Έλλη Γιαννοπούλου: «Μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα, αρκεί να έχουμε διάθεση και υπομονή.»

Αριστέα Κοντόζογλου

Δημοσιογράφος

 

 

 

Η παιδοψυχολόγος Έλλη Γιαννοπούλου πάντα με ένα πλατύ χαμόγελο, με θετική σκέψη και μέσα από την εικοσαετή εμπειρία της μας απαντά στα ερωτήματα που της θέσαμε με αφορμή το δεύτερο lockdown που βιώνει η χώρα μας και όπως μας λέει η ίδια  τα παιδιά είναι πολύ μπερδεμένα με αυτή τη κατάσταση και μας εξηγεί το γιατί…Την  ευχαριστούμε πολύ για την ανταπόκριση!!!


Α.Κ: Πείτε μας κάποιους τρόπους αντιμετώπισης όταν ένα παιδί ή ο έφηβος εξωτερικεύει τον θυμό του ή δεν τον εκδηλώνει… Πώς μπορούν να αποφευχθούν πιθανές ακραίες καταστάσεις λόγω του εγκλεισμού του μέσα στο σπίτι;

Ε.Γ: Ο θυμός είναι ένα δυναμικό συναίσθημα. Εκφράζεται μέσα από τον τόνο και την ένταση της φωνής μας, τις εκφράσεις του προσώπου μας αλλά και φυσικά από το περιεχόμενο του λόγου μας. Όταν η έντασή του είναι μεγάλη για παράδειγμα ένα παιδί έχει συχνά ξεσπάσματα και φωνάζει πολύ, λέει άσχημες λέξεις, χτυπάει ή πετάει πράγματα αυτή η συμπεριφορά δημιουργεί ένταση και αναστάτωση τόσο στο ίδιο το παιδί όσο και στο περιβάλλον του.

Το πρώτο και πιο σημαντικό πράγμα που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να πατήσουν ένα pause, να πάρουν βαθιές ανάσες και μια απόσταση από την κατάσταση  πριν αντιδράσουν. Αφού βεβαιωθούν ότι οι ίδιοι είναι ψύχραιμοι μπορούν μετά να καθίσουν δίπλα στο παιδί και να βάλουν σε λέξεις αυτό που βλέπουν. Για παράδειγμα «Παρατηρώ ότι έχεις πέσει στο πάτωμα, σφίγγεις τις γροθιές σου και φωνάζεις. Στη συνέχεια να βάλουν σε λέξεις τα συναισθήματα του θυμού «υποθέτω ότι έχεις θυμώσει». Όλη αυτή η ψύχραιμη στάση χωρίς κριτική βοηθάει το παιδί να κατανοήσει τι του συμβαίνει και να οργανώσει το συναίσθημά του.

 

 

Α.Κ: Η νέα αναγκαστική μέθοδος διδασκαλίας(εξ αποστάσεως ) δεν είναι δυστυχώς εφικτή σε όλους τους μαθητές.Πώς επηρεάζει αυτό κάποια παιδιά και γενικότερα την εξέλιξή τους;

Ε.Γ: Το σχολείο και η μόρφωση αποτελούν ανάγκη των παιδιών, δεν είναι ούτε πολυτέλεια ούτε επιθυμία. Το σχολείο είναι ένας μαγικός χώρος όπου το παιδί δεν λαμβάνει μόνο γνώσεις και πληροφορίες αλλά εξελίσσεται  κοινωνικά και συναισθηματικά. Η εξ αποστάσεως εκπαίδευση δεν αναπληρώνει όλη αυτή τη μαγική εξέλιξη που συντελείται στο σχολείο αλλά βοηθά τους μαθητές να κρατούν μια επαφή με το δάσκαλό τους, τα μαθήματά τους και τους συμμαθητές τους.

Όταν κάποια παιδιά λόγω συνθηκών στερούνται έστω και αυτήν την επαφή προκύπτουν σοβαρά θέματα. Αισθάνονται  αποξένωση, θυμό, θλίψη, αίσθημα του αβοήθητου και χαμηλή αυτοπεποίθηση.

