Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει εκεί έξω…

lifespeed.gr


Αναστασία Χαβιαρά

 

 

 

Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει εκεί έξω, όταν εσύ είσαι κλεισμένος μέσα… Μέσα στον εαυτό σου, μέσα στον κόσμο σου…

Υπάρχουν τόσα πολλά αποφθέγματα για τη ζωή… Αποφθέγματα γραμμένα από επώνυμους και ανώνυμους που ρούφηξαν τη ζωή ως το μεδούλι ή που δεν πρόλαβαν να ζήσουν τίποτα…

Κοιτάς μια μέρα στον καθρέφτη κι αναρωτιέσαι πως πέρασαν τα χρόνια σου… Μετράς ρυτίδες κι ανασκαλεύεις αναμνήσεις, ευχάριστες, δυσάρεστες, όμορφες, άσχημες, θολές, διαυγείς… Κάπου τα μπερδεύεις όλα μέσα σου, κουβάρι αξεδιάλυτο το παρελθόν σου… Παιδικά παιχνίδια και φωνές, έρωτες της εφηβείας, ενηλικίωση, σπουδές, δουλειές, οικογένεια, διακοπές, άγχος, τρέξιμο, φίλοι που χάθηκαν, άνθρωποι σημαντικοί που έφυγαν, χαρές, λύπες, κενά μνήμης…  

Εσύ ήσουν που τα έζησες όλα αυτά; 

Κοιτάς παλιές φωτογραφίες και χαμογελάς… Η βάπτισή σου, οι συμμαθητές σου από το σχολείο, παππούδες και γιαγιάδες που έχουν «ταξιδέψει» πολλά χρόνια πριν, εκδρομές, οικογενειακές γιορτές, παλιοί φίλοι, ο γάμος σου, η γέννηση των παιδιών σου, γενέθλια και σχολικές παραστάσεις… 

Και μετά;

Ο καθένας από μας έχει ζήσει τη δική του μοναδική ζωή που δεν μοιάζει καθόλου με την ζωή οποιουδήποτε άλλου γνωρίζουμε ή δεν γνωρίζουμε… Ο καθένας από μας έχει ανοίξει δικούς του δρόμους για να βαδίσει, γι’ αυτό δεν μπορεί ποτέ απόλυτα να καταλάβει τον αγώνα και την αγωνία του άλλου…

Κάποιοι τα κάνουν όλα σωστά, σύμφωνα με τους άγραφους νόμους της κοινωνίας και τα πρότυπα που μας επιβάλει… Κάποιοι τα κάνουν όλα σωστά για τον εαυτό τους, αδιαφορώντας για τη γνώμη και τα λόγια του κόσμου… Κάποιοι τα κάνουν όλα λάθος…

Δεν έχει σημασία σε ποια κατηγορία ανήκει ο καθένας μας… Όλοι μεγαλώνουμε με τον ίδιο ακριβώς ρυθμό κι ας είναι οι δικές σου ρυτίδες λιγότερες ή περισσότερες από τις δικές μου… Κι όλοι φτάνουμε κάποια στιγμή στο δικό μας αδιέξοδο… Ένα αδιέξοδο που στους άλλους μπορεί να φαντάζει αστείο μπροστά στο δικό τους πρόβλημα, αλλά που για σένα, για μένα, για μας, είναι μια κλειδωμένη, απαραβίαστη πόρτα πάνω στο δρόμο μας… 

Βιώνουμε ένα δράμα, κλεινόμαστε στον εαυτό μας, τσακωνόμαστε με τους δικούς μας ανθρώπους, αποφεύγουμε να κυκλοφορούμε έξω, νοιώθουμε αδυναμία να κάνουμε ακόμα και τα πιο απλά πράγματα, ο φόβος που μας δημιουργεί το αδιέξοδο γίνεται πόνος σωματικός, δεν προσέχουμε την εμφάνισή μας, δεν τρώμε καλά, αδυνατίζουμε υπερβολικά ή παχαίνουμε υπέρμετρα, ζούμε μέσα από τις αναμνήσεις του παρελθόντος και αφήνουμε το παρόν μας κενό, σκοτεινό, απάτητο… 

