Όταν έκανα τον δημοσιογράφο και τον πυροσβέστη σε μια αποικία χρέους…

lifespeed.gr


Χρήστος Λογαρίδης

Συγγραφέας

 

 

 

 

 

 

 

Ξαφνικά οι οθόνες που μας έχουν φυλακίσει να ζούμε, γέμισαν από φρίκη και οργή. Είναι λένε ντροπή που ο κόσμος βρίζει την κυβέρνηση. Ναι, είναι πραγματικά ντροπή αυτοί που χωρίς να έχουν ούτε ένα μεροκάματο, έχουν πάνω από 100 σπίτια, να απαιτούν από ανθρώπους που βλέπουν το μοναδικό τους σπίτι που έχτισαν με αίμα, να είναι ψύχραιμοι και να εκφράζονται με το σεις και με το σας.

Το θέμα λοιπόν είναι αν έχουν δίκιο οι άνθρωποι που δεν εμπιστεύονται όχι απλά την κυβέρνηση, αλλά το σύστημα. Ας ξεκινήσουμε από ένα απλό ερώτημα.

Έχουν πει ψέματα κυβερνήσεις και ΜΜΕ; Άπειρα, δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσω να αναφέρω μερικά, όλοι τα γνωρίζουμε και θα μπορούσα να γράψω βιβλίο.
Κάπου εδώ, θα μπορούσε να τελειώσει η κουβέντα, δεν μπορείς να εμπιστευθείς έναν ψεύτη, αλλά θα μιλήσω για το μεγαλύτερο ψέμα που μας πουλάνε κάθε μέρα εδώ και δεκαετίες.

Έχουμε δημοκρατία. Αυτό είναι το μεγαλύτερο ψέμα και η αιτία κάθε προβλήματος που βιώνουμε. Όχι, δεν μιλάω για τα προβλήματα διαφθοράς και διαπλοκής που έχει η χώρα, σύμφωνα με την παγκόσμια κατάταξη, η ελευθεροτυπία βρίσκονται πιο χαμηλά και από χώρες που θεωρούμε τριτοκοσμικές, μιλάω για το πολίτευμα.

Η Δημοκρατία, δηλαδή ο Δήμος να είναι το κράτος, έζησε περίπου 160 χρόνια σε μερικές πόλεις της Αρχαίας Ελλάδας. Δεν πρόλαβε όχι μόνο να ωριμάσει, αλλά ούτε καν να ξεπεράσει τις παιδικές ασθένειες, καθώς ο χρόνος τότε, χωρίς την σημερινή τεχνολογία, έτρεχε με αργούς ρυθμούς. Η πληροφορία που σήμερα φτάνει άμεσα από τη μια
πλευρά του πλανήτη στην άλλη, τότε ήθελε μήνες.

Παρά τα προβλήματα όμως, θεωρούμε πως ήταν η πιο φωτεινή περίοδος και ακόμα είναι το μοναδικό επίτευγμα που μας κάνει περήφανους.

Το σημερινό πολίτευμα δεν είναι δημοκρατία, είναι φιλελεύθερη ολιγαρχία. Τις αποφάσεις και την δύναμη την έχουν λίγοι. Πολιτικά θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για
εκλεγόμενη μοναρχία με ολιγαρχικούς θεσμούς. Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αντιπρόσωποι, ο πολίτης αποφασίζει και οι εκλεγμένοι υπηρετούν. Δεν εκλέγεις κάποιους που για 4 χρόνια κάνουν ότι τους κατέβει, κλέβουν, νομοθετούν όπως τους βολεύει, έχουν ασυλία και γενικά όλα αυτά που ζούμε. Στην αρχαία Αθήνα, θα είχαν εξοριστεί και
πολλοί θα είχαν γευθεί το κώνειο. Την μισούν τη δημοκρατία. Αν τώρα βάλουμε στην εξίσωση πως η πολιτική ολιγαρχία έχει εξαγοραστεί από την οικονομική, ντόπια και ξένη, καταλαβαίνουμε πως η εικόνα μοιάζει με σενάριο δυστοπικής ταινίας. Άλλωστε από την στιγμή που ζούμε σε καπιταλισμό, δηλαδή σε κεφαλαιοκρατία, δηλαδή κράτος είναι το
κεφάλαιο, δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει Δημοκρατία, δηλαδή κράτος να είναι ο Δήμος.

