Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο…

lifespeed.gr


Αναστασία Χαβιαρά 

 

 

 

 

Ανοίγουν τα σχολεία. Η νοσταλγία για άλλη μια χρονιά φουντώνει ανεξέλεγκτα. Πάντα αγαπούσα το σχολείο. Από μικρό παιδί. Μάλιστα, όταν ήμουν άρρωστη (και ήμουν πολύ συχνά στα πρώτα 10 χρόνια της ζωής μου) έκλαιγα γιατί δενν μπορούσα να παρακολουθήσω τα μαθήματα. Νομίζω πως η αρρώστια και η μαμά μου συνέβαλαν πάρα πολύ στην αγάπη μου για το σχολείο. Τι μπορούσε να κάνει η γυναίκα μ’ ένα γκρινιάρικο νιάνιαρο που έπρεπε να κάθεται πολλές ώρες την ημέρα στο κρεβάτι; Μου έμαθε να διαβάζω, για να περνώ την ώρα μου με Μίκυ Μάους, Σεραφίνο, Τιραμόλα, Ποπάυ και συλλογές των ωραιότερων παραμυθιών. Στα 5 μου χρόνια ήδη διάβαζα εφημερίδα και η πρώτη τάξη στο σχολείο (μισή χρονιά στη Νέα Κίο, μισή χρονιά στην Ηλιούπολη) ήταν για μένα πανηγύρι.

Οι καλύτερες σχολικές αναμνήσεις μου είναι από το Δημοτικό.
Όταν άρχισα να συνέρχομαι από τα «βροχικά» μετά τις πρώτες καλοκαιρινές διακοπές στην Καρυά, οι απουσίες μου λόγω ασθενείας λιγόστεψαν αισθητά και το σχολείο ήταν για μένα παράδεισος. Ρούφαγα τις γνώσεις, διάβαζα πολύ, έπαιζα πολύ, είχα απίστευτους φίλους. Με τη Σμαρώ και τον Μιχάλη πέρναγα πολλές ώρες την ημέρα, διαβάζοντας και παίζοντας. Κι όταν ξημέρωνε Κυριακή, η μοναδική μέρα που δεν είχαμε σχολείο, το μόνο που με παρηγορούσε ήταν η μπουγάτσα του μπάρμπα Γιώργου που πούλαγε με το καροτσάκι του στην πλατεία κι έτρεχε η μάνα μου ν’ αγοράσει για να φάμε πρωινό.
Τα πάντα ήταν τέλεια στο Δημοτικό. Τα μαθήματα, οι εκδρομές, τα παιχνίδια, οι σχολικές γιορτές, οι γυμναστικές επιδείξεις, ακόμα και οι πολύ αυστηροί δάσκαλοι. Έτσι το έχω τώρα στο μυαλό μου. Μόνο τα καλά χωράνε οι αναμνήσεις μου…
 
Από τις ωραιότερες λοιπόν αναμνήσεις εκείνων των χρόνων ήταν και οι μέρες που κάναμε μάθημα στο παλιό σχολείο με τα ξύλινα θρανία που το καθένα από αυτά είχε μια ολόκληρη ιστορία γραμμένη πάνω του από παλαιότερους μαθητές. Τότε το Δημοτικό μας ήταν 7/ταξιο αλλά είχε μόνο 6 αίθουσες.
Οπότε μια τάξη κάθε βδομάδα πήγαινε αναγκαστικά για μάθημα στο παλιό σχολείο στο οποίο σήμερα φιλοξενούνται ο Πολιτιστικός Σύλλογος και η Φιλαρμονική της Νέας Κίου, ενώ στην αυλή του, εκεί που ήταν το μαγειρείο για το συσσίτιο των παιδιών (εγώ δεν το πρόλαβα) βρίσκεται τώρα το Νηπιαγωγείο της Νέας Κίου.
Το παλιό σχολείο ήταν μια άλλη εμπειρία, διαφορετική, που δυστυχώς τα παιδιά μετά από μας δεν μπόρεσαν να τη ζήσουν αφού στο νέο σχολείο έγιναν  προσθήκες αιθουσών και το παλιό σχολείο εγκαταλείφθηκε… Τι να έγιναν τα θρανία άραγε;
Το Γυμνάσιο ήταν για μένα ένα δυνατό χαστούκι, μια απότομη προσγείωση σε μια άλλη πραγματικότητα. Χωρισμένη πλέον από τους φίλους μου, με άγνωστες συμμαθήτριες, σ’ ένα ξένο κι αφιλόξενο για μένα σχολικό κτίριο στο Άργος, με μια διαφορετική, σκληρή αντιμετώπιση από τους δικούς μου επειδή   -λέει- μεγάλωσα, το ενδιαφέρον μου για το σχολείο μαζί και οι βαθμοί μου κατρακύλησαν στα πατώματα… Κι ο παράδεισος μου έγινε κόλαση!
Τα παράτησα στην Γ’ τάξη. Οι βαθμοί μου ήταν άθλιοι, έμεινα στα μαθηματικά, έπρεπε για να συνεχίσω να δώσω το μάθημα το Σεπτέμβρη και μετά να δώσω εξετάσεις για να μπω στο Λύκειο (έτσι γινόταν τότε), οπότε… αντίο σχολείο!

