές αποφάσεις στο Πειθαρχικό, τα Διοικητικά δικαστήρια, σε πρώτο και δεύτερο βαθμό και στον Άρειο Πάγο. Δεν επικαλέστηκε ποτέ πολιτική δίωξη ούτε απαξίωσα τη Δικαιοσύνη.
• Πάντως την Τοπική Αυτοδιοίκηση την αγάπησα, κι ας μην την αγαπάμε στην Ελλάδα. Έχω δει τον Μπαράκ Ομπάμα, έχω μιλήσει στο Κολούμπια και στο Πρίνστον. Την αγκαλιά που μου έδωσε μια μαμά παιδιού με αναπηρία, επειδή φτιάξαμε σχολείο με υποδομές για παιδιά με αναπηρία, την έχω πιο ψηλά από όλες αυτές τις συναντήσεις.

16.11.2026