Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ και πρόεδρε της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη,
Αγαπητέ πρώην πρόεδρε Βαγγέλη Μεϊμαράκη,
Συνάδελφοι και φίλοι,
Σας καλωσορίζω στο 16ο Συνέδριό μας. Και θέλω πρώτα απ’ όλα να στείλω τις θερμότερες ευχές όλων μας στον φίλο Γιώργο Μυλωνάκη για γρήγορη και πλήρη ανάρρωση μετά τη σοβαρή περιπέτεια της υγείας του.
Νεοδημοκράτισσες και Νεοδημοκράτες,
Το συνέδριό μας πραγματοποιείται καθώς συμπληρώνεται ήδη ο έβδομος χρόνος της ευθύνης της διακυβέρνησης της χώρας από την παράταξή μας. Και νομίζω πως σήμερα μπορούμε να πούμε με καθαρό λόγο ότι η Ελλάδα πήγε πολύ μπροστά. Παρά τις δυσκολίες, παρά τις κρίσεις, παρά τις διεθνείς αναταράξεις, ο απολογισμός αυτής της πορείας είναι θετικός. Η χώρα βελτιώνεται διαρκώς. Από την οικονομία και την ενίσχυση της διεθνούς μας αξιοπιστίας μέχρι τις μεταρρυθμίσεις που άλλες προχώρησαν γρηγορότερα και άλλες δυσκολότερα, η Ελλάδα κάνει ουσιαστικά βήματα προόδου. Και ναι, στην πολιτική η σύγκριση με το παρελθόν έχει σημασία. Γιατί μόνο έτσι αντιλαμβανόμαστε πόση απόσταση διανύσαμε από μια εποχή αβεβαιότητας, εσωστρέφειας και κρίσης εμπιστοσύνης. Η πολιτική δράση δεν ασκείται ποτέ σε ιδανικές συνθήκες. Κάθε κυβέρνηση παραλαμβάνει μια ήδη διαμορφωμένη πραγματικότητα και καλείται να τη βελτιώσει. Και η πραγματικότητα που παραλάβαμε ήταν δύσκολη για τη χώρα.
Σήμερα έχω την τιμή να προεδρεύω μιας κορυφαίας πολιτικής στιγμής για την παράταξή μας, του συνεδρίου της. Και καθώς προετοιμαζόμουν για αυτήν τη στιγμή, θυμήθηκα έντονα ένα πρωινό του καλοκαιριού του 1974. Ήμουν τότε παιδί όταν ένα ηλιόλουστο κυριακάτικο πρωινό βρέθηκα στην Ακρόπολη την ώρα που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επισκεπτόταν τον Παρθενώνα για πρώτη φορά μετά την επιστροφή του από το Παρίσι. Χρόνια αργότερα κατάλαβα τον βαθύτερο συμβολισμό εκείνης της στιγμής. Ο ιδρυτής της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας και ιδρυτής της παράταξής μας έστελνε ένα μήνυμα για τις βαθιές ρίζες της Δημοκρατίας μας που όσο κι αν ταλαιπωρήθηκε επανακάμπτει όρθια και δυνατή.
Στην επαγγελματική και πολιτική μου διαδρομή είχα την τύχη να γνωρίσω σχεδόν όλες τις μεγάλες προσωπικότητες της μεταπολιτευτικής πολιτικής ζωής και να διατηρήσω προσωπική σχέση με πολλές από αυτές. Και αν κάτι συγκρατώ από όλους, πέρα από τις διαφορές τους, είναι ότι η πολιτική απαιτεί αντοχή, πίστη και αίσθηση ευθύνης απέναντι στην πατρίδα.
Αυτό ήταν το νήμα που συνέδεσε διαχρονικά και τους ηγέτες της παράταξής μας. Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που μας κάλεσε να σταθούμε «πέρα και πάνω από τις παραπλανητικές ετικέτες», μέχρι τον Γεώργιο Ράλλη της δημοκρατικής μετριοπάθειας, τον Ευάγγελο Αβέρωφ της ενότητας της παράταξης, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη της ρεάλ πολιτίκ, τον Μιλτιάδη Έβερτ του κοινωνικού φιλελευθερισμού, τον Κώστα Καραμανλή της εθνικής αυτοπεποίθησης, τον Αντώνη Σαμαρά της σταθερότητας σε δύσκολους καιρούς και τον Κυριάκο Μητσοτάκη της συνέπειας, του αποτελέσματος και της επαναφοράς της χώρας στη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Ένα νήμα διαπερνά την ιστορία μας: η ευθύνη απέναντι στη χώρα. Και αυτή η ευθύνη μάς υποχρεώνει σήμερα να συνδέσουμε την πολιτική μας ταυτότητα με τις μεγάλες αλλαγές του σύγχρονου κόσμου. Είτε πρόκειται για την ασφάλεια, είτε για την οικονομία, είτε για την παιδεία και την τεχνητή νοημοσύνη, η μάχη είναι διαρκής. Η Ελλάδα σήμερα δεν είναι η χώρα που αμφέβαλλε για τον εαυτό της. Είναι μια χώρα που ξαναβρήκε την φωνή της, που απέκτησε και πάλι διεθνές κύρος, οικονομική αξιοπιστία και ισχυρότερη θέση στη νέα εποχή.
