Σου χρωστάω μια συγγνώμη…

lifespeed.gr


Αναστασία Χαβιαρά 

 

 

 

Όλοι στη ζωή δικαιούμαστε μία δεύτερη ευκαιρία. Εσύ, δε μου την έδωσες ποτέ… Έτσι νόμιζα τουλάχιστον…

Στις παιδικές μου αναμνήσεις επικρατούν τρία πράγματα, η αυστηρότητα, η απουσία και η ανάγκη… 

Αυστηρότητα σε πράγματα καθημερινά, σε παιδικά λάθη, με ασήμαντες αφορμές… 

Απουσία στις άρρωστες στιγμές μου, στην πρώτη δημοτικού που πήγαινα σχολείο στην Ηλιούπολη για να είμαι κοντά σε γιατρούς και νοσοκομεία, απουσία στις καλοκαιρινές διακοπές μας στην Καρυά που ερχόσουν πότε πότε με το λεωφορείο, μας έβλεπες για 2 – 3 λεπτά και ξανάφευγες με το ίδιο δρομολόγιο – ήταν η δουλειά σου άλλωστε αυτή… 

Ανάγκη για αγκαλιά, ανάγκη για στοργή, ανάγκη για αποδοχή, τρυφερότητα, αγάπη…

Οι αναμνήσεις των παιδικών χρόνων γίνονται παραμύθι μπροστά στις εφηβικές… Εκεί, δεν είσαι πια αυστηρός… Γίνεσαι σκληρός και άδικος μαζί μου… σχεδόν με διαγράφεις από τη ζωή σου και το ίδιο κάνω κι εγώ… 

Ο θάνατός σου στα 27 μου χρόνια, μου έφερε… πρόσκαιρη ανακούφιση! Αλλά, ήταν πλέον αργά… Είχα ήδη πάρει ένα δρόμο διαφορετικό απ’ αυτόν που ονειρευόμουν όταν ήμουν παιδί… 

Δεν θέλω να θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες από αυτά τα 27 χρόνια που ήσουν λίγο ή πολύ αναγκαστική παρουσία ή απουσία στη ζωή μου… Δεν θέλω να θυμάμαι πολλά γιατί οι αναμνήσεις πονάνε… Δεν θέλω να θυμάμαι πολλά γιατί η απόρριψη σου με στιγμάτισε και πάντα ένοιωθα πως εσύ φταις για ό,τι στραβό κι ανάποδο γίνεται στη ζωή μου… 

Τώρα που συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από το θάνατό σου, τώρα που μεγάλωσα πολύ για να είμαι το παιδί κάποιου και να έχω ανάγκη τη φροντίδα του, τώρα που κάποιοι αγαπημένοι  μου άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα μου όταν είχα ανάγκη από την παρουσία και την αγάπη σου, έχουν ήδη περάσει στην άλλη όχθη (Βασίλης Τζίμος, Γιώργος Τσιούνης, Στρατής Χαβιαράς), τώρα που η μαμά μου δεν είναι πια η μαμά μου (η άνοια αλλάζει απίστευτα τους ανθρώπους), τώρα που η οικογένειά μου είναι σχεδόν ανύπαρκτη (λίγοι κοντινοί συγγενείς μου έχουν απομείνει), τώρα που οι σκέψεις μου γιγαντώνονται τις νύχτες και τα ερωτηματικά ψάχνουν τις απαντήσεις τους, ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ!

Η μαμά μου έλεγε πάντα, ότι εμείς οι δυό είμαστε «κομμένοι από το ίδιο πανί» και το έλεγε συνήθως για να με κατηγορήσει για κάτι… Τότε, δεν μου άρεσε που το άκουγα, τώρα όμως ξέρω πως ήταν – είναι αλήθεια!

Μεγαλώνοντας άρχισα να σκέφτομαι περισσότερο, να κλείνομαι περισσότερο στον εαυτό μου, να ζω με τις καλές θύμησες της ζωής μου, να διαβάζω περισσότερο, να γράφω, να βλέπω τους ανθρώπους που έχω γύρω μου αλλιώς, να σε θυμάμαι και να χαμογελάω… 

Δεν ήσουν κακός άνθρωπος βρε μπαμπά! Απλά ήσουν πολύ μεγάλος για μπαμπάς ενός ανήσυχου, ζωηρού κι επαναστατημένου παιδιού κι εγώ ήμουν πολύ μικρή για να κατανοήσω την εμπειρία και τη σοφία σου! Τα 48 χρόνια διαφοράς ήταν πάρα πολλά όταν εγώ ήμουν 9 κι εσύ 57 αλλά έγιναν ακόμα περισσότερα όταν εγώ ήμουν 15 κι εσύ 63… 