Μην αρχίσεις τώρα πως αυτά είναι κομουνιστικά, το παραμύθι πως υπάρχουν μόνο δυο δρόμοι, να το πουλήσεις αλλού.

Υπάρχουν πολλοί δρόμοι, ακόμα και αχρήματοι, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο. Ας επιστρέψουμε στο θέμα μας, γιατί σαν να είναι είδη μεγάλη η εισαγωγή.

Λοιπόν έφαγα την ζωή μου στα ΜΜΕ, περιοδικά, εφημερίδες, ράδιο και κάτι έμαθα. Αν αρχίσω να γράφω εμπειρίες 25 χρόνων, θα γράψω βιβλίο, οπότε θα πω μόνο λίγα, αλλά αρκετά για να καταλάβεις πόσο εύκολα σε χειραγωγούν.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Αυτοί που έχουν τα μέσα, δεν είναι σαν εσένα, έχουν διαφορετικά συμφέροντα, είναι ολιγάρχες. Οι δημοσιογράφοι, όπως και εσύ, όποια δουλειά και αν κάνεις, έχουν αφεντικό. Αν λοιπόν θέλουν να μη χάσουν τη δουλειά τους, όπως και εσύ, πρέπει να υπηρετήσουν τα συμφέροντα του αφεντικού τους, που όπως είπαμε, είναι διαφορετικά από τα δικά σου. Αν δεν το κάνουν, καθώς ζούμε σε μια οικονομική φυλακή, με διαφορετικής ποιότητας οικονομικά κελιά, θα βρεθούν στα κελιά της πείνας όπως καταλαβαίνεις. Και μόνο αυτό, μπορεί να σε βοηθήσει να καταλάβεις γιατί ακούγονται και γράφονται τόσα ψέματα. Ακούσαμε μέχρι και πως η άπνοια είναι πιο επικίνδυνη από τους δυνατούς ανέμους για τη φωτιά.

Όπως είπα, δεν θα πω πολλά, θα σου πω μόνο μερικούς τρόπους που χρησιμοποιούν για να ελέγχουν το μυαλό σου και φυσικά να κρατούν την εξουσία. Θα έχεις δει αυτά τα γκάλοπ του δρόμου, όπου δημοσιογράφοι ρωτούν τον κόσμο για θέματα επικαιρότητας. Ας υποθέσουμε πως ρωτάς 30 ανθρώπους τι πιστεύουν για ένα θέμα, το Α ή το Β; Οι 20 πιστεύουν το Α και δέκα το Β, αλλά εσύ θέλεις να υπερέχει το Β. Βγάζεις λοιπόν στον αέρα τους δέκα που πιστεύουν το Β και μόλις δυο που πιστεύουν το Α και αυτόματα
έχεις αλλάξει την πραγματικότητα.

Μια άλλη τεχνική, είναι να βγάζεις «ειδικούς» που ελέγχεις και είναι πρόθυμοι να στηρίξουν το αφήγημα που θέλεις, ενώ αφήνεις στο περιθώριο φωνές που έχουν διαφορετική άποψη.
Θυμάμαι έναν μεγάλο δάσκαλο, με έδρες σε πολλά πανεπιστήμια του κόσμου, που μου έλεγε μη με βγάζεις, θα χάσεις την δουλειά σου. Φυσικά και είχε δίκιο, το γνώριζα, του έλεγα δεν πειράζει, αρκεί να ακουστεί έστω για λίγο η αλήθεια. Υπάρχουν πολλές τεχνικές για να κάνεις το άσπρο μαύρο, στην τηλεόραση είναι το μοντάζ, στα έντυπα το κόψιμο,
υποτίθεται για λόγους χώρου και χρόνου, που αλλάζουν όλη την εικόνα. Μου έχει τύχει να κάνω συνέντευξη για μια εφημερίδα και να έχουν κόψει κάποιες ερωτήσεις και απαντήσεις, ενώ στην διπλανή σελίδα να έχουν άρθρο που κατηγορούσε τον άνθρωπο πως κρύβεται και δεν απαντά. Είχε απαντήσει αλλά το έκοψαν.

