Αγαπημένο μου ημερολόγιο...

lifespeed.gr


Αναστασία Χαβιαρά

 

 

 

 

Σήμερα είναι μια χειμωνιάτικη μέρα. Ο αέρας είναι κρύος και κάνει φασαρία στο πέρασμά του.. Εγώ όπως ξέρεις, αγαπώ τους θορύβους της φύσης και της ζωής, ακόμα και τις ηχηρές σιωπές τους. Κάνουν καλή παρέα στη μοναξιά μου. Δεν την τρομάζουν, δεν την επιβαρύνουν, δεν την αποσυντονίζουν... Ειδικά όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι με το βλέμμα καρφωμένο στον τοίχο, είτε για να θυμηθώ, είτε για να κοιμηθώ, ο παραμικρός εξωτερικός ήχος, δίνει παλμό στη σκέψη και στα όνειρά μου... Βέβαια, η εποχή δεν είναι καθόλου εύκολη για όνειρα... Είναι αρρωστημένη, ακατάστατη και απειλητική... Γι' αυτό και τα όνειρα, της είναι απαραίτητα! Πώς να ζήσεις σ ένα κόσμο, χωρίς ελπίδα, χωρίς χαρά, χωρίς όνειρα; Μας έλαχε να ζήσουμε τούτη την εποχή που όλα είναι αβέβαια και αμφισβητούμενα... Που οι άνθρωποι απομονώνονται περισσότερο ή οργιάζουν περισσότερο... Κοινό χαρακτηριστικό και των μεν και των δε, ο φόβος, κι ας μην το λένε... 

 

Η αλήθεια είναι πως κανείς μας δεν ξέρει την ημερομηνία λήξης του, ποτέ δεν την ήξερε κανείς... κι αυτό έκανε τη ζωή πιο ενδιαφέρουσα και εμάς πιο άπληστους... Κάναμε μεγαλεπήβολα σχέδια για το μέλλον μας, κι αν τότε ο Θεός γελούσε, τώρα σίγουρα ξεκαρδιζεται στα γέλια... Αν και δεν είναι κακός και τιμωρός... Αυτά είναι δικά μας, ανθρώπινα - απάνθρωπα χαρακτηριστικά... Κι αν ο Θεός δεν βάζει το χέρι του για να σωθούμε, μάλλον κάτι παραπάνω ξέρει... 

 

Ο φόβος λοιπόν, μπορεί να είναι φόβος του θανάτου, μπορεί και φόβος της ζωής...

 

Είναι ο φόβος που μας κρατάει δέσμιους στην πλάνη μας κι ίσως ποτέ δεν μας αφήσει πια να ανασάνουμε ελεύθερα... Ιός, μάσκες, καραντίνα, νοσοκομείο, διασωλήνωση, θάνατος... Πόσο καλά ήμασταν πριν και δεν το ξέραμε...

Πόσο τραγικά άλλαξε η ζωή μας μέσα σε λιγότερα από 3 χρόνια! Πόσο η αβεβαιότητα για το μέλλον είναι πια η μόνη βεβαιότητα που έχουμε… 

Περισσότεροι από 18 χιλιάδες άνθρωποι σε αυτή τη χώρα, εγκατέλειψαν το μάταιο τούτο κόσμο, περνώντας ολομόναχοι, χωρίς κανέναν αγαπημένο στο πλάι τους να τους κρατά το χέρι, τις τελευταίες τους στιγμές… Μεσήλικες, ηλικιωμένοι αλλά και νέοι, ατρόμητοι κι επαναστάτες, άντρες και γυναίκες, αρνητές κι ανεμβολίαστοι στο μεγαλύτερο ποσοστό τους… 

Γιατί πέθαναν αυτοί οι άνθρωποι και τι μας δίδαξε ο θάνατός τους; Να αμφισβητούμε τις αλήθειες και να χυμάμε άοπλοι στην αναμέτρηση με τον εχθρό;

Πως κάποιοι από μας που χρόνια τώρα λύνουμε όλα τα προβλήματα του κόσμου από τους καναπέδες μας, αποφασίσαμε να βγούμε… στα βουνά; Τι ήταν αυτό που πυροδότησε την αντίσταση μας; Ήταν η κυβέρνηση, ήταν η τηλεόραση, ήταν η εθνική μας αρρώστια να τα βάζουμε πάντα οι μισοί με τους άλλους μισούς; 

Όποια κι αν ήταν η αφορμή, ας αναζητήσουμε ο καθένας μας τις αιτίες μέσα του… Για ποια ιδεολογία και για ποιόν ανύπαρκτο ηρωισμό πεθαίνουμε;

Σε άλλη περίπτωση θα μπορούσαμε ίσως να πούμε πως χάσαμε την μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο… Αυτή η μάχη όμως, για κάποιους από μας είναι η τελευταία… Δεν έχει επόμενη!

Εγώ προχθές έκανα την τρίτη (αναμνηστική) δόση… κι ίσως γι΄αυτό να είναι όλα μπερδεμένα στο κεφάλι μου…

Αναστασία Χαβιαρά

30.11.2021

Προσθήκη σχολίου

Σιγουρευτείτε πως έχετε εισάγει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες με το σύμβολο (*). Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.

Copyright © 2011-2021 lifespeed.gr

cpr certification online
cpr certification onlinecpr certification onlinecpr certification online
CPR certification onlineCPR certification onlineCPR certification online