Αν ανοίξετε το Instagram ενός τυπικού Zillennial,
θα δείτε φωτογραφίες από εξωτικούς
προορισμούς, boutique ξενοδοχεία και fine dining
εμπειρίες. Θα υπέθετε κανείς ότι
πρόκειται για μια γενιά που χαράζει τον
δικό της δρόμο. Κι όμως, πίσω από το
τέλειο κάδρο κρύβεται μια αλήθεια που η
τουριστική βιομηχανία μόλις άρχισε να
«βαφτίζει»: το Inheritourism.
ΤΙ ΕΊΝΑΙ ΤΟ INHERITOURISM;
Ο όρος προκύπτει από τις λέξεις _Inheritance_
(κληρονομιά) και _Tourism_. Δεν αναφέρεται
όμως σε κάποια χρηματική κληρονομιά
που αφήνει κανείς «στους κληρονόμους
του», αλλά στην τάση των νέων ενηλίκων
να υιοθετούν πλήρως τις ταξιδιωτικές
προτιμήσεις των γονιών τους. Από την
αλυσίδα ξενοδοχείων που θα επιλέξουν
μέχρι το πρόγραμμα επιβράβευσης (loyalty
program) της αεροπορικής εταιρείας, οι
Zillennials δεν ανακαλύπτουν τον τροχό –
απλώς συνεχίζουν να κυλούν πάνω στον
τροχό που αγόρασαν οι γονείς τους.
Η «ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΆ» ΤΟΥ ΓΟΎΣΤΟΥ
Ενώ οι Zillennials χτίζουν τις δικές τους
καριέρες και οικογένειες, φαίνεται πως
στον τομέα των διακοπών λειτουργούν με
έναν αυτόματο πιλότο που έχει
προγραμματιστεί από τα παιδικά τους
χρόνια. Αν οι γονείς τους ήταν πιστοί
θαμώνες μιας συγκεκριμένης αλυσίδας
resort, οι πιθανότητες να επιλέξουν την
ίδια για το πρώτο τους ταξίδι ως
«ανεξάρτητοι» ενήλικες είναι
συντριπτικές.
Αυτή η επιρροή δεν είναι τυχαία. Η
ασφάλεια της οικειότητας σε έναν κόσμο
που αλλάζει ραγδαία λειτουργεί ως
συναισθηματική άγκυρα. Όταν ένας
25χρονος επιλέγει το ίδιο brand
ξενοδοχείου με τον πατέρα του, δεν
αγοράζει απλώς μια διαμονή· αγοράζει
την επικύρωση μιας ποιότητας που έμαθε
να θεωρεί δεδομένη.
ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΏΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΠΑΊΖΕΙ;
Εδώ το Inheritourism αποκτά το πιο ενδιαφέρον
(και κάπως προκλητικό) πρόσωπό του.
Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία,
περισσότεροι από τους μισούς ενήλικες
(53%) που ταξιδεύουν με τα παιδιά τους,
δηλώνουν ότι η ταξιδιωτική τους παρέα
περιλαμβάνει τουλάχιστον ένα «παιδί»
ηλικίας 18 ετών και άνω.
Το εντυπωσιακό δεν είναι ότι οι γονείς
και τα ενήλικα παιδιά θέλουν να περνούν
χρόνο μαζί. Το εντυπωσιακό είναι το
οικονομικό μοντέλο αυτών των
εξορμήσεων. Σε ένα τεράστιο ποσοστό,
αυτά τα «ενήλικα παιδιά» συμμετέχουν
στα ταξίδια με ελάχιστο έως μηδενικό
κόστος για τα ίδια. Πρόκειται για μια
γενιά που, παρά την αυτονομία της στην
καθημερινότητα, παραμένει
«εξαρτημένη» από το οικογενειακό
πορτοφόλι όταν πρόκειται για luxury
εμπειρίες. «Είναι το απόλυτο win-win»,
σχολιάζουν αναλυτές της αγοράς. «Οι
γονείς εξασφαλίζουν την παρουσία των
παιδιών τους στις οικογενειακές
στιγμές και τα παιδιά εξασφαλίζουν ένα
επίπεδο διαβίωσης στις διακοπές που, με
τους δικούς τους μισθούς, ίσως να μην
μπορούσαν να υποστηρίξουν ακόμα».
Η ΠΡΌΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΉ ΑΓΟΡΆ
Το Inheritourism αλλάζει τους κανόνες του
marketing. Τα brands δεν στοχεύουν πια μόνο
στον «αγοραστή», αλλά σε ολόκληρο το
οικογενειακό οικοσύστημα. Αν μια
εταιρεία κερδίσει την εμπιστοσύνη του
γονέα σήμερα, κερδίζει ουσιαστικά έναν
πελάτη για τις επόμενες δύο γενιές.
Τα προγράμματα πιστότητας
μετατρέπονται σε «οικογενειακά
κειμήλια». Τα μίλια μεταφέρονται, τα
status levels κληρονομούνται και η
τουριστική βιομηχανία επενδύει σε αυτή
τη διαγενεακή σύνδεση.
ΣΥΜΠΈΡΑΣΜΑ
Το Inheritourism είναι η απόδειξη ότι, όσο κι
αν θέλουμε να νιώθουμε ανεξάρτητοι, οι
ρίζες μας (και οι πιστωτικές κάρτες των
γονιών μας) παίζουν καθοριστικό ρόλο
στο πώς βλέπουμε τον κόσμο. Την επόμενη
φορά, λοιπόν, που θα δείτε έναν Zillennial σε
ένα business lounge, μη βιαστείτε να
αναρωτηθείτε πώς τα κατάφερε.
Πιθανότατα, η απάντηση βρίσκεται σε μια
κράτηση που έγινε πριν από 20 χρόνια,
όταν εκείνος καθόταν ακόμα στο πίσω
κάθισμα του αυτοκινήτου.
Γράφει η Πελεφάντη Μαρία
Υπ.Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Πειραιώς