Πρέπει να καταλάβεις, πως η δημοσιογραφία είναι πολιτική. Δεν έχει καμιά σχέση με την αλήθεια, όπως και η πολιτική. Δεν είναι τυχαίο πως τα μέσα, είναι στρατευμένα με κάποιο κόμμα. Όλα είναι συμφέροντα. Μπορώ να πω πολλά, αλλά θα τελειώσω με κάτι που ίσως να μη το έχεις σκεφθεί ποτέ. Ίσως παραξενεύεσαι για τα λεφτά που δίνονται στα ΜΜΕ, τα εκατομμύρια χρέη που χαρίζονται σε καναλάρχες και αναρωτιέσαι πως γίνεται. Οκ, φαντάσου δημοσιογράφους που τους βάζουν να ψάξουν κάποιο σκάνδαλο και αυτοί πιστεύοντας πως υπηρετούν τη δημοσιογραφία και την αλήθεια, κάποιες φορές και με κίνδυνο της ζωής τους, τα καταφέρνουν. Όμως με έκπληξη βλέπουν να μη δημοσιεύεται ποτέ η δουλειά τους. Γιατί; Μα το μεγαλύτερο κέρδος έρχεται από αυτά που δεν δημοσιεύεις, αλλά τα κρατάς για να εκβιάσεις. Κατάλαβες;

 

Λοιπόν εδώ σταματάω για να περάσω στην εμπειρία μου σαν… πυροσβέστης.

Όπως κατάλαβες, το σύστημα κάποια στιγμή έκανε μια εκκαθάριση, χωρούσαν μόνο οι ζήτω τα μνημόνια που είναι ευλογία για τον τόπο και οι μην μας πάρει την δόξα ο Τόμσεν, εμείς θα τα κάνουμε μπάχαλο όλα.

Ευτυχώς λοιπόν, σταμάτησα να κάνω τον δημοσιογράφο, γιατί δεν μπορώ να με φανταστώ να λέω απίστευτες ανοησίες για να μη χάσω τον μισθό μου.

Κάπως έτσι, βρέθηκα να έχω δουλειά σε μια ιδιωτική εταιρία που είχε αναλάβει την πυρασφάλεια σε κάποιες δημόσιες εγκαταστάσεις.
Δεν χρειάζεται να πούμε ονόματα, το θέμα είναι να καταλάβεις πως παίζεται το παιχνίδι. Πρώτα να σου πως, πως εμπειρία από φωτιές είχα
και σαν δημοσιογράφος, όταν καλύπταμε φωτιές, και να σου πως αυτό το τέρας είναι απίστευτο. Μπορεί να βλέπεις τις φλόγες 500 μέτρα μακριά
σου και ξαφνικά, σε ένα δευτερόλεπτο να είσαι περικυκλωμένος. Αυτό το λέω γιατί κάποιοι λένε τους πυροσβέστες αργόσχολους, πως δεν γίνεται
να τους πληρώνουμε για να κάθονται, αλλά μόλις αρχίσει να καίγεται η χώρα, γίνονται ήρωες. Κάτι σαν τους γιατρούς που έπρεπε να τους χειροκροτάμε,

αλλά μετά που άλλαξαν τα συμφέροντα, που ζήτησαν τα αυτονόητα, τους έστειλαν τα ΜΑΤ. Το ίδιο θα κάνουν και με τους πυροσβέστες μόλις τελειώσει ο εφιάλτης,

να μην έχεις την παραμικρή αμφιβολία, όπως το ίδιο θα κάνουν και με εσένα, αν αποφασίσεις από σκλάβος, να θελήσεις να γίνεις άνθρωπος.