Τα τελευταία χρόνια, όταν μου έγινε η ύψιστη τιμή να εκλεγώ από βουλευτές 46 ευρωπαϊκών χωρών ως ο πρώτος Έλληνας πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω σε δεκάδες χώρες και να συναντηθώ με ηγέτες κρατών, προέδρους κοινοβουλίων, ακαδημαϊκούς αλλά και απλούς ανθρώπους. Και θέλω να σας πω κάτι με απόλυτη ειλικρίνεια: η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό έχει αλλάξει ουσιαστικά. Θυμηθείτε ότι το 2015 ο τότε Γερμανός υπουργός Οικονομικών μάς παρότρυνε να σκεφτούμε ακόμη και το Grexit. Τώρα, δέκα χρόνια αργότερα ο Γερμανός κεντρικός τραπεζίτης δήλωσε πως η Γερμανία πρέπει να δει την Ελλάδα ως παράδειγμα οικονομικής προόδου.
Αυτό έγινε γιατί μάθαμε να μετατρέπουμε τις κρίσεις σε ευκαιρίες προόδου. Και δεν ήταν λίγες όσες περάσαμε σε αυτήν την επταετία. Πετύχαμε γιατί η κυβέρνησή μας εργάστηκε σκληρά. Πετύχαμε γιατί οι μεταρρυθμίσεις ως συνειδητή επιλογή άλλαξαν πράγματα που για χρόνια θεωρούσαμε αδύνατο να αλλάξουν. Η παράταξή μας έμαθε να λέει λιγότερα και να κάνει περισσότερα. Παραλάβαμε μια χώρα τραυματισμένη από την κρίση και σήμερα η Ελλάδα στέκεται πιο ισχυρή, πιο ασφαλής και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Αλλά η ευθύνη μας δεν σταματά εδώ. Γιατί η συμμετοχή στα κοινά δεν είναι επιλογή ευκολίας. Είναι επιλογή ευθύνης.
Μιας και μίλησα πριν για τις ρίζες της Δημοκρατίας, να σας θυμίσω ότι στην Αρχαία Αθήνα θεωρείτο ύψιστο χρέος του πολίτη η συμμετοχή απέναντι στην αποχή και την ιδιώτευση. Ήξεραν ότι η αδιαφορία γεννά τελικά ρωγμές και υπονομεύει τη Δημοκρατία. Γι’ αυτό και οφείλουμε να κρατήσουμε ανοιχτή τη δημοκρατική λειτουργία, τον διάλογο και την κριτική σκέψη. Δεν φοβόμαστε τη κριτική όταν αυτή εκφράζεται από γνήσιο ενδιαφέρον για τον τόπο. Απ’ όποιον κι αν προέρχεται. Σας καλώ λοιπόν να αφήσετε ελεύθερες τις λέξεις να γεμίσουν τις τρεις αυτές ημέρες του συνεδρίου μας με ιδέες, προτάσεις και δημιουργικό προβληματισμό. Όχι με φωτοβολίδες εντυπωσιασμού σαν αυτές που εκτοξεύουν οι αντίπαλοί μας και που σβήνουν γρήγορα, αλλά με λόγο που έχει περιεχόμενο, διάρκεια και ευθύνη. Γιατί οι λέξεις, όταν κουβαλούν αλήθεια και ευθύνη, αντέχουν στον χρόνο. Και γιατί η ενότητα δεν είναι σύνθημα συνεδρίου. Είναι προϋπόθεση εθνικής σταθερότητας και πολιτικής νίκης. Η Ελλάδα χρειάζεται σταθερότητα, αυτοπεποίθηση και καθαρό προσανατολισμό. Και αυτήν την ευθύνη θα τη σηκώσουμε ξανά εμείς. Οι μεγάλες παρατάξεις δεν κουράζονται όταν δυσκολεύουν τα πράγματα. Τότε αποδεικνύουν γιατί είναι μεγάλες.
Έχουμε μπροστά μας να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες μιας νέας πραγματικότητας που διαμορφώνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη και ιδιαίτερα στην περιοχή μας. Και αυτές οι δυσκολίες χρειάζονται μια παράταξη που δεν έμαθε ούτε να υποχωρεί ούτε να λιποτακτεί μπροστά στις προκλήσεις. Έμαθε να δίνει μάχες και να τις κερδίζει. Δεν ζητάμε εμπιστοσύνη για όσα υποσχόμαστε. Ζητάμε εμπιστοσύνη για όσα ήδη αποδείξαμε.
Πάμε λοιπόν δυνατά, ενωμένοι και με αυτοπεποίθηση στον δρόμο για τις επόμενες εκλογές. Στον δρόμο μιας ακόμη δικαίωσης με τον Κυριάκο Μητσοτάκη πρωθυπουργό. Και αυτό δεν είναι ένα απλό κομματικό σύνθημα. Είναι η συνειδητή επιλογή ότι σε δύσκολους καιρούς η χώρα χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να κρατούν σταθερό το τιμόνι της διακυβέρνησης. Ο ίδιος δεν δίστασε πολλές φορές να αναγνωρίσει λάθη που αναπόφευκτα γίνονται στη διάρκεια μιας μακράς διακυβέρνησης. Αλλά απέδειξε κάτι ουσιαστικό: ότι στην πολιτική δεν υπήρξε θεατής. Ανέλαβε ευθύνες. Πήρε αποφάσεις. Συγκρούστηκε όταν χρειάστηκε. Και κράτησε τη χώρα όρθια σε δύσκολες εποχές. Γιατί η πολιτική δεν είναι χώρος για θεατές. Είναι χώρος ευθύνης.
Σας ευχαριστώ.
16.5.2026