 

 

Α.Κ: Κάποιοι γονείς που αντιμετωπίζουν έντονο στρες (οικονομική δυσχέρεια εξαιτίας του lockdown) άθελά τους το μεταφέρουν στα παιδιά τους όπου γίνονται δέκτες αυτού. Μιλήστε μας γι’ αυτό…

Ε.Γ:  Πολύ συχνά οι γονείς λένε ότι «εμείς έχουμε προβλήματα αλλά δεν μιλάμε για αυτά στα παιδιά». Ακόμη και όταν αποφεύγουμε να μιλάμε για τα προβλήματα παρουσία των παιδιών υπάρχουν πολλοί τρόποι να καταλάβουν τα παιδιά ότι κάτι σοβαρό μας απασχολεί.  Καταλαβαίνουν ότι δεν είμαστε χαρούμενοι ή ότι είμαστε θυμωμένοι, αγχωμένοι ή απογοητευμένοι. Αντιλαμβάνονται τον τόνο της φωνής μας, το βλέμμα μας, νιώθουν όλα όσα δεν λέμε με λέξεις αλλά φαίνονται από τη γλώσσα του σώματός μας ιδιαίτερα τα πολύ μικρά παιδιά ακόμη και τα βρέφη συναισθάνονται το πώς νιώθουν οι γονείς τους.

 


Α.Κ:  Βιώνουμε ήδη το δεύτερο lockdown. Ποια πιστεύετε ότι είναι η επίδραση αυτού στη ψυχολογία των παιδιών και των εφήβων;

Ε.Γ:   Τα παιδιά είναι πολύ μπερδεμένα με αυτήν την κατάσταση. Νιώθουν αβεβαιότητα και για την καθημερινότητά τους αλλά και για το μέλλον. Στερούνται το σχολείο τους, τις δραστηριότητές τους, τους φίλους τους, τους παππούδες τους, τις βόλτες τους. Από την άλλη κάποια παιδιά απολαμβάνουν τον ελεύθερο χρόνο που έχουν αλλά και το γεγονός ότι περνούν πιο πολύ χρόνο με τους γονείς τους. Αναλόγως οι έφηβοι έχουν λιγότερο άγχος καθώς δεν υπάρχει η καθημερινή εξέταση στα μαθήματα, τα τεστ και τα διαγωνίσματα. Όμως δεν μπορούν να συναναστραφούν με την παρέα τους, να εκτονωθούν, να φλερτάρουν, να γυμναστούν και γενικότερα να ασχοληθούν με δραστηριότητες που βοηθούν ώστε να εκκρίνονται οι ορμόνες της χαράς.

 

 

Α.Κ:  Όλο αυτό που βιώνουν τα παιδιά και οι έφηβοι αυτή τη στιγμή μπορεί να αφήσει «τραύμα» στην ενήλικη ζωή τους;

Ε.Γ:  Εξαρτάται από το πώς βιώνει την κατάσταση η κάθε οικογένεια και τα μέλη της. Στις οικογένειες που έχουν νοσήσει με σοβαρές συνέπειες ή έχουν χαθεί ανθρώπινες ζωές σαφώς η κατάσταση βιώνεται ως τραυματική. Στα παιδιά που είναι ευάλωτα στο άγχος παρατηρούμε ήδη ψυχοσωματικές δυσκολίες, παλινδρόμηση σε προηγούμενα στάδια και διαταραχές στον ύπνο.

Όλα αυτά είναι ενδείξεις ότι ο νους των παιδιών και των εφήβων βιώνει την όλη κατάσταση ως απειλητική και επικίνδυνη. Χρειάζεται εμείς οι ενήλικες να είμαστε ψύχραιμοι, να συνεχίσουμε την καθημερινότητά μας βάζοντας πρόγραμμα και θέτοντας νέους στόχους, να επικεντρωθούμε πιο πολύ στην ουσία της σχέσης μας με τα παιδιά μας απαλλαγμένοι από το τρέξιμο της καθημερινότητας. Μπορούμε να κάνουμε τα πράγματα καλύτερα αρκεί να έχουμε διάθεση και υπομονή.


Αριστέα Κοντόζογλου

 

Δημοσιογράφος
Μέλος της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων
Μέλος της Ε.Σ.Ε.Τ.
Μέλος της Ε.ΔΗ.Π.Η.Τ.

 

 

23.11.2020

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2020 18:46

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2017 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online