Στο θέμα μας όμως. Η πυροσβεστική περίοδος ξεκινά τον Μάιο και τελειώνει στο τέλος Οκτωβρίου. Για λόγους που δεν γνωρίζω, μπορώ μόνο να φανταστώ, μας
προσέλαβαν… τέλη Σεπτεμβρίου. Παραλάβαμε κάτι ημιφορτιγάκια με μια δεξαμενή νερού, μερικά δεν δούλευαν, και μας έστειλαν στις εγκαταστάσεις που θα προστατεύαμε. Χωρίς καμιά εκπαίδευση. Υποτίθεται θα έρχονταν κάποιος να μας δείξει πως λειτουργούν οι αντλίες κλπ. Δεν ήρθε ποτέ. Σε ένα μήνα τελείωσε το παραμύθι, πήγαμε σπίτια μας και μας κάλεσαν την επόμενη χρονιά. Αυτή τη φορά ξεκινήσαμε Ιούνιο και μας έστειλαν σε ένα γυμνάσιο, που κάποιος πυροσβέστης θα μας έκανε ένα σεμινάριο.

Κάπου εδώ αρχίζει όλη η Ελληνική πραγματικότητα, που θα μπορούσε να γίνει ταινία. Ο άνθρωπος άρχισε να μας λέει πως πρέπει να έχουμε ειδικά ρούχα και παπούτσια, που κοστίζουν χιλιάδες ευρώ, αλλά εμείς είχαμε ένα μακό μπλουζάκι και ένα παντελόνι που σε άλλους ήταν μεγάλο και σε άλλους μικρό. Δεν πειράζει, δεν μασάμε.

Πήγαμε λοιπόν στις εγκαταστάσεις και άρχισε η κωμωδία. Οι εγκαταστάσεις ήταν μέσα σε πευκόφυτο δάσος με πολλά σημεία που ήταν αδύνατον να έχεις πρόσβαση.
Το είπαμε μήπως άνοιγε κάποιος δρόμος, αλλά όσο το άκουσες εσύ, το άκουσαν και οι υπεύθυνοι. Χώρια πως παντού υπήρχαν ξερά χόρτα, που τελικά βάλανε ένα παιδί να τα κόβει τον Αύγουστο. Η πιο μεγάλη πλάκα όμως, ήταν πως μια μέρα, ήρθε ένας επόπτης, ένα πολύ καλό παιδί, να κάνουμε έλεγχο στις πυροσβεστικές φωλιές. Όλες ήταν γεμάτες από χιλιάδες σφήγκες. Δεν καθαρίστηκαν ποτέ.

Μετά από καιρό, ρώτησα το παλικάρι τι θα γίνει με τις φωλιές, απάντησε το μετέφερα, αλλά όπως βλέπεις κανείς δεν έδωσε εντολή να καθαριστούν.

Όμως η ζοφερή νεοελληνική πραγματικότητα δεν είχε κάνει ακόμα την εμφάνισή της. Αλλά την έκανε.

Σε αυτές τις εγκαταστάσεις την δουλειά την είχε αναλάβει κάποιος εργολάβος. Ένας ιδιώτης με το προσωπικό του, που έκαναν τρις βάρδιες, όπως και εμείς.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι στην ουσία δεν είχαν λόγο ύπαρξης, ήταν κάτι σαν φωτογραφικές θέσεις, απλά για να πληρώνονται με παχυλούς μισθούς δικά μας παιδιά.

Για να καταλάβετε, οι ιδιώτες που έκαναν όλη τη δουλειά, έπαιρναν λιγότερο από τα μισά, χωρίς να έχουν και προνόμια γιατρών, σχολείων κλπ, ενώ οι δημόσιοι
είχαν δυο και όχι τρις βάρδιες. Όταν όμως λέμε βάρδιες, ερχόντουσαν ότι ώρα ήθελαν και έφευγαν ότι ώρα ήθελαν. Αυτό το πρωί, γιατί η απογευματινή βάρδια και τα Σαββατοκύριακα, απλά ερχόντουσαν για να βάλουν μια υπογραφή, ότι δηλαδή ήταν εκεί και έφευγαν. Μόνο ένας έκανε κανονικά τις βάρδιες, ενώ έκανε και τον κηπουρό γιατί βαριόταν να κάθεται. Ποιος ξέρει, ίσως να μην είχε δυνατό μέσο. Το ωραίο ήταν, πως όταν είχες απογευματινή βάρδια, μετά είχες ρεπό γιατί είχες κουραστεί να έρθεις να βάλεις μια υπογραφή. Εντάξει, καμιά φορά ίσως έπινες και καφεδάκι. Φυσικά τα ρεπό τα κράταγαν και τα έπαιρναν μαζεμένα το καλοκαίρι.

