Τα πάχη μου… τα κάλλη μου;;;

lifespeed.gr


Αναστασία Χαβιαρά

 

 


Κουράστηκα μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Λέω να βγω μια βόλτα, να πάρω αέρα… τι αέρα να πάρω δηλαδή, όταν ο ήλιος καίει την πέτρα, αυτό είναι μια άλλη ιστορία!
Σκέφτομαι τι θα φορέσω: ένα μαύρο παντελόνι οπωσδήποτε, ένα από τα άπειρα «αποπανινά» μου ρούχα κι ένα ζευγάρι από τα επίσης άπειρα - πάντα κλειστά παπούτσια μου…
Θα πιάσω τα μαλλιά μου ψηλά για να μη ζεσταίνομαι, θα πετάξω μέσα στην τσάντα μου το τηλέφωνο και το πορτοφόλι μου… κι έφυγα!
Το να περπατήσεις ως την παραλία με περισσότερους από 30 βαθμούς Κελσίου και τον ιδρώτα να κυλάει πάνω σου δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση όταν πρέπει να
κουβαλήσεις μαζί σου και τα 100 (και βάλε) κιλά σου… Νιώθεις τον αέρα να λιγοστεύει, η ανάσα γίνεται βαριά, τα βήματα λιγότερο σταθερά και η διάθεσή σου για βόλτα, εξαφανίζεται… Αφού όμως έκανες το σφάλμα και βγήκες, θα υποστείς και τις συνέπειες…
Δεν είσαι η μόνη που βγήκες για να πάρεις αέρα… Οι καφετέριες γεμάτες κόσμο κάθε ηλικίας και τα παγκάκια επίσης… Ένα πολύχρωμο πλήθος ανθρώπων με εξώπλατα μπλουζάκια και φορέματα, σορτσάκια και βερμούδες, πέδιλα και εσπαντρίγιες… Περπατάς ανάμεσά τους, φορώντας θαρρείς το ράσο σου και νιώθεις λίγο εξωγήινη…
Όχι βέβαια, δεν είναι όλοι καλλίγραμμοι γύρω σου, πως θα μπορούσε άλλωστε σε μια χώρα όπου οι βούτες στη σαλάτα είναι εθνικό σπορ; Μάλιστα υπάρχουν και
κάποιοι πιο… στρογγυλοί από σένα, που μοιάζουν ανέμελοι και άνετοι με τα πιο κοντά, πιο στενά, πιοαποκαλυπτικά τους ρούχα… 

Εσύ γιατί φοράς ράσο;;;
Πονεμένη ιστορία!
Δεν ξέρω αν αυτός ο κόσμος ανήκει στους αδύνατους, ανήκει όμως σίγουρα σ’ αυτούς που αρπάζουν τη ζωή από τα κέρατα! Κι εγώ δεν είμαι απ’ αυτούς! Δεν ήμουν μέχρι τώρα τουλάχιστον!
Τι να πει κανείς; Όλα ξεκινάνε από την παιδική μας ηλικία, όπως φαίνεται!
Έχοντας μια αδελφή πολύ αδύνατη και μια κολλητή φίλη που θα μπορούσε άνετα να ποζάρει ως το άγαλμα της πείνας, ήμουν πάντοτε η παχουλή της οικογένειας και της παρέας. Όταν στα γυμνασιακά μου χρόνια ένας θείος που ζούσε στη Γερμανία είπε πως αν διατηρήσω το κορμί μου θα μπορώ να κάνω καριέρα μοντέλου, όλοι οι υπόλοιποι συγγενείς τον κοίταξαν σα να έλεγαν «πότε τρελάθηκε αυτός και δεν το πήραμε χαμπάρι;»
Θέλετε πιστέψτε το, θέλετε μην το πιστεύετε, σε μια εποχή που οι ζητούμενες τέλειες αναλογίες ήταν 90 – 60 – 90 (δεν ξέρω αν έχει αλλάξει αυτό), οι δικές μου αναλογίες ήταν 89 – 60 – 91… Και ήμουν η χοντρούλα της παρέας…
 Εδώ γελάνε!
Θυμάμαι τη μάνα μου που πάντα έλεγε «άμα χάσεις 1 - 2 κιλά, θα είσαι μια χαρά», «αν το μπλουζάκι σου ήταν λίγο πιο φαρδύ θα ήταν πολύ ωραίο», «αν η φούστα σου ήταν λίγο πιο μακριά βρε παιδάκι μου θα ήταν καλύτερη»…
Έχει αναφερθεί ποτέ κανένας ψυχολόγος στο πόσο μπορεί να επηρεάσει μια μάνα τις ενδυματολογικές επιλογές του παιδιού της; Δεν ξέρω… Δεν το έχω ψάξει!
Αν γινόταν πάντως ένας διαγωνισμός για την πιο αρνητική στην ψυχολογία του παιδιού της, μάνα, η μανούλα μου, καλά να είναι, θα κέρδιζε το πρώτο βραβείο και με διαφορά!
Μέχρι τα 18 μου χρόνια κυκλοφορούσα τα καλοκαίρια με το λευκό σορτσάκι των γυμναστικών επιδείξεων της Ε΄ Δημοτικού «κι όλοι οι σκύλοι σηκωνόντουσαν ολόρθοι» - κι αυτή κουβέντα της μάνας μου για να με αποτρέψει να το φοράω…
Μέχρι τα 22 μου χρόνια δεν γνώριζα καν τι είναι η κυτταρίτιδα.. στα 23 μου την απέκτησα, όταν είχα ήδη αρχίσει να παχαίνω…
Από τότε μέχρι σήμερα, στα 57 μου, μπορώ να πω ότι είμαι… βετεράνος στις δίαιτες! Μάλιστα, κάποιες φορές, έχανα 15 κιλά σε 15 μέρες που βέβαια τα ξανάπαιρνα στο επόμενο δεκαπενθήμερο.