Γιατί να βγούμε έξω αφού μπορούμε θαυμάσια να ξαπλώσουμε στο κρεβάτι και να κοιτάμε τον τοίχο ή το ταβάνι μας; Γιατί να πιέσουμε τον εαυτό μας να κάνει κάτι σήμερα, που είμαστε τόσο αδύναμοι, αφού μπορούμε να το αναβάλουμε για μια άλλη μέρα που θα νοιώθουμε καλύτερα;

Κι αν η μέρα που θα νοιώσουμε καλύτερα δεν έρθει ποτέ; 

Υπάρχουν τόσα πολλά αποφθέγματα για τη ζωή… Αυτοί που τα έγραψαν οι περισσότεροι δεν ζούνε, αλλά αυτά που έγραψαν, που μπορεί να μας αγγίζουν, αναφέρονται μόνο στη δική τους ζωή, όχι στη δική μας… Γιατί ο καθένας από μας είναι «υποχρεωμένος» να ζήσει το δικό του δράμα και να εμπνευστεί τα δικά του αποφθέγματα… 

Αρνούμαι να αναφερθώ τόση ώρα στην κατάσταση που εκφράζει όλα τούτα… Έχει όνομα. Λέγεται κατάθλιψη κι είναι κοινή συνισταμένη ενός πολύ μεγάλου ποσοστού ανθρώπων σε ολόκληρο τον κόσμο. 

Και υπάρχει και μια δεύτερη, σύνθετη λέξη που υποτίθεται πως λύνει το πρόβλημα της πρώτης: αντικαταθλιπτικά, που όπως μου είπε κι ένας γιατρός κάποτε, αυτά τα παντρεύεσαι! 

Ζούμε λοιπόν με αντικαταθλιπτικά, προσποιούμαστε πως είμαστε καλά, ζούμε καθισμένοι στον καναπέ μας, κάνοντας βαρύγδουπες δηλώσεις για την ευτυχία που υποτίθεται βιώνουμε, σχολιάζοντας πότε καλοπροαίρετα και πότε κακοπροαίρετα τις βαρύγδουπες δηλώσεις ευτυχίας που υποτίθεται πως βιώνουν οι άλλοι… κι ύστερα αναρωτιόμαστε βλακωδώς γιατί οι άλλοι είναι ευτυχισμένοι κι εμείς όχι…

Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει εκεί έξω, κι εμείς προσπαθούμε να τη στριμώξουμε εδώ μέσα, μέσα σε 4 τοίχους που μας ρουφούν θαρρείς την ενέργεια για να γίνονται πιο αδιαπέραστοι…

Η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει εκεί έξω… κι όταν εμείς επιλέγουμε να μην είμαστε εκεί, γιατί βαριόμαστε, γιατί δεν μπορούμε, γιατί δεν θέλουμε, γιατί φοβόμαστε, γιατί αμφιβάλλουμε… εμείς είμαστε οι μόνοι χαμένοι! Μόνο που τις περισσότερες φορές ούτε κι αυτό το καταλαβαίνουμε… 

Πως το είπε ο Καζαντζάκης;  «Μια αστραπή η ζωή μας… μα προλαβαίνουμε» 

6ζχ21.jpg

 

 

 

 

Προλαβαίνουμε όμως; Έχουμε κάνει αυτά που θέλαμε να κάνουμε; Έχουμε ζήσει αυτά που ονειρευόμασταν; Ή συμβιβαστήκαμε με το σχεδόν τίποτα της μίζερης καθημερινότητας μας; 

Αν γυρίσουμε κάποια χρόνια πίσω, θα αναγνωρίσουμε άραγε τον εαυτό μας; Και τότε θα χαρούμε για την πορεία μας; Ή θα ντραπούμε για όσα δεν ζήσαμε; 

Η ζωή, είναι κάτι που συμβαίνει εκεί έξω, όταν εμείς δεν είμαστε εκεί. 

Μήπως να ανατρέψουμε τις συνήθειες, τις συνθήκες  και τα δεδομένα μας; Μήπως να σηκωθούμε από τους καναπέδες, να κλείσουμε το λάπτοπ και την τηλεόραση, να φορέσουμε το καλύτερο χαμόγελό μας και να βγούμε έξω; 

Μήπως είναι ώρα να συγχρονιστούμε με τη ζωή και να γίνουμε εμφανείς ήρωες στη δική μας περιπέτεια; Μήπως;;;

 

Αναστασία Χαβιαρά - απλά καταθλιπτική

 

6.10.2021

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 06 Οκτωβρίου 2021 18:17

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2021 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online