Ένας μήνας ρεπό, ένας άδεια, μερικές μέρες από τη σημαία και να το σούπερ καλοκαίρι. Τώρα θα μου πεις τι σχέση έχουν όλα αυτά με τις φωτιές; Έχουν, γιατί αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να γίνουν πυροσβέστες, γιατροί, δάσκαλοι. Έλα, ξέρω τι σκέφτεσαι, να τα αναλάβουν όλα ιδιώτες. Όχι φίλε μου, αν δεν κατάλαβες τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν δημόσια νοσοκομεία, αν δεν έμαθες τι έγινε σε χώρες που έδωσαν το νερό σε ιδιώτες, μάλλον έχεις πρόβλημα. Το θέμα δεν είναι να ξεπουλήσουμε τα πάντα, αλλά να δουλεύουν σωστά για τους πολίτες. Να πάψουν να είναι ρουσφέτια για δημιουργία κομματικού στρατού. Πάμε όμως στα καλύτερα.

Μια μέρα ρώτησα τον επόπτη, που ήταν λογικός άνθρωπος, γιατί θα καταλάβεις πως εκεί δεν υπήρχε λογική, πως τα ανέχεται όλα αυτά. Απάντηση. Τον τάδε τον ξέρεις; Όχι απαντάω. Ξεκίνησα, συνέχισε, να εργάζομαι εδώ το 2000, ξέρεις πότε τον είδα για πρώτη φορά; Το 17 που είχε έρθει για κάποιο χαρτί. Έτσι είναι εδώ, δεν μπορεί να αλλάξει
κάτι. Κατάλαβες;

Είχα γράψει και ένα χιουμοριστικό κείμενο τότε, επιστήμονες ψάχνουν για το ταξίδι στον χρόνο, δίνουν εκατομμύρια για έρευνες, ενώ εδώ, με μια υπογραφή, μεταφέρεσαι 8 ώρες αργότερα. Τι Αινστάιν και βλακείες, Ελληνικό δημόσιο γατάκια. Δεν το δημοσίευσα ποτέ, δεν ήθελα να μοιάζει σαν προσωπική αντίδραση. Άλλωστε δεν θα
άλλαζε και κάτι. Βλέποντας όμως όλη αυτή την καταστροφή και μην έχοντας μετά από χρόνια, τίποτα αρνητικό μέσα μου, καλό είναι να καταλάβουμε πως το σύστημα μας καταστρέφει.

Πάμε όμως και στην κορύφωση της φαρσοκωμωδίας. Με αυτούς τους ανθρώπους, μοιραζόμασταν ένα δωματιάκι που είχε νερό και τουαλέτες. Στην αρχή όλα έδειχναν
καλά, αλλά δεν κράτησε πολύ. Ίσως γιατί κάποιες φορές πηγαίναμε για νερό και βλέπαμε κάποιους να κοιμούνται και ένοιωθαν άσχημα, ίσως απλά να μη μας ήθελαν στα πόδια τους, έστω αυτές τις λίγες πρωινές ώρες που ερχόντουσαν, άρχισαν τα προβλήματα. Κάποιος μάλιστα είχε την τάση να βρίζει άσχημα με διάφορες αφορμές. Για να μη τα πολυλογώ, κάποια στιγμή έφτασα στην διευθύντρια. Την ρώτησα αν είναι φυσικό, άνθρωποι που δεν κάνουν τις βάρδιες τους, να βρίζουν εμάς που τις κάνουμε, και
πως θα με χαρακτήριζε αν έκανα εγώ αυτά που κάνουν. Η απάντηση ήταν να μας απαγορέψουν την πρόσβαση σε νερό και τουαλέτα. Μας άφησαν στο έλεος του καύσωνα, ενώ και η εταιρία, που απλά ήθελε να μη χάσει τα χρήματα, είπε όποιου του αρέσει, υπάρχουν πολλοί άνεργοι. Κατάλαβες γιατί υπάρχει ανεργία και ποιους ωφελεί;

