Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017 12:21

Περικλής Χούρσογλου: Ο Σκηνοθέτης και Καθηγητής Κινηματογράφου στο ΑΠΘ συζητά με την Καίτη Λεκάκου

Γράφτηκε από τον
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
lifespeed.gr


 

 

 

 

 

Καίτη Λεκάκου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Στα πλαίσια του προγράμματος "Ημέρες Κινηματογράφου" της Δημοτικής Κοινότητας Δροσιάς, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Φυσιολατρικό Σύλλογο Δροσιάς και σε επιμέλεια του Κώστα Μαντά,  το μέλος του Πολιτιστικού, Καίτη Λεκάκου, συνομίλησε  με τον βραβευμένο  σκηνοθέτη Περικλή Χούρσογλου, ο οποίος θα παρευρίσκεται στο αφιέρωμα που θα γίνει προς τιμήν του την Παρασκευή, 19  Μαϊου, στη Δροσιά, με προβολή της ταινίας του "Μάτια από Νύχτα".                            
   Ο κ. Χούρσογλου μας μίλησε για την απλή καθημερινότητα που τον εμπνέει στα έργα του, για τις ταινίες του που θέλει να μοιάζουν με τη ζωή, αλλά και για την εκπαιδευτική εμπειρία του ως Αναπληρωτή Καθηγητή στο τμήμα κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, η οποία θα αποτελέσει και την πηγή έμπνευσης της καινούριας του ταινίας.
 

  K.Λ.    Κε Χούρσογλου, γράφετε ο ίδιος τα σενάρια των ταινιών που σκηνοθετείτε.Πόσο αυτό σας βοηθάει να δώσετε στις ταινίες σας το δικό σας στυλ;
Π.Χ. Δεν είμαι σεναριογράφος. Ωστόσο, μετά την πρώτη μικρού μήκους, “Τα μανικετόπουμπα”, που το σενάριο είχε γράψει ο Παντελής Βούλγαρης, σε όλες τις επόμενες ταινίες, έγραψα και το σενάριο.
Ιστορία - σενάριο - σκηνοθεσία είναι ένα αξεδιάλυτο τρίπτυχο. Κάθε μέρος του μπαίνει μέσα στο άλλο. Κάνω ταινίες για ανθρώπους που συναντώ καθημερινά, στην γειτονιά που μένω, στο ασανσέρ, στο μετρό. Από μικρός παρατηρούσα τους ανθρώπους. Δεν με γοητεύει ούτε το γυαλιστερό, ούτε το περιθώριο. Ο μικροαστικός χώρος, αυτός, η καθημερινότητα, όλα αυτά έχουν ποίηση που προσπαθώ να βγάλω.
 
  K.Λ. Στις ταινίες σας αναφέρεσθε στον ώριμο άνθρωπο που έχει να αντιμετωπίσει συζυγικά και οικογενειακά αδιέξοδα. Πόσο ρεαλιστικά βλέπετε αυτόν τον ρόλο;
Π.Χ. Υπάρχει μια φράση που είχα στο μυαλό μου κάνοντας την ταινία και που υπήρξε το κλειδί για όλην την σκηνοθετική προσέγγιση: “Μια ταινία που να μοιάζει με την ζωή”. Οι ηθοποιοί να μην “παίζουν”, να μην “υποκρίνονται”, να “είναι”. Μια οικογένεια στην ζωή, να παίζει μια οικογένεια στην ταινία.
 
 
  K.Λ. Τα προσωπικά σας βιώματα επηρεάζουν τις ταινίες σας;
Π.Χ. Ναι. Αν και δεν βάζω στην ιστορία, στην ταινία, κάτι που μού έχει συμβεί, έτσι όπως μού έχει συμβεί. Προσπαθώ να αιχμαλωτίσω και να περάσω τα συναισθήματα που μού έχει προκαλέσει. Ως προς αυτά ναι, οι ταινίες που έχουμε κάνει με τους συνεργάτες, είναι αυτοβιογραφικές.
 