Ξαναγύρισα στην Γ’ Γυμνασίου, στο ίδιο σχολείο (Μπουσουλοπούλειο) πολλά χρόνια μετά κι ευγνωμονώ γι’ αυτό τον φίλο μου από το ραδιόφωνο (Ράδιο Νέα Κίος) Βασίλη Τσιαμάκη που με έσπρωξε με τον τρόπο του… Με κάλεσε σε μια γιορτή, όπου βραβευόταν για ένα θεατρικό έργο που είχε γράψει σ΄ένα σχολικό διαγωνισμό (φοιτούσε τότε στο Εσπερινό Λύκειο Ναυπλίου) κι όταν βρέθηκα στο χώρο της εκδήλωσης ανάμεσα σε καθηγητές και μαθητές, η νοσταλγία για το σχολείο φούσκωσε μέσα μου σαν ένα πελώριο κύμα και τότε αναρωτήθηκα «Τι κάνω εγώ; Γιατί δεν είμαι στο Σχολείο;»
Την επόμενη κιόλας μέρα πήγα στο Άργος, τακτοποίησα τα χαρτιά μου και πριν τελειώσει το καλοκαίρι γράφτηκα στην Γ’ τάξη του Εσπερινού Γυμνασίου Άργους. Ήμουν τότε 35 χρόνων.
Θα ήταν μεγάλη αποτυχία για μένα αν δεν τελείωνα το Γυμνάσιο με βαθμό απολυτηρίου 19,4. Μάλιστα, δεν είχα σκεφτεί να συνεχίσω, αλλά οι καθηγητές μου σχεδόν με υποχρέωσαν, στέλνοντας το απολυτήριό μου κατευθείαν στο Εσπερινό Λύκειο. Τέσσερα χρόνια γεμάτα γνώσεις, διάβασμα, καινούργιους φίλους, όμορφες αναμνήσεις. Και το επισφράγισμα όλων αυτών η επιτυχία μου στις πανελλήνιες το 2004 και η είσοδος μου στο Πανεπιστήμιο (Ιστορία, Αρχαιολογία και Διαχείριση Πολιτισμικών Αγαθών στην Καλαμάτα), το οποίο δυστυχώς λόγω οικονομικών προβλημάτων δεν μπόρεσα να το τελειώσω ποτέ.
Τα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα κι εγώ μεγαλώνω και βαραίνω και κουράζομαι αλλά η αγάπη μου για το σχολείο υπάρχει πάντα και φουντώνει μέσα μου κάθε Σεπτέμβρη τέτοιες μέρες, που τα παιδιά αρχίζουν και στενοχωριούνται για το τέλος των καλοκαιρινών διακοπών και την αρχή των
σχολικών υποχρεώσεων…

Τέτοιες μέρες ξαναγίνομαι παιδί και λαχταρώ να αγοράσω τσάντα και τετράδια και καινούργια στυλό και να ξαναπιάσω στα χέρια μου καινούργια βιβλία και να γνωρίσω καινούργιους δασκάλους και καινούργιους φίλους και να μάθω καινούργια πράγματα – που δεν ξέρω πια αν τα χωράει το κεφάλι μου…

 

Αναστασία Χαβιαρά – απλά μαθήτρια

 

24.9,2021

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Ο Χασάπικος του Τραμ Παιδί και κουκλοθέατρο..... »

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2021 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online