Το ξέρεις ότι έχω το πρόσωπό σου μπροστά στα μάτια μου σα να σε είδα λίγο πριν; Ήσουν όμορφος άντρας, ψηλός κι εντυπωσιακός – κάποια γυναίκα μου είπε μια μέρα ότι το παρουσιαστικό σου της θύμιζε ποιητή, προφανώς γι΄αυτήν οι ποιητές ήταν – είναι άλλη πάστα ανθρώπων… 

Δεν ήσουν ποιητής, δε νομίζω ότι το επιχείρησες ποτέ να γράψεις ποίημα… Έγραφες όμως πολύ, έγραφες τα πάντα… Θυμάμαι, λίγες μόνο μέρες πριν «φύγεις», μου είπες που βάζεις το κλειδί του κομοδίνου σου για να πάρω εγώ τα ημερολόγιά σου, αν σου συμβεί κάτι… Προφανώς διαισθανόσουν ότι θα πεθάνεις… Γιατί όμως σε μένα βρε μπαμπά; Πάντα αναρωτιόμουν… Γιατί δεν ήθελες να πάρει άλλος τα ημερολόγια σου στα χέρια του;  Γιατί μου τόνισες «μην τα δει η μαμά ή η αδελφή σου»; Γιατί επέλεξες να εμπιστευτείς τις αναμνήσεις μιας ζωής στην κόρη που πάντα είχες κόντρα μαζί της, στην κόρη που της κλείδωνες την πόρτα για να μην μπει στο σπίτι τη νύχτα και την ανάγκαζες να κοιμάται στα παγκάκια και στους δρόμους, στην κόρη που όταν έμεινε στα μαθηματικά στο Γυμνάσιο και σταμάτησε το σχολείο δεν της έλεγες ούτε καλημέρα για 3 μήνες, στην κόρη που την αρραβώνιασες στα 15 της για να γλυτώσεις απ’ αυτήν και που όταν χώρισε της έκοψες ξανά την καλημέρα; Γιατί σε μένα βρε μπαμπά;

Τώρα πια δεν αναρωτιέμαι… Ξέρω… Ήταν αυτό που έλεγε πάντα η μαμά… Εμείς οι δυο «είμαστε κομμένοι από το ίδιο πανί»… 

Ήξερες πως μόνο εγώ θα διαβάσω τα ημερολόγιά σου… Άλλωστε κανείς άλλος δεν ρώτησε ούτε από περιέργεια τι έγραφες μέσα σ’ αυτά… 

Όσο ζούσες, αλληλογραφούσες με τον Στρατή και του έστελνες μεγάλο μέρος των καθημερινών σου σκέψεων πιστεύοντας ότι θα μπορούσε να τις χρησιμοποιήσει στα βιβλία του… Νομίζω πως το έκανε… Τώρα που «έφυγε» ο Στρατής, αυτή η αλληλογραφία θα έρθει στα χέρια μου (σ΄ευχαριστώ Ματίνα) και θα μάθω ίσως για σένα πολλά πράγματα ακόμα που δεν τα ήξερα… Ίσως να βρω εκεί τα κομμάτια από το παζλ που μου λείπουν… Ίσως έτσι να γνωρίσω από την αρχή τον πατέρα μου… 

Όπως και να είναι, τώρα ξέρω ποιος ήσουν και πως σκεφτόσουν… Όπως σκέφτομαι κι εγώ τώρα, με τον ίδιο σχεδόν τρόπο!

Και ξέρεις κάτι; Λυπάμαι που δεν είσαι εδώ… Τώρα θα μπορούσαμε να κουβεντιάσουμε, να συμφωνήσουμε ή να διαφωνήσουμε, να παίξουμε ξανά τάβλι στο τραπεζάκι της αυλής, να ακούσουμε ξανά μαζί τραγούδια του Παπαϊωάννου, να φάμε τα αγαπημένα και στους δυο μας κουκιά, να διαβάσουμε μαζί εφημερίδα, να δούμε καουμπόικες ταινίες που σου άρεσαν, να ξαναδιαβάσουμε το «Νονό» του Μάριο Πούζο, να γράψουμε μαζί στο «Τετράδιο που γράφω ό,τι μου κατέβει»…

Συγγνώμη βρε μπαμπά που δεν ήμουν ο γιος που λαχταρούσες… Συγγνώμη που δεν ήμουν η κόρη που ήθελες… Συγγνώμη που σε απογοήτευσα και σε πίκρανα… Συγγνώμη που δεν σου είπα ποτέ ότι σ’ αγαπάω…

Αναστασία Χαβιαρά 

απλά συνειδητοποιημένη 

21.9.2021

 

 

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2017 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online