Έλα όμως που μια μέρα πείρε φωτιά και ξαφνικά εμείς οι πλέμπα, που στην ουσία παίρναμε λιγότερο από 300 ευρώ το μήνα, 600 για 5 μήνες μαζί με βραδινά, Κυριακές κλπ,
τόσο βγαίνει το χρόνο, έπρεπε να κάνουμε τους ήρωες. Και τους κάναμε, ευτυχώς όχι μόνοι μας, γιατί αυτό το φορτηγάκι όχι μόνο δεν έφτανε εκεί που έπρεπε, δεν υπήρχε δρόμος, αλλά και η φωτιά ήταν μεγάλη.
Έπεσαν στη μάχη και τα παιδιά του εργολάβου, ήρθε και πυροσβεστική, ένα ελικόπτερο και σώθηκε η κατάσταση. Για τις επόμενες δυο μέρες, είχαμε αναζωπύρωση, αλλά τελικά όλα καλά. Ούτε όμως τότε μας έδωσαν νερό, μέσα στη μαυρίλα και τη στάχτη, πήγαμε στη διευθύντρια και ρωτήσαμε αν μπορούμε να έχουμε νερό. Μας κοίταξε απαξιωτικά και είπε να πάμε στο μηχάνημα. Που δεν λειτουργούσε. Για να είμαι δίκαιος, η διευθύντρια ήταν κάθε μέρα στο γραφείο της, όλο το καλοκαίρι. Φυσικά τα παιδιά που δεν μας ήθελαν ήταν όλα διακοπές. Ούτε ένας δεν υπήρχε για τα μάτια του κόσμου και για το παραμύθι πως έκαναν τους επιστάτες.
Το αποκορύφωμα ήταν πως όταν επέστρεψαν από διακοπές, προσπάθησαν και να με δολοφονήσουν, που τόλμησα να πάω κόντρα. Μια μέρα πήρα τη μηχανή
να φύγω και στον δρόμο άρχισε να γλυστρά παράξενα. Κάποιος έβγαλε την τάπα λαδιού, το λάδι έπεφτε στη ρόδα και όσοι ξέρουν από μηχανές καταλαβαίνουν.

Φανταστείτε πως στη διαδρομή ερχόσουν από εθνική. Ίσως κάποιοι πείτε πως έτυχε, πως έγινε μόνο του, το σκέφθηκα και εγώ, αλλά όταν πήγα συνεργείο, μου είπαν πως αποκλείεται να γίνει χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Το είπα στον υπεύθυνο, αλλά όπως σωστά καταλάβατε, όλοι έκαναν τους χαζούς. Κάπως έτσι τελείωσε και η καριέρα
μου σαν πυροσβέστης.

Ότι έγραψα, δεν είναι πικρία, αντίθετα νιώθω ευγνώμων για όλα αυτά και πολλά ακόμα που έζησα. Όλα αυτά με έφεραν εδώ, με ελευθέρωσαν, με έκαναν να ζωγραφίσω, να γράψω βιβλία και ελπίζω να κάνω πολλά ακόμα. Όλους αυτούς τους ανθρώπους, τους κατανοώ, όπως έλεγαν, έτσι είναι το σύστημα, είτε το υπηρετείς, γλύφεις,
βολεύεσαι και αδιαφορείς για όλα τα άλλα, είτε σε τρώει μαυρίλα. Μόνο που διαφωνώ, κάποτε πρέπει να αλλάξει αυτή η λογική, αλλιώς η χώρα θα γίνει μια απέραντη καταστροφή. Δεν το βλέπεις; 

Δεν βλέπεις πως δεν υπάρχουν σωτήρες, πως όλοι αυτοί που ζητάνε την ψήφο σου, εργάζονται για τον εαυτό τους και τους διαπλεκόμενους φίλους τους;

Αν δεν το βλέπεις δεν μπορώ να κάνω κάτι, απλά λυπάμαι τα παιδιά που θα ζήσουν οικολογική καταστροφή και ανεργία που δεν φαντάζεσαι με την 4η βιομηχανική επανάσταση. Αλλά και αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο.

Υ.Γ. Για όποιον πιστεύει πως υπερβάλω, υπάρχουν φωτό ακόμα και από το
πρόγραμμα που δείχνει ρεπό έναν ολόκληρο μήνα.

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2021 23:12

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2021 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online