Περπατούσα, έκανα ποδήλατο, πήγαινα γυμναστήριο, έπινα διάφορα αδυνατιστικά καταπότια, έκανα εξαντλητικές δίαιτες… και μετά, κουραζόμουν και τα παράταγα!
Ίσως να έφταιγε λίγο κι ο σύντροφός μου σ’ αυτό…
Όταν ντυνόμουν και τον ρώταγα «πως είμαι Φωτίκα μου;» έλεγε πάντα «…και γαμώ τις γκόμενες», όσα κιλά κι αν ήμουν… Όχι πως τον πίστευα δηλαδή, αλλά ήξερα πως τα κιλά μου δεν έπαιζαν κανένα ρόλο στη σχέση μας κι η συγκεκριμένη ατάκα του μ’ έκανε πάντα να χαμογελάω… Δυστυχώς, δεν την ακούω πια…
Έχετε νοιώσει ποτέ να σας προσπερνούν, να σας παραγκωνίζουν, να μην σας βλέπουν καν επειδή δεν έχετε τις σωστές αναλογίες για τα γούστα τους; Έχετε δει να εξυπηρετούν τις καλλίγραμμες κοπελίτσες δίπλα σας με χαμόγελο κι εσάς να σας αγνοούν; Σας έχει πει ποτέ κανείς «είσαι καλός άνθρωπος και σ΄αγαπάω αλλά δεν είμαι ερωτευμένος μαζί σου γιατί είσαι… παχουλή;»
Υπάρχει μια λέξη που δεν χρησιμοποιώ ποτέ όταν αναφέρομαι σε ανθρώπους, γιατί ξέρω πόσο πονάει…
Είναι η λέξη «χοντρός»… Και ξέρω και κάποιους που για να σταματήσουν να την ακούν, πλήρωσαν με τη ζωή τους…
Βέβαια, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, η κακοπροαίρετη κριτική και η ρατσιστική αντιμετώπιση των άλλων προς το πρόσωπό σου, έχει βαρύνουσα σημασία όσο είσαι ακόμα νέος… 

Όταν τα χρόνια περνούν, εσύ έχεις συνηθίσει τον εαυτό σου, οι άλλοι έχουν συνηθίσει εσένα, κι αν δεν σου κάνουν πια ερωτικές προτάσεις, δεν τρέχει και τίποτα!
Άλλωστε το φαγητό, είναι μεγάλη απόλαυση! Από τις λίγες που μας μένουν όταν πλησιάζουμε την τρίτη ηλικία! Αρκεί να μας χωράνε οι καρέκλες και να μπορούμε άνετα να διανύσουμε την απόσταση από τον καναπέ του σαλονιού μέχρι την κουζίνα…
Όμως, μεγαλώνοντας, ακόμα κι όταν η εμφάνιση σου δεν σε απασχολεί πια, τα περιττά κιλά γίνονται εμπόδιο στην καθημερινότητά σου, φέρνοντας μαζί τους διάφορες αρρώστιες και προβλήματα… Πίεση, «ζάχαρο», εγκεφαλικά, εμφράγματα, πόνοι στις αρθρώσεις, δυσκολία στην κίνηση, γίνονται οι σύντροφοί σου!
Τα τελευταία 4 - 5 χρόνια έχω κάνει ελάχιστα μπάνια,  παρόλο που έχω αγοράσει ένα πανάκριβο μαγιό – τανκίνι… Μη με ρωτάτε γιατί… Σας έχει τύχει να ξαπλώσετε για ηλιοθεραπεία και μετά να μη μπορείτε να σηκωθείτε; Κι αν η παραλία δεν έχει κόσμο, είναι καλά… αν είναι όμως γεμάτη τι γίνεται;
Εν τω μεταξύ, ντύνεσαι βιαστικά ή τυλίγεσαι με την πετσέτα κι η τύπισσα των 150 κιλών δίπλα σου φοράει  μπικίνι και ποζάρει για φωτογραφίες! Ήμαρτον! Δεν θα γίνουμε καλόγριες βέβαια αλλά ας μη γινόμαστε και δολοφόνοι της αισθητικής των άλλων!

Μόνο εγώ νοιώθω άσχημα για το σώμα μου ρε γαμώτο;
Οι άλλες νοιώθουν θεές;;;
Κλείνοντας, θέλω να δώσω μια συμβουλή σε όσους θέλουν να την λάβουν σοβαρά υπόψιν τους : Αν αγαπάτε κάποιον – κάποια, μην του πείτε ποτέ ότι πάχυνε.

Πείτε του πόσο όμορφα είναι τα μάτια του, πείτε του πόσο σας φτιάχνει τη μέρα το χαμόγελό του, πείτε του πόσο απαραίτητος είναι για σας… 

Και αφήστε τον να αποφασίσει μόνος του αν θέλει ν αλλάξει κάτι πάνω του…
 
Ανστασία Χαβιαρά – απλά υπέρβαρη
 
2.10.2021

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2021 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online