Οκτώβριος. Μήνας αναμνήσεων…

lifespeed.gr


Αναστασία Χαβιαρά

 

 

 

Ο Οκτώβριος ήταν πάντα ο αγαπημένος μου μήνας. Μη ρωτάτε γιατί, ούτε κι εγώ ξέρω ακριβώς... Μετά από τα ζεστά καλοκαίρια και τους διπρόσωπους Σεπτέμβρηδες, ο Οκτώβρης είχε πιο ξεκάθαρη διάθεση απέναντι μου... Η θερμοκρασία του έπεφτε αισθητά, οι μέρες του όλο και μίκραιναν, τα φύλλα που έπεφταν άλλαζαν την εικόνα της φύσης προς το καλύτερο (ειδικά όταν δεν ήμουν υποχρεωμένη να τα σκουπίσω) κι η μελαγχολία που εξέπεμπαν τα γυμνωμένα κλαδιά ταίριαζε γάντι με την ψυχοσύνθεση μου που ήταν από πάντα μοναχική... 

Μου άρεσε να κάθομαι έξω τα βράδια, φορώντας τη ζακετούλα μου και να παρακολουθώ την κίνηση στο δρόμο που ήταν μειωμένη σε σχέση με τους προηγούμενους μήνες... Μου άρεσε να περπατάω χωρίς ομπρέλα στη βροχή και να σιγοτραγουδάω... Μου άρεσε να ξαπλώνω στο κρεβάτι μου, ν ακούω μουσική και να ονειρεύομαι... Όσο πιο μουντός γινόταν ο καιρός τόσο πιο έγχρωμα γίνονταν τα όνειρά μου... Ίσως να έφταιγε κι ο έρωτας για αυτό... Πάντα τους Οκτώβρηδες ήμουν ερωτευμένη... Με ένα αγόρι, με μια ιδέα, με μια κατάσταση... Ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας έντυσε με λαμπερά χρώματα τις μέρες ενός πολύ παλιού Οκτώβρη, 44 ολόκληρα χρόνια πριν... Ήμουν τότε πολύ μικρή, πολύ αθώα και πολύ γοητευμένη από ένα πανέμορφο αγόρι λίγο μεγαλύτερο από μένα... Ο κόσμος άλλαζε χρώματα κι αρώματα όταν τον έβλεπα και στο στομάχι μου φτερούγιζαν χιλιάδες πεταλούδες... Θυμάμαι ακόμα το χαμόγελο του και το σπινθηροβόλο βλέμμα του... 

Τώρα πια οι Οκτώβρηδες μου, δεν είναι ούτε ερωτικοί, ούτε ιδιαίτερα δραστήριοι, είναι όμως πάντα αγαπημένοι... Τους περιμένω με την ίδια σχεδόν λαχτάρα κάθε φορά, σα να πρόκειται κάτι πολύ ευχάριστο να μου συμβεί... 

Έχω ζήσει όμως και κάποιους άσχημους Οκτώβρηδες... Ένας απ' αυτούς, μερικά χρόνια πριν, ήταν ο Οκτώβρης του 2013 που έχασα έναν αγαπημένο φίλο...

15ζχ8.jpg

Γιώργος ο Τσιούνης

 

 

Ο Γιώργος ο Τσιούνης ήταν για μένα, πατέρας, δάσκαλος, φίλος... Ήταν ο "Μεγάλος"... Μια ανεξάντλητη πηγή γνώσεων για θέματα επικαιρότητας, ιστορίας, ορθογραφίας, καθημερινής ζωής... Ήταν ένας άνθρωπος που απολάμβανες να τον ακούς όταν θυμόταν  ιστορίες από το παρελθόν και γελούσες απίστευτα μαζί του.

Τον γνώρισα το 1989 ή το 1990 (δεν θυμάμαι πότε ακριβώς) και άλλαξε τον τρόπο σκέψης μου αλλά και τη ζωή μου... Ξεκινώντας να δουλεύω μαζί του στο "Ράδιο Νέα Κίος" σιγά σιγά αλλά σταθερά έγινε απαραίτητο κομμάτι της καθημερινότητάς μου, με τις συμβουλές του, με τις ιστορίες του, με την τελειομανία του, με το χιούμορ του, με τα πειράγματα του, με τη γενναιοδωρία του, με τις φωνές του όταν κάτι δεν γινόταν όπως το ήθελε, με τις απίστευτες βραδιές κρασοκατάνυξης και φαγοποτιού τα βράδια του χειμώνα, με τις μπυροποσίες τα πρωινά του καλοκαιριού στον κήπο του κάτω από την κληματαριά, με τα .. σεντόνια των άρθρων του γραμμένα σε μια ακατάληπτη γραφή που μόνο εγώ κι οι... φαρμακοποιοί μπορούσαμε να διαβάσουμε (ούτε κι ο ίδιος δεν "έβγαζε" τα γράμματα του τις περισσότερες φορές)... Χρησιμοποιούσε παλιά ψηφοδέλτια για να γράφει τα άρθρα του που τα συνέδεε με συρραπτικό για να μην ανακατεύονται κι έγραφε πάντα το όνομα του από κάτω θαρρείς και θα μπορούσα να τα μπερδέψω με κάτι άλλο... Τα τελευταία χρόνια πριν το θάνατο του έγραφε σχεδόν καθημερινά άρθρα όπου σχολίαζε την καθημερινότητα και μου τα έφερνε (ή με έπαιρνε τηλέφωνο να πάω σπίτι του να τα πάρω) για να τα γράψω στον υπολογιστή και να τα δημοσιεύσω στο μπλογκ του... «Οι δημοσιογράφοι,» έλεγε, «δεν… αποστρατεύονται ούτε… παροπλίζονται.
Παραμένουν δημοσιογράφοι ισοβίως.» 

Κι αυτό έκανε… Μέχρι και τις 28 Ιουλίου του 2013 που έγραψε το τελευταίο του άρθρο, λίγο πριν μπει στο νοσοκομείο για χημειοθεραπείες, απ’ όπου δεν ξαναγύρισε ποτέ…

Θα μπορούσα να γράφω κι εγώ... σεντόνια κειμένων για να τον περιγράψω και να θυμηθώ όλα όσα έζησα στα περισσότερα από 20 χρόνια της συνεργασίας και της φιλίας μας. Θα σταματήσω όμως κάπου εδώ. Έτσι κι αλλιώς όσα κι αν πω, ότι κι αν γράψω, κανείς που δεν τον γνώριζε δεν θα μπορέσει να καταλάβει τι άνθρωπος ήταν και πόσο πολύτιμος ήταν για μένα... 

Μεγάλε μου, εύχομαι να περνάς καλά εκεί πάνω! Σ ευχαριστώ για όσα μου έμαθες και όσα μου πρόσφερες! Καλή αντάμωση!

Υ.Γ. Για την ιστορία, να πω ότι ο Γιώργος Τσιούνης ήταν δημοσιογράφος που ξεκίνησε από την εφημερίδα «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» το καλοκαίρι του 1950 και συνταξιοδοτήθηκε από την εφημερίδα «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» το Μάρτιο του 1988. Από τη συνταξιοδότησή του έως και το καλοκαίρι του 2013, ζούσε μόνιμα στη Νέα Κίο στην Αργολίδα (στο σπίτι που είχε κληρονομήσει από τη μητέρα του) με μικρές διακοπές στο σπίτι του στην Καλλιθέα ή στο αγαπημένο του νησί, την Κέρκυρα.  

Αναστασία Χαβιαρά – απλά ευγνώμων

15.10.2021

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2021 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online