Κυριακάτικο τραπέζι. Η οικογένεια σύσσωμη, ετοιμάζεται να φάει ψάρια, που σερβίρει η μητέρα -μόνο-(ασχολίαστο).
Βάζει όμως ένα λίγο πιο καμένο, πιο λειψό ψάρι στον πατέρα. Τότε αυτός θυμώνει και αρχίζει να χτυπάει ό,τι βρει. Τη γιαγιά, τα παιδιά, τη μητέρα. Καταλήγουν στο αστυνομικό τμήμα. Αν είναι τυχεροί. Οι λιγότεροι τυχεροί καταλήγουν στο νοσοκομείο και οι ακόμα λιγότερο στο νεκροταφείο. Έπειτα γίνονται ειδήσεις και ποσοστιαία νούμερα όπως το παρακάτω:
«Εξήντα κρούσματα οικογενειακής βίας την ημέρα καταγράφονταν το 2024, ενώ η αύξηση των επεισοδίων μέσα στις οικογένειες την προηγούμενη χρονιά έφτασε το 86% σε σχέση με το 2023. Όπως αποκαλύπτουν τα στοιχεία που συγκέντρωσε το ‘Βήμα’, κάθε χρόνο μεταφέρονται 1.085 θύματα άγριων ξυλοδαρμών στον ιατροδικαστή ή σε νοσοκομείο-δηλαδή περίπου τρία κάθε μέρα».
Μήπως νομίζατε ότι η βία είναι μόνο θέμα συντρόφων και συζύγων; Όχι!
Από τα 26.101 θύματα που δέχτηκαν επίθεση, τα 3.895, δηλαδή το 15% αφορούσαν κακοποιήσεις παιδιών από τους γονείς και ακόμα, 100 άτομα ήταν παππούδες και γιαγιάδες. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας που μάς στήριξαν στην κρίση, που έφτασαν στην Τρίτη Ηλικία με ένα κατεστραμμένο σύστημα ασφάλειας και υγείας, για να τους ξυλοφορτώνουμε και από πάνω.
«Τις πταίει;» για να χρησιμοποιήσουμε και την ιστορική έκφραση του Χ. Τρικούπη.
Θα σας πω τι φταίει. Σε ένα ποσοστό φταίει η αδιάγνωστη ψυχοπαθολογία και σε ένα άλλο ο αλκοολισμός και άλλες εξαρτήσεις(ναρκωτικά, τυχερά παιχνίδια, κ.λπ.)
Σε ένα άλλο ποσοστό πάλι, φταίει ότι κάποιος/α κάνει οικογένεια χωρίς πραγματικά να θέλει, υπακούοντας σε κοινωνικές πιέσεις. Σε ένα γενικότερο πλαίσιο οι άνθρωποι ματαιώνονται από το στύψιμο που τους κάνει ο καπιταλισμός, υλικός και άυλος, σε συνδυασμό με τους χαμηλούς μισθούς συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, την εργασιακή επισφάλεια και τη γενικότερη ματαίωση στους πάσης φύσεως θεσμούς. Η ματαίωση και η γενικευμένη οργή. Η αίσθηση ότι οι δρόμοι είναι κλειστοί και τίποτα δεν θα μας βγάλει από το αδιέξοδο.
Μπορούμε να κάνουμε κάτι; Ω ναι. Μπορούμε. Μπορούμε να μιλάμε. Να ονοματίζουμε αυτά που συμβαίνουν. Να διαβάζουμε, να συσπειρωνόμαστε σε ομάδες, σε πρωτοβουλίες, ατομικά. Και φυσικά να πιέσουμε την Πολιτεία να εφαρμόσει προγράμματα στα σχολεία για τις έμφυλες ανισότητες. Να στηριχτούν οι οικογένειες με ψυχολογική καθοδήγηση σε κέντρα, δωρεάν, να ενδυναμώσει και να επιμορφώσει με τόσους επιστήμονες που έχουμε και που εργάζονται σε 8μηνες συμβάσεις σε άσχετα πόστα γιατί δεν βρίσκουν δουλειά, να βελτιώσουμε και να αναβαθμίσουμε την ελληνική οικογένεια με όρους ισότητας, ισοτιμίας και επιτέλους να την απαλλάξουμε από νοσταλγικές και vintage εικόνες του χθες.
Γράφει η Καρίνα Βέρδη είναι επικοινωνιολόγος (ΜΑ) και ποιήτρια.
Εργάζεται στον χώρο των εκδόσεων και είναι μέλος του ΔΣ στην Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Το τρίτο βιβλίο της -1Transition κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άπαρσις.