 
  K.Λ. Σ'ένα άρθρο σας που αφορά το έργο 'Νεμπράσκα' του Α. Πέιν θεωρείτε τα γηρατειά ό,τι πιο αντιεμπορικό.' Ο κος με τα Γκρι', παρότι αναφέρεται σε μεγάλες ηλικίες, είχε επιτυχία. Ποια η θέση σας πάνω σ'αυτό;
Π.Χ. Αν σκεφτείτε πως το 80% των θεατών είναι από ηλικίες 15 έως 22, καταλαβαίνετε γιατί τα γηρατειά είναι αντιεμπορικά. Αλλά όπως βλέπετε, το “Νεμπράσκα” του Αλεξάντερ Πέϊν είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινιίες.
Μια νύχτα, αργά οδηγούσα την μηχανή μου στην Αλεξάνδρας. Προσπέρασα ένα ταξί κι έτσι όπως στη μηχανή είσαι πιο ψηλά από τα αμάξια, είδα μέσα να οδηγεί ένας μεγάλος άντρας, κοντά στα 70 και δίπλα του η γυναίκα του κι αυτή στην ίδια ηλικία, ίσως λίγο πιο νέα, είχε ξαπλώσει πάνω στο στήθος του. Στις 4 το πρωί, αρμένιζαν ευτυχισμένοι μετά μια ολόκληρη ζωή ,που είχαν ζήσει μαζί!
  
 
K.Λ. Στην τελευταία σας ταινία 'Ο Διαχειριστής' επιλέξατε για πρωταγωνιστές την πραγματική σας οικογένεια κρατώντας ο ίδιος τον βασικό ρόλο. Πόσο τολμηρό ήταν για σας να εκτεθείτε;
Π.Χ. Δεν έχω κάνει πολλές ταινίες, αν δεν τολμάω σ’ αυτές τις λίγες...
Αλλά, τέλος πάντων, δεν είναι θέμα τόλμης, είναι θέμα αν αυτό που με έσπρωξε να παίξω εξυπηρετούσε τον στόχο που είχα. Μην φανταστείτε πως ήταν εύκολο να πάρω μια τέτοια απόφαση. Ποτέ δεν είχα ξαναπαίξει και στις φωτογραφίες που ΄χω από μικρός, αν προσέξει κάποιος, θα δει πως μάλλον ντρέπομαι. Για να πειστώ να παίξω, κάναμε πρόβες σχεδόν όλες τις σκηνές μία - μία. Σε ένα από τα πρώτα δοκιμαστικά -είχαμε διαλέξει μια σκηνή από το σενάριο και την κάναμε με την Βαγγελιώ (την γυναίκα μου), που έπαιξε και τον βασικό γυναικείο ρόλο- κάποιος από τους στενούς συνεργάτες είπε : “Είναι σαν να μπήκα στο σπίτι αυτών των ανθρώπων. Να είχαν αφήσει την πόρτα ανοιχτή και να μπήκα''.
 
  K.Λ. Οι σημερινοί νέοι είναι πολύ εξοικειωμένοι με τη σύγχρονη τεχνολογία. Μπορείτε να τους περάσετε το συναίσθημα και τη βαθιά σκέψη με τις ταχύτητες που κινούνται μπροστά σε μια οθόνη;
Π.Χ. Δεν ξέρω, πάντως στο Πανεπιστήμιο που κάνω μάθημα, ή στην σχολή του “Πειραϊκού συνδέσμου” που κάνω εργαστήρια με ηθοποιούς, νιώθω πως τα παιδιά καταλαβαίνουν, νιώθουν κάτι που έχει αξία. Ακόμα και αν δεν το αντιλαμβάνονται πλήρως, αποπνέει τις δικές του αξίες και τα μαγνητίζει.
Τι νομίζετε, σε μια χαώδη εποχή η ανάγκη ενός κανόνα, μιας τάξης, ενός “πατέρα”, ενός “Θεού”, είναι παραπάνω από αναγκαία.
 
  K.Λ. Μετά από τόσα χρόνια καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, ποιες οι εμπειρίες σας από την επαφή σας με τους νέους; Ποια η θεματολογία της νέας σας ταινίας;
Π.Χ. Νομίζω με την προηγούμενη απάντηση μου, κάλυψα το πρώτο σκέλος της ερώτησής σας.
Για το δεύτερο, τι ταινία θέλω να κάνω, θέλω να κάνω μια ταινία, πάλι, γι’ αυτό που ζω, την εμπειρία της εκπαίδευσης.


  
Διαβάστηκε 19001 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 11 Μαΐου 2017 06:56

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2017 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online